Maandelijkse archieven: september 2012

Achttien jaar geëist voor doodslag Van der Valk

Bewijs voor liquidatie-opdracht ontbreekt
Door Arno Ruitenbeek
Haarlem – Valdir dos S. (28) is volgens het openbaar ministerie schuldig aan doodslag in hotel Van der Valk langs rijksweg 4. Daarvoor en voor een gewapende woningoverval in Rotterdam hoorde de Assendelver achttien jaar cel eisen.
Achter gesloten deuren werden gisteren beveiligingsbeelden getoond van 20 februari 2011 rond half negen ’s ochtends. Het moment waarop Dos S. volgens sommige getuigen gericht schoot in de drukke lobby van de Van der Valk bij Hoofddorp. Een onschuldige Amsterdamse van 25 jaar werd in de kogelregen dodelijk in de rug getroffen.
Na de vertoning was de rechtszitting openbaar. Het OM meende dat de ‘uiterst gewelddadige’ verdachte onder invloed van veel alcohol heeft gehandeld. ,,Hij nam het risico om wie dan ook te raken.” Dos S, zijn maat en twee vriendinnen waren in een VW Passat hadden een nachtje flink de bloemetjes buiten gezet. Dos S.’ vriend en een van de meiden stapten uit bij het hotel, om meer drank te kopen. De vriend botste op een stel. Met de mannelijke helft had hij een langlopend conflict over geld. De mannen vochten,
Liquidatie
Dos S. bemoeide zich er mee. De zwak begaafde crimineel trok zijn pistool en vuurde minstens tien schoten af, waarvan ‘drie om te doden’, zei de aanklager. Dos S. gaf toe dat hij de opponent uit een van zijn vele verblijven in de gevangenis kende. Enige dagen eerder zou hij in een Turks café in Zaandam van zijn vriend de opdracht hebben gekregen de man te liquideren. Dos S. noemde dit grote onzin. Het OM liet dan ook de oorspronkelijke aanklacht ‘moord’ vallen.
De verdediging hield het op een tragisch ongeluk. Dos S.: ,,Het tweede meisje en ik wachtten achterin de Passat. Zij zag de vechtpartij. Ik liep erheen, wilde weten wat er loos was.” De schoten ‘naar de grond’ en de, naar later bleek fatale ‘op de gesloten draaideur’ zouden respectievelijk zijn bedoeld als waarschuwing aan de vechtenden om te stoppen en om te kunnen vluchten. Het latere slachtoffer zou zijn weggedoken achter een pilaar en mogelijk die laatste, afgeketste kogel hebben opgevangen. De schutter trapte het glas tenslotte uit de deur. Met de auto verdween het viertal. Dos S. nam de wijk naar Suriname, dat hem in juni 2011 uitleverde aan Nederland.
De avond voor de schietpartij, 19 februari, had de jaloerse Assendelver ruzie met zijn ex-vriendin terwijl zij auto reed. Hij sloeg de bestuurster een bloedneus, trok zijn pistool en schoot door de voorruit. Het was het wapen dat in het hotel is gebruikt.
Rotterdam
,,Ik ben daar niet geweest”, bestreed Dos S. betrokkenheid bij een brute overval op een Rotterdammer, thuis met zijn dochter (11) en een vrIendje, op 9 augustus 2010. Twee gewapende mannen drongen rond 22 uur de woning in de Maasstad binnen: ,,Je weet waar we voor komen. Je hebt hier twee ton.” Het bedreigde slachtoffer ontkende, waarna het duo het huis doorzocht. De buit was een fractie van waarvoor ze waren gekomen. Een van de daders had net als Dos S. een tatoeage van een traan onder zijn oog. Twee bekenden van hem uit Zaandam worden genoemd als overvaller twee en uitkijk.
De uitspraak is op 9 oktober.

In hoger beroep verrassend vrijspraak voor overval McDonald’s Santpoort-Noord

Vier jaar cel in eerste aanleg

Door Arno Ruitenbeek

Amsterdam – Bilal C. (25) is in hoger beroep vrijgesproken van de gewapende overval op de McDonald’s in Santpoort-Noord, 2,5 jaar geleden. Het bewijs is te mager, aldus het verrassende arrest van het Amsterdamse gerechtshof.

De advocaat-generaal had vier jaar cel geëist. Anders gezegd, de straf die de Haarlemse rechtbank de Amsterdammer vorig jaar mei ook oplegde. C. vond dat hij in eerste aanleg onterecht was veroordeeld  en ging in beroep.

Op zaterdag 27 maart 2010 rond 21.30 uur kwamen twee, met bivakmutsen vermomde en bewapende mannen het  fastfoodrestaurant binnen. Een van hen loste een schot. De bedrijfsleider werd bedreigd en moest 6400 euro aan inkomsten afgeven.

Ford

De daders verdwenen in een grijze Ford Sierra richting Haarlem. De wagen werd 29 maart teruggevonden in IJmuiden, dichtbij de woning van de ex-vrouw van Hamid A. Deze Amsterdammer is  een oom van C., en eigenaar van de Sierra. C. heeft de Ford op vrijdag 26 maart geleend, aldus oom.

C. was bovendien op 8 maart 2010 met de IJmuidense ook in de Mac geweest.  Hij droeg een broek en schoenen die lijken op die van een overvaller. Beveiligingscamera’s hebben dat vastgelegd.  Maar pas na de tv-uitzending ‘Opsporing verzocht’ in juni 2010 werd hij echt verdachte. De kijkers kregen de beveiligingsbeelden voorgeschoteld. Hamids ex uit IJmuiden reageerde op het programma. Ze meende C. aan zijn karakteristieke loopje te herkennen.  In afgeluisterde telefoongesprekken gebruikte een tante van Bilal dezelfde woorden. Ze herkende haar neef op de beelden.

Tegenstrijdig

De belastende verklaringen van de oom, de herkenningen en de telefoontjes waren voor de rechters voldoende bewijs om de Amsterdam naar de nor te sturen. De raadsheren daarentegen vonden de uitspraken van de opnieuw gehoorde getuigen veel te wisselend en tegenstrijdig om zonder twijfel te kunnen zeggen: C. was een van de overvallers. Ook al heeft hij, door aanvankelijk te zwijgen en later te ontkennen zonder met bijvoorbeeld een waterdicht alibi te komen, niet geholpen om de waarheid dichterbij te brengen.

Tientallen gedupeerden van babbeltruc gemiddeld 88 jaar oud

Tegen oplichter werk- en celstraf geëist
door Arno Ruitenbeek
Haarlem – Steven M. (38) uit Purmerend heeft volgens het openbaar ministerie tientallen bejaarden in het land opgelicht voor 45 tot 390 euro. De eis luidde: 180 uur onbetaalde arbeid plus vijftien maanden cel, waarvan 11,5 maand voorwaardelijk.
De verdachte zat financieel aan de grond. Om uit de schulden te komen, verzon hij zijn babbeltruc. Mensen zouden te veel betaalde rioolbelasting terugkrijgen, mits ze aan hem als gemeenteambtenaar de administratiekosten afdroegen. Hij bediende zich van wisselende valse namen, onder meer van bekende oud-politici als Pronk of Biesheuvel. Zijn slachtoffers waren zonder uitzondering op leeftijd: gemiddeld 88 jaar.
Huilen
Huilend van schaamte vertelde hij de rechtbank gisteren over zijn methode. ,,Ik reed in een gemeente rond om bejaardenwoningen uit te zoeken. Ik kon aan de inrichting vaak zien dat er oude mensen woonden. Ik koos bewust deze leeftijdsgroep, omdat die gemakkelijk om te praten valt, bovendien contanten in huis heeft.” De gedupeerden vertrouwden de netjes geklede ‘meneer van de gemeente’, die zo vriendelijk en voorkomend was.
Hij begon zijn strooptocht op 11 augustus van het vorig jaar in IJmuiden. De bewoner in kwestie zou 7000 euro terugkrijgen van de gemeente, als er direct 115 euro werd afgetikt. M. schreef een kwitantie uit, afkomstig uit een boekje van zijn ter ziele gegane stofferingswinkel in Alkmaar. Daarmee zette hij de politie op zijn spoor. Want de benadeelde rook onraad, deed aangifte en gaf de agenten de kwitantie. Daarop bleek een vingerafdruk van M. te zitten.
Bekend
Het onderzoek bracht tot M. arrestatie op 22 maart 27 vergelijkbare zaken aan het licht, in bijvoorbeeld Leiden, Uithoorn, Alphen aan den Rijn en Oegstgeest. Achttien incidenten kon het OM voor 100 procent aan M. toeschrijven. Tot voor kort had M. alleen ‘IJmuiden’ bekend, dus iedereen bereidde zich voor op een uitputtende zitting. Het viel achteraf mee, omdat de Purmerender alle achttien toegaf: zijn angst om na 3,5 maand voorarrest weer naar de cel te moeten, deed hem besluiten schoon schip te maken.
De uitspraak is op maandag 1 oktober.

Geloofwaardigheid op tweede plan

Hooggespannen verwachtingen niet waargemaakt

John Verdon: Sluit je ogen

De Boekerij

19,95 euro

Dat Verdon uit de reclamewereld komt, is te merken. ‘Sluit je ogen’ is een gelikte thriller, waarin de geloofwaardigheid op het tweede plan komt.

Na ‘Ik weet wat jij denkt’ uit 2010 waren de verwachtingen hooggespannen. Zou oud-rechercheur Dave Gurney ons weer versteld doen staan van zijn buitengewone speurderscapaciteiten? Het antwoord luidt: ja, maar… De truc werkt gewoon niet meer zo goed als twee jaar geleden. De ontknoping is gekunstelde hel en verdoemenis, Hollywood waardig.

De tot op het bot verdeelde, luie, incompetente opsporingsinstanties moeten weer een beroep doen op  Sombermans Gurney, als een jonge bruid op de dag van haar huwelijk wordt vermoord. De dienders komen niet verder dan een op niets gebaseerde verdenking van de Mexicaanse tuinman van de bruidegom. Die laatste leidt een instituut voor ernstig seksueel misbruikte meisjes, onder wie het slachtoffer.

Peperdure escorts, vermiste vrouwen en niets ontziende rijken komen langs, en Gurney oppert de ene na de andere theorie die naar de dader moet leiden. Intussen dient de pensionado te voorkomen dat zijn huwelijk strandt.  Het duurt allemaal te lang om te blijven boeien. Volgende keer hopelijk beter.

ARNO RUITENBEEK

‘DE HYPOCRIETE MORAAL VAN DE CHRISTELIJKE ZEDENMAFFIA’

WILLEM DE GIER, DE  ‘ONBEKENDE’ KONING VAN DE NEDERPORNO, HAD MET AUTOBIOGRAFIE ZO GRAAG LAND VERSTELD DOEN STAAN

Het Noord-Hollandse Bergen verloor vier jaar geleden zijn eigen pornograaf. In april 2009 overleed, in zijn morsige huurhuis, op 82-jarige leeftijd Willem de Gier. Eenzaam, armlastig en verbitterd. De man die honderden pornofilms maakte en op gevorderde leeftijd zelfs nog de kinderpornosite dutch-teen.com  opzette, had voor zijn dood nog zo graag wraak willen nemen op ‘de hypocriete moraal van de christelijke zedenmaffia’. Zijn autobiografie zou het land versteld doen staan. 

Maar noch zijn beoogde ghostwriter (ondergetekende), noch zijn potentiële uitgever en zijn advocaat wilden meewerken aan De Giers naming & shaming. Vooral van zijn vaste voornemen om het toenmalige hoofd jeugd- en zedenzaken van de politie Noord-Holland Noord aan de schandpaal te nagelen, was Willem niet af te brengen.

Fragment uit De Giers ongecorrigeerde autobiografie. Pagina 1, over zijn eerste seksuele ervaring. Hij is dan vijf of zes jaar oud en is met zijn ongeveer even oude buurmeisjes  Greta en Tineke en een vriendinnetje in een park. 

“Greta tilde haar rok omhoog, schoof haar broekje naar beneden en sommeerde mij eveneens de broek te laten zakken. Zij vleide zich op de grond en ik moest op haar gaan liggen. Na even zo gelegen te hebben deelde Greta mede, dat zij ‘klaar’ was. Vervolgens moest er ook met Tineke en Rietje geneukt worden.”

Willem de Gier wordt op 28 juni 1926 geboren in Den Helder, als derde van vijf kinderen van een werkloze landarbeider. Zijn moeder en acht jaar oudere zus overlijden op vrij jonge leeftijd aan kanker. Zijn broer die twee jaar ouder is komt om in concentratiekamp Neuengamme, waar hij terecht is gekomen na een mislukte vlucht per boot naar Engeland.

Vijftien jaar is de Nieuwedieper, als hij door ‘zijn lage lusten’ voor het eerst in aanraking komt met politie en justitie. Hij stapt geheel ontkleed  in de grote zinken teil waar zijn elfjarige vriendinnetje Netty en haar zesjarige zusje poedelnaakt zitten te baden.

Fragment uit de autobiografie. Het zesjarige meisje grijpt in haar volmaakte onschuld de erectie van Willem.

‘Een handeling, die Netty een lachstuip bezorgde. Aangemoedigd door haar vrolijkheid drukte ik mijn bereidvol geslacht tegen haar buik onder de vermelding dat – God vergeve mij amen – wij nu aan het ‘neuken’ waren. Hoewel ik ten prooi was aan vuige wellust, vormde het voor Netty slechts aanleiding tot enorme hilariteit. Haar zusje voelde zich kennelijk misdeeld en gaf te kennen dat ik ook met haar moest neuken. Ik voldeed gaarne aan deze wens en drukte mijn jonge god ook tegen haar buik.”

Voor ontucht met het negen jaar jongere zusje wordt Willem opgepakt. Twee weken in een cel op het politiebureau en twee maanden in het huis van bewaring in Alkmaar vormen de opmaat naar een verblijf van vier maanden in het christelijke opvoedingsgesticht  Valkenheide in Maarsbergen. Tussentijds veroordeelt de Alkmaarse rechtbank hem tot voorwaardelijke terbeschikkingstelling van de regering (tbr, nu tbs).

Na een half jaar mag ‘de schrik van de buurt’ terug naar huis, met zoals hij zelf schrijft: een diep ingeramd schuld- en schaamtegevoel. Dat hij gebrandmerkt is, voelt hij binnen een maand. De niet bepaald snuggere jongere broer Henny, die in Willems latere carrière als pornoproducent nog een opmerkelijke rol zal spelen, heeft bij zijn baas de banketbakker  een kilo suiker achterover gedrukt. Het is oorlog, suiker is schaars. Desondanks zal vader De Gier Henny ongenadig op zijn falie geven als hij achter de verduistering  komt.  Maar senior is niet thuis en Henny besluit de gestolen waar snel te verkopen aan een notoir zwarthandelaar in de marinestad. Willem vergezelt zijn broertje en krijgt de helft van de opbrengt van vijf gulden.

Hij kan er niet lang van genieten. De volgende dag komt de diefstal uit en de veertienjarige Henny slaat door. Willem wordt weer opgepakt en doorloopt dezelfde route: politiecel, huis van bewaring, Valkenheide. Daar krijgt-ie te horen dat zijn voorwaardelijke tbr is omgezet in onvoorwaardelijk. Vijf jaar gesticht wachten hem, maar De Gier lijkt het geluk aan zijn zijde te hebben. De Duitsers nemen in 1944 het beheer over Valkenheide, nadat het verzet er een NSB’er in de isolatiecel hadden gegooid.  De bewoners moeten loopgraven bouwen in de omgeving.

Ontsnappen

Met een lot- en plaatsgenoot besluit De Gier te ontsnappen, als de bombardementen heviger worden en de aandacht van de gedesillusioneerde Duitsers verslapt.  Willem kan de bevrijding in vrijheid vieren, is een jaar lang tolk op een Engels marineschip maar krijgt eind 1946 te horen dat hij de tbr moet afmaken. Dat gebeurt in een werkkamp in het Limburgse Sevenum en, als dat wordt opgeheven, in een inrichting in de buurt van Veenendaal.

Twee dagen van de vijf opgelegde jaren hoeft hij niet uit te zitten, zodat hij kort voor zijn 21e verjaardag als vrij man Den Helder opzoekt. Dat cadeautje van de Nederlandse staat, die 48 uur, is de vruchtbare bodem voor de verbittering die allesbepalend wordt in De Giers latere leven.

Fragment. Pagina 25.

“Als je je realiseert dat vijf van je mooiste jeugdjaren naar de bliksem zijn geholpen door een straftoepassing die in geen enkele verhouding staat tot het gepleegde feit, raak je, om het maar wat eufemistisch uit te drukken, verbitterd, ja. En als ik bedenkt dat zij in staat zijn geweest om mij jarenlang op te zadelen met angst, schuld- en schaamtegevoel (…), is het geen kwestie meer van verbitterdheid, maar van haat. Haat tegen de overheid, justitie en vooral tegen hen, die zich profileren als christenen. (…) Een ding stond voor mij vast: ik zou mij nooit en never meer laten beïnvloeden door de hypocriete moraal van de christelijke zedenmaffia.”

De gelouterde De Gier lijkt toch in de pas te gaan lopen. De reclassering helpt hem aan werk op de rijkswerf in Den Helder, hij trouwt en krijgt zelfs via een relatie van zijn aangetrouwde familie een functie bij een bank. Die raakt hij, net als de job bij een Amsterdamse tapijthandelaar, kwijt doordat zijn werkgevers worden ingelicht over zijn verleden. In de jaren vijftig is de zogenaamde Nederlandse tolerantie ver te zoeken.

Willem heeft de pest in zijn lijf, gaat naar een hoer die haar diensten aanbiedt dichtbij zijn pension in Amsterdam, en berooft na de wip de prostituee van een tientje. Getuigen grijpen hem en leveren hem over aan de politie. Nu heeft hij ook afpersing op zijn strafblad staan. Zijn laatste vaste baan bij een bank in de hoofdstad verliest hij doordat hij een jeugdige vandaal mishandelt.

Als zijn huwelijk strandt, breken de laatste lijntjes met het burgerbestaan. Willem vestigt zich als cineast-fotograaf, een dekmantel voor de verboden productie van pornografie. Zijn ‘actrices’ zijn Scandinavische meiden die hij ronselt tijdens zijn vele reisjes naar onder meer Denemarken en Zweden.  Minderjarig zijn ze niet, wel heeft hij ze het liefst zo jong mogelijk. Dat valt ook in de smaak bij Willems afnemers, vertelt hij me begin deze eeuw met enige trots.

Rommelig

Ik bezoek hem in die tijd elke maand minstens een keer om te bespreken hoe we zijn deels getypte, deels op de computer uitgewerkte rommelige manuscript tot een serieuze autobiografie kunnen omsmeden. Als ik zit in dat onverklaarbaar bewoonde huis aan de rand van Bergen, de vol gerochelde papieren zakdoekjes zie die de hoestende en naar adem snakkende kettingroker werkelijk overal rond laat slingeren, de antieke audio- en videoapparatuur en het half vergane meubilair (om maar niet te spreken van de vieze bekers waaruit ‘de gasten’ hun slappe koffie moeten drinken), kan ik me gewoon niet voorstellen dat deze aandoenlijke oude man ooit veel geld heeft verdiend met vieze filmpjes. Hij bezweert echter dat hij aan de basis stond van het succes van het bedrijf van ‘Dikke’ Charles G. en warme relaties onderhield met Joop Wilhelmus.

In 1961 valt de politie in zijn studio binnen en neemt alle apparatuur en filmpjes in beslag. Willem krijgt een jaar cel van de ‘christelijke zedenmaffia’, maar laat zich daardoor niet (meer) uit het veld slaan. Want ook in 1964, 1968 en 1969 levert  zijn professie hem confrontaties met justitie op. Als hij zijn laatste straf er in 1969 op heeft zitten, is, hoe wrang, de zedenwetgeving aangepast. Pornografie is niet langer strafbaar.

In plaats van zijn kennis, ervaring en contacten te gebruiken om een grote in de porno te worden, zoekt Willem weer de illegaliteit. Hij stort zich op kinderpornografie en ziet daar geen kwaad in. Daarover zegt hij in april 2002, tijdens wat zijn laatste proces zal worden: ,,In het begin van de jaren zestig was pornografie met volwassenen bijna goed voor de doodstraf. In het begin van de jaren tachtig kon je overal kinderpornografisch materiaal krijgen.”

De Gier is inmiddels verhuisd naar Bergen. Hij heeft een ww-uitkering en verdient bij als katvanger voor de werkelijke initiatiefnemers van besloten gokclubs en maakt deel uit van het clubje renegaten dat de plaatselijke radio- en tv-piraat draaiende en lokale politici uit de slaap houdt. De zendamateur wordt twee keer veroordeeld voor deze piraterij, die hem  tegelijkertijd enorm populair maakt onder de jeugd.

En daar maakt De Gier handig gebruik van. Hij haalt veel  jongens en meisjes binnen, en verleidt ze stap voor stap om voor zijn foto- en filmcamera’s te poseren. Eerst met kleren aan, dan naakt, dan door seksueel getinte spelletjes met elkaar of met Willem of zijn broer Henny. De laatste is alcoholist en latent pedofiel.

In Nieuwe Revu nummer 11 van 1999 vertelt een dan 31-jarige vrouw onder de gefingeerde naam Roos hoe Willem te werk ging: ,,Ik was zestien en werkte in een kruidenierswinkel. Elke zaterdag kwam hij daar boodschappen doen. (…) Hij vertelde dat hij een interview had in verband met zijn werk. ‘Ik engageer jonge modellen’, zei hij. ‘Die bereid ik voor op het harde leven in de modellenwereld.’Naïef als ik was, zei ik: ‘Oh, wat zou ik dat graag doen…’Hij zei dat ik rustig langs mocht komen, omdat ik volgens hem gemakkelijk model zou kunnen worden. In mei 1985 ben ik voor het eerst bij hem langs geweest. Ik weet nog dat het een enorme rommel in zijn huis was. Overal stonden asbakken en lagen papieren zakdoekjes. Beneden hing een rooklucht, boven stonk het naar drank.’

Roos vervolgt: ‘Hij nam me eerst mee naar de zolderkamer, waar een bed met een rode sprei stond. In een hoek was een camera geïnstalleerd en op een tafeltje stond een tv en een mengpaneel. Eerst moest ik een screentest doen, wat heen en weer lopen voor de camera en iets over mezelf vertellen. Ik vertelde dat ik al die aandacht niet gewend was. Op dat moment had ik een heel slecht contact met mijn vader, die keek nauwelijks naar mij om. Ik wist dus niet wat ik meemaakte. Toen zoende Willem me op mijn wang en zei: ‘Ik wil best wel een soort vader voor je zijn, hoor. Bij mij kun je altijd terecht.’

De afloop laat zich raden: Roos vertrouwt blindelings op die aardige meneer en treedt maandenlang op voor de camera. ‘Het werd steeds extremer’, herinnert zich in het weekblad dat had achterhaald dat De Giers producties voor 45 gulden te koop waren en in binnen- en buitenland gretig aftrek vonden. ‘In pornokringen krijgt hij de bijnaam jeugdpornokoning van West-Europa’, aldus Nieuwe Revu.  Enkele jaren later zwakt hij dat tegenover mij af, wetende dat ze bij justitie ook kunnen lezen. Zijn laatste kinderpornozaak speelt, op zijn appeltje voor de dorst van 35.000 euro ligt beslag en als hij wordt veroordeeld en geplukt, dreigt hij een hoogbejaarde dakloze te worden.

Stilgelegd

September 1985 wordt de inkomstenbron van Willem voorlopig, maar niet voorgoed stilgelegd. De politie staat op zijn stoep, hij wordt gearresteerd op verdenking dat hij en zijn broer zeker negen minderjarigen ernstig seksueel hebben misbruikt, dan wel dat op film hebben vastgelegd. Op de helft van de 150 videobanden die de zedenrechercheurs, onder leiding van een man die De Gier in zijn autobiografie uitroept tot zijn gezworen vijand, meenemen staat kinderporno. Te zien is onder meer hoe Henny zich vergrijpt aan tien- en twaalfjarigen.

Misdrijven als deze worden tegenwoordig streng bestraft, in tegenstelling tot 27 jaar geleden. Bij de rechtbank Alkmaar krijgt Willem een jaar cel, Henny een half jaar. In hoger beroep maakt het Amsterdamse hof in 1988 de straf van de dan 62-jarige Willem af op acht maanden. Dat is voor medeplichtigheid aan ontucht met iemand beneden zestien jaar en uitkeringsfraude. Zijn zwarte pornowinst van 2000 gulden moet hij aan de Staat afstaan.

Heeft hij daarvan geleerd? Je zou het denken, als je kijkt wat er na het arrest uit 1988 nog is gebeurd. Behalve het overlijden van Henny is er tien jaar lang niets over De Gier en zijn menagerie te melden. Goed, zijn naam duikt op in het proces tegen een Bergense pianoleraar, die uiteindelijk in 1993 wordt veroordeeld tot 240 uur onbetaalde arbeid voor misbruik van zijn (minderjarige) leerlingen. De twee Bergenaren delen hun voorliefde voor piepjong en zouden innige contacten hebben onderhouden. Maar pas in 1999 gaat het doek voor de laatste akte van het drama-De Gier.

Om zijn huur te kunnen betalen, verhuurt De Gier kamers. Er komen veel studenten over de vloer. Een van hen,  die we Marcel zullen noemen, benadert De Gier in 1997 met het voorstel om zijn bewaard gebleven pornomateriaal uit de jaren zestig op internet te zetten. Ze zullen de opbrengsten eerlijk verdelen. NB:  De Gier heeft in zijn verklaringen bij de politie en de rechtbank altijd volgehouden dat Marcel met het plan kwam. Marcel  zegt het natuurlijk andersom.

Marcel is vaardig in uploaden en zal eens in de maand langskomen om de site te updaten. Zijn vriendin die rechten studeert heeft uitgezocht dat het niet strafbaar is om die oude meuk op het wereldwijde web te pleuren. Een paar broers die handig zijn met computers, verlenen hand- en spandiensten. Een huisvriend is niet te beroerd om de handen uit de mouwen te steken voor het nieuwe project.

De Gier ruikt zijn kans om op eenvoudige manier zijn karige aow aan te vullen. Aldus ontstaan drie sites. Dutch-teens from the sixties and seventies, Dutch porno queen en Russian teens, vallend onder de door Marcel aangevraagde domeinnaam www.dutch-teen.com.

Compagnon

De jonge compagnon van de oude pornograaf zegt in een van zijn verhoren: ,,Willem kwam op het idee er pre-teens op te zetten (foto’s van poserende meisjes van acht tot twaalf jaar, AR). Ik ging daarmee akkoord. In het begin stond Dutch-teens op mijn naam. Toen er te pikante zaken op kwamen te staan, kwam de site op naam van Willem. Ik wilde niet in problemen komen.” Willem weerspreekt dat als de recherche hem met deze uitspraak confronteert: ,,Marcel was bang voor de fiscale gevolgen, daarom moest de tenaamstelling worden veranderd. Niet omdat er van mij afkomstige kinderporno op de site werd geplaatst.”

Om de sites te kunnen bekijken, moest je abonnee worden en met credit-card betalen. Voor Dutch-teen bijvoorbeeld 19,95 dollar per maand, voor Dutch porno Queen 17,50 dollar en voor Russian teens 25 euro. De Gier, op de zitting in Alkmaar in april 2002: ,,Ik denk dat Marcel en ik elk 50.000 gulden hebben verdiend aan de sites.  Ik heb ongeveer 15.000 gulden daarvan gebruikt voor de aanschaf van een digitale videocamera en een videorecorder.”De financiële recherche heeft naderhand berekend dat de vijf verdachten (De Gier en de vier jongeren) met de sites ruim 236.000euro winst hebben gemaakt.

Als de groep nog druk bezig is geld te verdienen met opgefriste (kinder-)porno, zijn de autoriteiten achter de schermen al bezig om De Gier cs pootje te lichten. Want op 21 juli 1998 krijgt de afdeling jeugd- en zedenzaken van de politie Noord-Holland Noord (met De Giers vermeende opponent aan het roer) een fax. Daarin staat dat de stichting meldpunt ter bestrijding van kinderporno een melding heeft binnengekregen ‘aangaande een zogenaamde website op het internet,  waarop kinderpornografische afbeeldingen te vinden zouden zijn’.

Het onderzoek van de zedenrechercheurs brengt hen bij‘foto’s van kennelijk zeer jonge kinderen’ en ‘afbeeldingen van naakte meisjes, jonger dan 16 jaar’ die vergaande seksueel getinte handelingen verrichten (bij zichzelf, bij elkaar) of ondergaan (door een volwassen man).  Hoe kan dat, want je moest toch betalen om toegang tot de sites te krijgen? Een terechte vraag, waarop maar een antwoord juist is: pseudokoop.

Op 16 november 1999 koopt de recherche het lidmaatschap van de sites en vindt uit wie er achter zitten. Veertien dagen later heeft de zoveelste inval bij De Gier plaats. Ook worden bij zijn vijf kompanen huiszoekingen gedaan. Van de verdachten worden zeventien computers, 500 cd-roms, 250 videobanden en nog eens bijna 800 computerschijven en -floppy’s  afgepakt. Net als geld op de bankrekeningen van onder anderen Marcel en zijn vriendin d e rechtenstudente in Luxemburg en De Gier, gewoon in Nederland.

Laatste fragment. Pagina 25/26. De Gier laat zich zogenaamd interviewen door Alter Ego, verslaggever van het levensblad Categorische imperatief.

“Voor zover ik heb begrepen, heeft U dat (het standpunt: ik zou mij nooit en never meer laten beïnvloeden door de hypocriete moraal van de christelijke zedenmaffia, zie boven AR) nog aardig wat conflicten opgeleverd?”

“Inderdaad. Terwijl grote aantallen mensen zaten te geilen op de films die ik produceerde en daar kennelijk behoefte aan hadden, zat ik in de gevangenis omdat de twijfelachtige eerbaarheid van de zedenmeesters was gekwetst. Gekwetst door materiaal, waarvan zij pas kennis konden nemen door geweld in de vorm van invallen een en ander bij mij weg te roven. Maar die tijd is voorbij, waarin christelijke arrogantie de macht had om anders geaarden tot crimineel te verheffen.”

De vijf handlangers, dus ook Marcel, worden vrij snel na de verhoren op vrije voeten gesteld. Hun vervolging levert evenmin schokkende resultaten op. Nee, het is duidelijk op wie alle pijlen zijn gericht: De Gier. Hij zit als enige van begin december 1999 tot 8 maart 2000 in voorarrest.  Zijn thuiskomst staat in het kader van de alles verterende woede over de inbeslagname van zijn appeltje voor de dorst van ruim 35.000 euro, en jegens het hoofd jeugd- en zedenzaken.

Boos

Misschien is Willem ook wel een beetje boos op zichzelf, want bij de inval in zijn huis hebben de rechercheurs dia’s gevonden uit 1985, waarop broer Henny kinderen misbruikt. Willem heeft nooit meer aan die troep gedacht en juist dit spul is het enig harde bewijs dat minderjarigen zijn misbruikt. Voor de rest heeft Willem vermoedelijk alleen maar de geschikte plaatjes gezocht uit zijn ‘gewone’ pornovoorraad van de jaren zestig en zeventig, toen niemand zich bekreunde over de eventuele minderjarigheid van de spelers. De recherche heeft in elk geval geconstateerd dat minimaal 56 procent van de afbeeldingen op de sites geen kinderporno is.

Bij de rechtbank heeft Willem in dezen getracht zijn straatje schoon te vegen: ,, De dia’s zijn afkomstig van mijn inmiddels overleden broer. De dia’s zijn in mijn huis gemaakt. Ik ben toen wel thuis geweest, maar ik ben niet aanwezig geweest bij de opnamen.” Henny kan daar niets meer over zeggen, en Willem ook niet meer, zodat nooit kan worden vastgesteld of de oudste De Gier de waarheid heeft gesproken.

De Alkmaarse rechtbank veroordeelt Willem in 2002 voor verspreiding van kinderporno op internet tot een voorwaardelijke celstraf van zes maanden en een werkstraf van 240 uur, waarvan 153 uur van het voorarrest worden afgetrokken. De financiële kwestie (ontneming wederrechtelijk verkregen voordeel, ook wel plukze genoemd) sleept zich vervolgens zo lang voort, dat niemand uitsluit dat De Gier dood is voordat het Amsterdamse gerechtshof arrest heeft gewezen. Zijn gezondheid keldert achteruit, hij ziet steeds minder.

Hij kan niet bij zijn spaarcentjes, waarvan hij blijft volhouden dat ze grotendeels afkomstig zijn van verdiensten uit legale porno en dus onterecht in beslag zijn genomen. Het geldgebrek wordt nijpend. Hij rijdt onverzekerd rond in een gammel autootje, met een door ijzerdraad bijeen gehouden brilletje voor zijn bar slechte ogen. De Gier leeft echter door op woede, frustratie en wraakgevoelens, bijeen gebracht in zijn gedroomde autobiografie.

De gesprekken die ik bij hem thuis voer en de vele telefoongesprekken over de stand van zaken (hoeveel tekst ik al heb bewerkt, of ik wel snap wat er staat, wat hij bedoelt) hebben een vast, terugkerend thema. De Gier wil iedereen die heeft geholpen hem kapot te maken, minstens zo hard terugpakken. Zoals de profvoetballer,  die hem zijn vrouw heeft ontstolen.  Maar vooral het hoofd jeugd- en zedenzaken. Alles moet de buitenwacht over de zedenmaffiosi te weten komen, zodat iedereen ziet hoe gemeen ze hem hebben behandeld.

Juristerij

Ik overleg met de uitgever, met de raadsvrouw en afzonderlijk en in gezamenlijkheid dringen we er bij hem op aan om zijn, waarlijk bijzondere leven aan het papier toe te (laten) vertrouwen en het daar bij te laten. Riskeer geen juristerij, geen geld en tijd verslindende procedures om het boek uit de handel te houden of te krijgen (want die komen er gewis), geen nieuwe invallen, denk om je leeftijd, je gezondheid.

Het help niet. Ik geef hem zijn smoezelige manuscript terug en verlies hem uit het oog.  In de wandelgangen hoor ik dat het openbaar ministerie, dat had berekend dat De Giers zwarte winst 32.865,24 euro bedroeg, bakzeil heeft gehaald. De rechtbank in Alkmaar zegt in november 2006 (De Gier is dan al 80 jaar): ‘Gelet op zijn leeftijd zal de rechtbank het bedrag van wederrechtelijk verkregen voordeel , bepaald op 21.764 euro, matigen met 20 procent’. Oftewel: 17.412 euro.

Het Amsterdamse gerechtshof knabbelt ook daar nog iets van af, in mei 2008, omdat het allemaal zo lang heeft geduurd. De Gier moet 15.670,80 euro aftikken voor de staatskas. Of hij de rest van zijn spaargeld terug heeft gekregen, is een van de onbeantwoorde vragen die leven bij zijn advocaat. Zij heeft in de jaren erna contact daarover met hem gezocht, maar enige reactie bleef uit. Bij toeval vernam ze dat haar cliënt in april 2009 afscheid had genomen van een wereld die de zijne niet was.

Mij resten gemengde gevoelens. Het was een boef, hij deed heel verkeerde dingen en was een eigenwijs stuk vreten. Hij had echter ook een verhaal, een verdomd goed verhaal dat elke journalist wil optekenen. Dat is hier en nu gebeurd, veel korter dan hij in gedachten had, maar hopelijk zonder mensen onnodig te beschadigen.

Alkmaar,

Arno Ruitenbeek

Dit verhaal verscheen eerder in ‘Koud Bloed’, het kwartaalmagazine over true crime.

Bende haalt partij uit garage op Schiphol voordat drugs kunnen worden vernietigd

Weer vijf jaar voor marechaussee die hasj steelt

Door Arno Ruitenbeek

Amsterdam- Zes mannen zijn ook in hoger beroep veroordeeld tot gevangenisstraffen voor diefstal van een grote partij hasjiesj uit de opslag van de marechaussee op Schiphol. De marechaussee (46) die de groep leidde, kreeg opnieuw vijf jaar cel.

Deze waarnemend brigadeadjudant was hoofd van de districtsgarage van de Koninklijke Marechaussee (Kmar). Daar stond een container met een kluis waarin ruim 1400 kilo hasj lag. De 88 pakketten met verdovende middelen waren eerder in beslag genomen en zouden worden vernietigd.

Zo ver kwam het echter niet. De ambtenaar-garagebaas eigende zich de sleutel van de container en de kluis toe, zette op 7 juni 2010 de roldeur van de garage open en liet de twee bestelbussen van ‘zijn’ ploeg binnen. De deur ging dicht om de diefstal aan het oog te onttrekken.

Neppers

Om vroegtijdige ontdekking te voorkomen, hadden de heren de pakjes van vijftien kilo elk nagemaakt en meegebracht met de busjes. Nadat ze de drugs uit de kluis hadden gehaald, werden de neppers ervoor in de plaats gelegd. Na een paar dit ritueel te hebben opgevoerd, kon de kluis op slot en werd de hasj naar de kopers gebracht. Badhoevedorp en Oostzaan zijn als afleveradressen genoemd.

De Haarlemse rechtbank stuurde de verdachten in december 2010 naar het gevang. Ze stapten naar het Amsterdamse gerechtshof, en blijken daar achteraf weinig tot niets mee te zijn opgeschoten. Behalve de garagebaas (vijf jaar) hielden vier van de vijf medeplichtigen (38, 41, 43 en 44 jaar) de eerder opgelegde straffen van twee tot 2,5 jaar. Alleen de drie jaar voor een 48-jarige dief gingen omlaag naar 2,5 jaar.

Het hof geloofde niet in het verhaal dat een grote crimineel de marechaussee en zijn maten heeft gedwongen mee te werken aan het misdrijf. Ze hebben ‘uiterst brutaal gehandeld door uit een kluis van de bevoegde autoriteiten hasjiesj te stelen. Dat heeft de integriteit van de Kmar in ernstige mate schade toegebracht en ondermijnt de strijd van de marechaussee tegen de drugscriminaliteit’.

Onwaarschijnlijk

De raadslieden van meer verdachten hebben nog aangevoerd dat ze niet wisten dat het ging om hasj uit de opslag van de Kmar. Daarom ze zouden een lagere straf moeten krijgen, aldus de verdediging. Het hof maakte daar gehakt van. ‘Zelfs in het onwaarschijnlijke geval dat de verdachten bij een diefstal als deze, waarbij van een zeer degelijke voorbereiding is gebleken, daar niet op de hoogte waren, zijn ze in ieder geval bij het betreden van de garage van op de hoogte geraakt. Nu de verdachten met die wetenschap zijn blijven deelnemen en de voorgenomen diefstal hebben voltooid, kunnen ze daar ook voor verantwoordelijk gehouden worden en voor worden bestraft‘.

‘Zeecontainerbende’ verdient 4,8 miljoen met wiet

Elf verdachten voor rechters, twaalfde overleden

Door Arno Ruitenbeek

Haarlem – De rechtbank start dinsdag met het proces tegen ‘de zeecontainerbende’. De elf, overwegend Noord-Hollandse verdachten, zouden miljoenen hebben verdiend met een enorme wietplantage in een loods aan de Zuiderkade in Beverwijk.

Medio februari van het vorig jaar hield de waterpolitie van het KLPD (korps landelijke politiediensten) een milieuonderzoek rond de Zuiderkade. De agenten viel een auto op met daarin aarde en hennepblaadjes. De collega’s van de politie Kennemerland werden erbij  betrokken en dat leverde op 25 februari een opzienbarende vangst op.

Groot

In een opslaghal van transportbedrijf Middelkoop, die sinds 2009 was verhuurd aan J. de G.  uit Weesp, stonden drie 40-voets zeecontainers. In de eerste, grote container bloeiden bijna 1500 hennepplanten. Om de dag moesten vijf mensen de planten oogsten, aldus de recherche. In nummer twee hadden iets minder dan 35.000 cannabisstekjes een plaatsje gekregen. De derde en laatste container werd gebruikt voor de waterbakken en opslag van de grondstoffen en groeimiddelen.

Volgens een van de advocaten wist de criminele organisatie zeer goed waar ze mee bezig was. Zo waren de containerwanden extra dik gemaakt, zodat de weeïge wietgeur niet of nauwelijks kon ontsnappen. Dat het om professionals ging, blijkt ook uit het feit dat ze wellicht vijf jaar – eventueel met tussenpozen – hun gang hebben kunnen gaan. Het openbaar ministerie heeft bij enkele ‘medewerkers’ de periode vanaf 1 januari 2006 tot de inval op die vrijdag in februari 2011 ten laste gelegd.

Winst

Sommige verdachten konden nog tot november van dat jaar doorgaan met de drugshandel en het witwassen van de zwarte inkomsten, aldus een OM-woordvoerder. Becijferd is dat de wietonderneming een winst heeft gemaakt van liefst 4,8 miljoen euro. Dat geld raakt de bende kwijt aan de Staat, als het aan het OM ligt.

Op 11 september is er eerst een regiezitting, waarop de advocaten kunnen aangeven of er nader onderzoek moet worden gedaan, en bijvoorbeeld getuigen moeten worden gehoord. De inhoudelijke behandeling heeft vermoedelijk begin volgend jaar plaats. Dan staan terecht vijf mannen en zes vrouwen in de leeftijd van 38 tot 52 jaar, afkomstig uit onder meer Velserbroek, Sint Maarten, Vinkeveen en Utrecht.

Oorspronkelijk waren er twaalf verdachten. Het OM heeft bevestigd dat de zesde man, Dirk-Jan van der H. dood is en dus niet meer vervolgd kan worden. De in 1971 geboren Van der H. leed aan een ernstige ziekte. Wanneer en waar hij is overleden, wist de woordvoerder niet.