Maandelijkse archieven: oktober 2017

Rob Scholte mag blijven zitten

Den Helder verliest kort geding

Kunstenaar Rob Scholte mag in het voormalige postkantoor van Den Helder blijven zitten. De marinegemeente leed een smadelijke nederlaag bij de rechter.
De gemeente Den Helder had in kort geding gevorderd dat Rob Scholte het pand, met daarin het Rob Scholte Museum, op korte termijn moet ontruimen omdat de gemeente de beide gebruiksovereenkomsten die zij in 2008 en 2012 met hem had gesloten, per 30 juni 2017 heeft opgezegd en het pand op korte termijn wil verkopen. De voorzieningenrechter besliste dat Scholte het voormalige postkantoor aan de Middenweg in Den Helder voorlopig niet hoeft te ontruimen.
De voorzieningenrechter vond dat de gemeente een spoedeisend belang voor haar vordering heeft, omdat zij het voormalige postkantoor op korte termijn wil verkopen en het eerst nog asbestvrij wil maken. Dat wil nog niet zeggen dat de vordering ook toewijsbaar is.
Van belang is dat een eventuele ontruiming grote gevolgen heeft. Wil de rechter een vordering in kort geding toewijzen, dan moet het in hoge mate waarschijnlijk zijn dat het ook in een eventuele bodemprocedure tot een toewijzing zal komen.

Permanent

De voorzieningenrechter oordeelt vervolgens dat het niet aannemelijk is dat de gemeente Den Helder Rob Scholte heeft toegezegd dat het museum permanent in het voormalige postkantoor gevestigd mag blijven of dat het pand aan hem verkocht zal worden.
Desondanks is de vordering van de gemeente afgewezen, omdat de rechter aannemelijk vindt dat de beide overeenkomsten op basis waarvan Rob Scholte het pand gebruikt, huurovereenkomsten voor bedrijfsruimten zijn. Dit omdat Rob Scholte zich als tegenprestatie voor het gebruik van het voormalige postkantoor heeft verplicht een bepaald aantal exposities per jaar te organiseren. Deze verplichting is te beschouwen als een tegenprestatie, omdat deze moet worden gezien als een bijdrage aan het culturele klimaat en de culturele uitstraling van Den Helder.
Nader onderzoek is nodig om te beoordelen of het om ‘middenstandsbedrijfsruimte’ of ‘zogenaamde overige bedrijfsruimte’ gaat. Maar er moet serieus rekening worden gehouden met de mogelijkheid dat het om ‘middenstandsbedrijfsruimte’ gaat. In dat geval komt aan Rob Scholte huurbescherming toe zoals die ook geldt voor, bijvoorbeeld, huurders van winkels en zijn de mogelijkheden van de gemeente om de overeenkomsten op te zeggen beperkt. Voor zo’n opzegging geldt een termijn van een jaar. Die is hier niet in acht genomen. En dus wordt de vordering tot ontruiming afgewezen.

Op Harlan Coben staat geen maat

Harlan Coben: Laat niet los
Boekerij
€ 19,99, e-book € 12,99

Op de thrillers van Harlan Coben staat geen maat. Laat niet los heet zijn nieuwe standalone – hoewel Myron Bolitar kort opduikt – en opnieuw bewijst de Amerikaanse auteur hoe fabuleus hij is in intriges, wendingen en ontknopingen.
We volgen Nap Dumas, een rechercheur die vijftien jaar geleden zijn broer verloor bij een zaak die destijds is afgedaan als een ongeluk dan wel een dubbele zelfmoord. Want ook de vriendin van Leo, tevens de dochter van de plaatselijke politiechef, verliest het leven onder de trein. Boze tongen beweren dat het stel onder de drugs en drank zat.
Nap weet dat de waarheid heel anders is, en dat bijvoorbeeld de overheid (CIA, FBI) er alle belang bij heeft dat die niet naar boven komt. Er bestaat een relatie, aldus Dumas, tussen de moorden en de voormalige, streng beveiligde raketbasis in het stadje waar het drama zich afspeelt.
Leo leidde de Conspiratie Club. Twee leden van dit groepje samenzwerende tieners worden nu ook vermoord. Voor Nap een reden te meer om alles uit de kast te trekken. Hij stuit daarbij op zaken die hij, zeker weten, liever niet had ontdekt. De onaangename verassingen rijgen zich aan een, met een lichtpuntje: Naps toenmalige verkering Maura verschijnt weer ten tonele.
Coben gaat helemaal los op de ‘gesprekken’ die Nap met Leo heeft. Zoals altijd klopt alles, van de eerste tot de laatste pagina: dialogen, sfeerbeschrijving, plot, spanningsboog. Een absolute aanrader voor sint en kerst.

 

ARNO RUITENBEEK

Post.nl heeft maling aan klanten

Post.nl heeft maling aan klanten, die zoals wij in het buitengebied wonen en waar op zaterdag een pakje moet worden bezorgd. Hoogst onfatsoenlijk.

De spanning werd afgelopen zaterdag ondraaglijk in huize Ruitenbeek. De dag ervoor (6 oktober), heeft mijn echtgenote een mailtje gekregen dat op 7 oktober ’s morgens het op 15 september bij Bol.com bestelde, nieuwe boek van mijn favoriete schrijver Harlan Coben wordt bezorgd.
De titel ‘Laat niet los’ is intrigerend en de aankondigingstekst veelbelovend:

Vijftien jaar geleden werden er twee tieners dood gevonden naast een verlaten treinspoor: de tweelingbroer van Nap Dumas, Leo, en de dochter van het hoofd van de politie. Velen dachten dat ze samen zelfmoord hadden gepleegd, maar er waren ook dorpsbewoners die dat weigerden te geloven.

Nap, die politieagent is geworden, doet er alles aan te achterhalen wat zich die zomer afspeelde. Dan worden de vingerafdrukken van zijn vermiste ex-vriendin bij het treinspoor gevonden en komt hij terecht in een wirwar van familiegeheimen en leugens. Geholpen door de inmiddels gepensioneerde politiechef gaat hij op zoek naar de waarheid. Een die laat zien dat samenzweringen, zowel kleine als grote, dodelijk kunnen zijn – zoals we dat van Coben gewend zijn.

We wachten geduldig op de komst van de Post.nl-bus. Het wordt 12.30, 13.30 en 14.30 uur. De bezorger laat zich niet zien. Post.nl doet niet voor de eerste keer niet wat ze belooft, maar heeft stiekempjes – zo blijkt bij check van het track- & tracenummer – het bezorgtijdstip verlegd naar maandag (vandaag), als er dus niemand thuis is.

Dit zijn uiterst klantonvriendelijke methoden. Frustrerend, want het kan niet anders dan dat men bij het voormalige staatsbedrijf denkt: “voor zo’n pakje gaan we op zaterdag toch niet helemaal naar de Rustenburgerweg in Ursem rijden? Laat ze de kl…. krijgen.” Ik zou zeggen: Van ’t zelfde.

Aanleveren vragen levert aandelen start-up op

De uit Haarlem afkomstige Nederlandse start-up Fracaz is een unieke actie begonnen, waarbij de aanlevering van trivia-vragen wordt beloond met aandelen in het bedrijf.

Met een database van meer dan een miljoen vragen willen de ondernemers in de loop van 2018 een wereldwijde quiz-app lanceren. Tevens wordt een deel van de vragen ter beschikking gesteld aan onderwijsinstellingen. ‘Fracaz wordt een trivia- en kennisquiz in een volledig nieuw, uitdagend format’, zegt Fracaz-CEO Martin Dieleman. ‘Fracaz wordt leerzaam en leuk.’

Maar voordat het zover is, roept de start-up de hulp in van het grote publiek. Vandaag lanceert Fracaz een internationale crowdfundingsactie. Anders dan de meeste start-ups zoekt Fracaz geen geld, maar kennis. De ondernemers willen een database opbouwen van een miljoen vragen en antwoorden. ‘We doen een beroep op de expertise van allerlei verschillende mensen’, licht Dieleman toe.

Waarde

Vanaf nu kan publiek uit binnen- en buitenland een onbeperkt aantal vragen en antwoorden inzenden. De inzendingen worden beoordeeld en per tien goedgekeurde Q&A’s wordt een aandeel ter waarde van een euro in de Fracaz Holding toegekend. ‘De database en de app die we zo gaan opbouwen, gaat een enorme waarde vertegenwoordigen’, aldus Dieleman.

‘Door mee te werken aan ons concept, krijgen inzenders de kans mede-eigenaar te worden van een start-up met een groot potentieel. Daarnaast bouwen we een kennisgemeenschap op, waar we later veel kanten mee uit kunnen.’

Niet alleen de inzenders profiteren van de crowdfundingsactie, maar ook diverse goede doelen. Zo zal bij het bereiken van een miljoen vragen een deel ervan ter beschikking worden gesteld aan het onderwijs, zodat leerlingen kunnen oefenen voor examens of overhoringen. Ook kunnen aandeelhouders kiezen hun aandelen schenken aan een stichting die online kennisbron Wikipedia financieel ondersteunt. Dieleman: ‘Fracaz wordt een app waaraan mensen veel plezier gaan beleven, maar die tegelijkertijd bijdraagt aan de verspreiding van kennis binnen de maatschappij.’

De app gaat vragen aanbieden in acht categorieën, waaronder entertainment, geschiedenis, sport, cultuur, wetenschap en wereld. Er bestaan mogelijkheden om grote hoeveelheden vragen in te kopen bij marktpartijen, maar daar wil Fracaz zich verre van houden. ‘Dat zou de originaliteit en de kwaliteit niet ten goede komen. Wij bouwen een triviaquiz van hoog niveau, die niet na een week alweer van de smartphone wordt verwijderd, maar die jarenlang blijft fascineren.’

Turkse minister niet-ontvankelijk

De bestuursrechter heeft het beroep van de Turkse minister Kaya niet-ontvankelijk verklaard. Aan een inhoudelijke beoordeling van de gebeurtenissen komt de rechtbank niet toe.

De Turkse minister Kaya voor familiezaken en sociaal beleid kwam op 11 maart vanuit Duitsland naar Nederland. Zij was van plan om in het gebouw van het Turkse consulaat-generaal in Rotterdam te spreken op een bijeenkomst over het referendum over het wijzigen van de Turkse grondwet van 16 april. In de buurt van het consulaatsgebouw is zij tegengehouden door de politie. Volgens minister Kaya heeft de politie haar die nacht uitgezet naar Duitsland.

Minister Kaya heeft deze zaak vervolgens aan de bestuursrechter voorgelegd. Die oordeelt nu Kaya geen belang heeft bij een inhoudelijke beoordeling van haar beroep. Het doel van haar komst naar Nederland was te spreken over het Turkse referendum. Dat doel kan nu niet meer worden bereikt met een rechterlijke uitspraak.

Afwijzing

Kaya heeft verder niet concreet gemaakt in welke zin sprake is geweest van een publiekelijke afwijzing van haar persoonlijke gedrag. Ook daarin is geen belang bij inhoudelijke beoordeling gelegen. Verder heeft Kaya niet duidelijk gemaakt dat zij schade heeft geleden. Dat Kaya geen nationaal rechtsmiddel onbenut wil laten, maakt evenmin dat zij belang heeft bij een inhoudelijke beoordeling van haar beroep.

 

Gouden Karper niet gastvrij

Gereserveerde tafel blijkt vergeven 

De Gouden Karper in Ursem weet niet wat gastvrijheid inhoudt. Dat bleek dit weekeinde. De op zaterdagmorgen voor zondag gereserveerde tafel, waar we bijna maandelijks dineren, is vergeven aan anderen. De bazin laat ons op boze toon weten dat zij de dienst uitmaakt.

Onze, in Amsterdam woonachtige zoon nodigt mijn echtgenote en mij vorige week uit voor een etentje bij ‘de buren’, want de Gouden Karper ligt op 500 meter van ons erf. Gedrieën, of met z’n tweeën, gaan we daar regelmatig heen. Omdat het dichtbij is, bij zonnig weer het terras een publiekstrekker is, en de prijzen aangenaam zijn.

Zaterdagochtend om iets voor tienen liep ik de zaak binnen en sprak een serveerster aan. “Ik wil graag die ronde tafel bij de bar, morgen om 18.30 uur.” “Ik kijk even in het grote boek, meneer. Ja, dat kan. Staat genoteerd. Tot morgen.” Zondagavond om 18.15 uur vertrekken we van huis, en bedenken of het vlees of vis zal worden dit keer.

Het wordt niets, helemaal niets bij de zilveren zeebaars cq de koperen paling (flauwe naamgrappen, inderdaad, maar laat ons). We stiefelen naar ‘onze tafel’ toe, zien dat er is gedekt voor vijf personen, en vermoeden al waar dit op gaat uitdraaien als het blonde meisje van de bediening iets stottert dat dit niet gaat. “Dachten we wel, gereserveerd is gereserveerd, dat zal zelfs bij jullie niet anders zijn, toch?”, zeg ik cynisch en wacht af wat er gaat gebeuren. Gade en zoonlief reageren op soortgelijke, ongelovige manier.

Het kind murmelt iets over ‘dit moet ik bespreken met mijn leidinggevende’ en rent richting haar cheffin. Die is van het soort ‘Met mij speelt niemand spelletjes’. Met een blik in de ogen alsof ze iemand de strot gaat afbijten stormt ze op onze tafel af, plant haar vuisten met de knokkels naar ons gekeerd op het tafelblad en doceert: “Gereserveerd is slechts onder voorbehoud. Ik (let op, ik, AR) geef nooit tafels weg voor vast.” Reserveren is niet reserveren, hoe komen we daar nou toch bij, wij dommerds. Dat we 32 uur van tevoren iets anders hebben begrepen, is onze fout. Vanzelfsprekend.

Ze heeft haar lesje ongastvrijheid nog niet afgemaakt: “Onze hotelgasten moeten ook eten. Zij krijgen deze  tafel. Ik heb voor u een andere tafel.” En of we haar bevelen maar willen opvolgen.

U begrijpt natuurlijk dat we geen moment hebben geaarzeld en dit enge etablissement hebben verlaten. Bij Irodion in Alkmaar, een restaurant waar we al 25 jaar te gast zijn, hebben ze een prachtige plek voor ons bij het raam. Zeer vriendelijk en warm ontvangen, heerlijk gegeten, voldaan naar huis. De gouden karper? Gooi die maar terug in het water. Niet alles wat er blinkt is goud.