Column

PostNL liegt (deel 2)

PostNL heeft maling aan klanten, schreef ik op 9 oktober op deze site. Hoezeer ik destijds (helaas) gelijk had, is nu bevestigd. Dit keer liegt de manke postduif zelfs om vandaag (zaterdag) niet te hoeven bezorgen.

Ik kocht donderdag 2 november online een cadeautje voor mijn echtgenote, voor onze 37e huwelijksdag. Omdat ik vrijdag niet thuis was (en Anette wel), en ik de verrassing niet wilde verpesten, liet ik de webwinkel de bezorging door PostNL op zaterdag zetten. Dan zou ik wel en Anette niet thuis zijn.

Ik wist van een maandje geleden en eerdere ervaringen met PostNL dat dit wel eens een probleem zou kunnen worden. Ze komen meestal niet helemaal naar het buitengebied voor een pakje op zaterdag. In oktober veranderden ze, terwijl wij tevergeefs wachtten, stiekem het bezorgmoment naar maandag (als er niemand thuis is) en zonden ons na de aangegeven bezorgtijd op zaterdag een mailtje waarin ze deze flessentrekkerij aankondigden.

Dit keer maakten ze het nog bonter. Gisteravond om 23.22 uur (wij slapen al) is er een mailtje van Post NL binnengekomen met de tekst:

We bezorgen binnenkort een pakket bij u.
Verwacht bezorgmoment: morgen 04 november 12.30 – 15.00 uur.

Ze krijgen er blijkbaar spijt van – of beseffen zich dat ze kostbare tijd en brandstof verkwisten voor een pakje in Ursem buiten de bebouwde kom. Want 50 minuten later, om 00.12 uur, is er dit mailtje:

Helaas kunnen we uw pakket vandaag niet bezorgen. Voor het bezorgadres geldt vandaag een geslotenverklaring. Hieronder ziet u wanneer we weer bij u langskomen.
Maandag 06 november 12.45- 15.15 uur.

Dus weer als we niet thuis zijn. Wat ze weten. Joh, waarom zou je je iets aantrekken van je klanten? Ergste van alles is dat ze liegen. Voor ons adres geldt helemaal geen geslotenverklaring. Wij rijden hier rond, de boeren met hun trekkers vol kool, de postbode van PostNL. Er staat ook geen verkeersbord (C1 of C2, zie onder), dat alle voertuigen, ruiters, geleiders van rij- of trekdieren en vee verbiedt hier te rijden, lopen of te parkeren. Deze leugen heeft de manke postduif al eerder gedebiteerd.

 

Bord C1 (geslotenverklaring)

Bord C2 (eenrichtingsverkeer)

Beste burgers van Nederland, het voormalige staatsbedrijf neemt u in het ootje. Wie een leuk idee heeft om ze terug te pakken, mailt me maar. Kijken wat we kunnen ondernemen.

Permalink vorige artikel: http://www.nzg-journalisten.nl/post-nl-maling-aan-klanten/

 

Rob Scholte mag blijven zitten

Den Helder verliest kort geding

Kunstenaar Rob Scholte mag in het voormalige postkantoor van Den Helder blijven zitten. De marinegemeente leed een smadelijke nederlaag bij de rechter.
De gemeente Den Helder had in kort geding gevorderd dat Rob Scholte het pand, met daarin het Rob Scholte Museum, op korte termijn moet ontruimen omdat de gemeente de beide gebruiksovereenkomsten die zij in 2008 en 2012 met hem had gesloten, per 30 juni 2017 heeft opgezegd en het pand op korte termijn wil verkopen. De voorzieningenrechter besliste dat Scholte het voormalige postkantoor aan de Middenweg in Den Helder voorlopig niet hoeft te ontruimen.
De voorzieningenrechter vond dat de gemeente een spoedeisend belang voor haar vordering heeft, omdat zij het voormalige postkantoor op korte termijn wil verkopen en het eerst nog asbestvrij wil maken. Dat wil nog niet zeggen dat de vordering ook toewijsbaar is.
Van belang is dat een eventuele ontruiming grote gevolgen heeft. Wil de rechter een vordering in kort geding toewijzen, dan moet het in hoge mate waarschijnlijk zijn dat het ook in een eventuele bodemprocedure tot een toewijzing zal komen.

Permanent

De voorzieningenrechter oordeelt vervolgens dat het niet aannemelijk is dat de gemeente Den Helder Rob Scholte heeft toegezegd dat het museum permanent in het voormalige postkantoor gevestigd mag blijven of dat het pand aan hem verkocht zal worden.
Desondanks is de vordering van de gemeente afgewezen, omdat de rechter aannemelijk vindt dat de beide overeenkomsten op basis waarvan Rob Scholte het pand gebruikt, huurovereenkomsten voor bedrijfsruimten zijn. Dit omdat Rob Scholte zich als tegenprestatie voor het gebruik van het voormalige postkantoor heeft verplicht een bepaald aantal exposities per jaar te organiseren. Deze verplichting is te beschouwen als een tegenprestatie, omdat deze moet worden gezien als een bijdrage aan het culturele klimaat en de culturele uitstraling van Den Helder.
Nader onderzoek is nodig om te beoordelen of het om ‘middenstandsbedrijfsruimte’ of ‘zogenaamde overige bedrijfsruimte’ gaat. Maar er moet serieus rekening worden gehouden met de mogelijkheid dat het om ‘middenstandsbedrijfsruimte’ gaat. In dat geval komt aan Rob Scholte huurbescherming toe zoals die ook geldt voor, bijvoorbeeld, huurders van winkels en zijn de mogelijkheden van de gemeente om de overeenkomsten op te zeggen beperkt. Voor zo’n opzegging geldt een termijn van een jaar. Die is hier niet in acht genomen. En dus wordt de vordering tot ontruiming afgewezen.

Post.nl heeft maling aan klanten

Post.nl heeft maling aan klanten, die zoals wij in het buitengebied wonen en waar op zaterdag een pakje moet worden bezorgd. Hoogst onfatsoenlijk.

De spanning werd afgelopen zaterdag ondraaglijk in huize Ruitenbeek. De dag ervoor (6 oktober), heeft mijn echtgenote een mailtje gekregen dat op 7 oktober ’s morgens het op 15 september bij Bol.com bestelde, nieuwe boek van mijn favoriete schrijver Harlan Coben wordt bezorgd.
De titel ‘Laat niet los’ is intrigerend en de aankondigingstekst veelbelovend:

Vijftien jaar geleden werden er twee tieners dood gevonden naast een verlaten treinspoor: de tweelingbroer van Nap Dumas, Leo, en de dochter van het hoofd van de politie. Velen dachten dat ze samen zelfmoord hadden gepleegd, maar er waren ook dorpsbewoners die dat weigerden te geloven.

Nap, die politieagent is geworden, doet er alles aan te achterhalen wat zich die zomer afspeelde. Dan worden de vingerafdrukken van zijn vermiste ex-vriendin bij het treinspoor gevonden en komt hij terecht in een wirwar van familiegeheimen en leugens. Geholpen door de inmiddels gepensioneerde politiechef gaat hij op zoek naar de waarheid. Een die laat zien dat samenzweringen, zowel kleine als grote, dodelijk kunnen zijn – zoals we dat van Coben gewend zijn.

We wachten geduldig op de komst van de Post.nl-bus. Het wordt 12.30, 13.30 en 14.30 uur. De bezorger laat zich niet zien. Post.nl doet niet voor de eerste keer niet wat ze belooft, maar heeft stiekempjes – zo blijkt bij check van het track- & tracenummer – het bezorgtijdstip verlegd naar maandag (vandaag), als er dus niemand thuis is.

Dit zijn uiterst klantonvriendelijke methoden. Frustrerend, want het kan niet anders dan dat men bij het voormalige staatsbedrijf denkt: “voor zo’n pakje gaan we op zaterdag toch niet helemaal naar de Rustenburgerweg in Ursem rijden? Laat ze de kl…. krijgen.” Ik zou zeggen: Van ’t zelfde.

Gouden Karper niet gastvrij

Gereserveerde tafel blijkt vergeven 

De Gouden Karper in Ursem weet niet wat gastvrijheid inhoudt. Dat bleek dit weekeinde. De op zaterdagmorgen voor zondag gereserveerde tafel, waar we bijna maandelijks dineren, is vergeven aan anderen. De bazin laat ons op boze toon weten dat zij de dienst uitmaakt.

Onze, in Amsterdam woonachtige zoon nodigt mijn echtgenote en mij vorige week uit voor een etentje bij ‘de buren’, want de Gouden Karper ligt op 500 meter van ons erf. Gedrieën, of met z’n tweeën, gaan we daar regelmatig heen. Omdat het dichtbij is, bij zonnig weer het terras een publiekstrekker is, en de prijzen aangenaam zijn.

Zaterdagochtend om iets voor tienen liep ik de zaak binnen en sprak een serveerster aan. “Ik wil graag die ronde tafel bij de bar, morgen om 18.30 uur.” “Ik kijk even in het grote boek, meneer. Ja, dat kan. Staat genoteerd. Tot morgen.” Zondagavond om 18.15 uur vertrekken we van huis, en bedenken of het vlees of vis zal worden dit keer.

Het wordt niets, helemaal niets bij de zilveren zeebaars cq de koperen paling (flauwe naamgrappen, inderdaad, maar laat ons). We stiefelen naar ‘onze tafel’ toe, zien dat er is gedekt voor vijf personen, en vermoeden al waar dit op gaat uitdraaien als het blonde meisje van de bediening iets stottert dat dit niet gaat. “Dachten we wel, gereserveerd is gereserveerd, dat zal zelfs bij jullie niet anders zijn, toch?”, zeg ik cynisch en wacht af wat er gaat gebeuren. Gade en zoonlief reageren op soortgelijke, ongelovige manier.

Het kind murmelt iets over ‘dit moet ik bespreken met mijn leidinggevende’ en rent richting haar cheffin. Die is van het soort ‘Met mij speelt niemand spelletjes’. Met een blik in de ogen alsof ze iemand de strot gaat afbijten stormt ze op onze tafel af, plant haar vuisten met de knokkels naar ons gekeerd op het tafelblad en doceert: “Gereserveerd is slechts onder voorbehoud. Ik (let op, ik, AR) geef nooit tafels weg voor vast.” Reserveren is niet reserveren, hoe komen we daar nou toch bij, wij dommerds. Dat we 32 uur van tevoren iets anders hebben begrepen, is onze fout. Vanzelfsprekend.

Ze heeft haar lesje ongastvrijheid nog niet afgemaakt: “Onze hotelgasten moeten ook eten. Zij krijgen deze  tafel. Ik heb voor u een andere tafel.” En of we haar bevelen maar willen opvolgen.

U begrijpt natuurlijk dat we geen moment hebben geaarzeld en dit enge etablissement hebben verlaten. Bij Irodion in Alkmaar, een restaurant waar we al 25 jaar te gast zijn, hebben ze een prachtige plek voor ons bij het raam. Zeer vriendelijk en warm ontvangen, heerlijk gegeten, voldaan naar huis. De gouden karper? Gooi die maar terug in het water. Niet alles wat er blinkt is goud.

 

 

Machtsmisbruik gemeente: Snel krijgt vierde kamer niet

De gemeente Alkmaar misbruikt zijn macht om Frans Snel zijn vierde peeskamer op de Achterdam te onthouden. Dat is de keiharde conclusie die zijn advocaat trekt uit twee ‘aparte’ brieven die de kamerverhuurder recentelijk kreeg. Op 7 september 2017 was het gedonder in de glazen op het stadhuis.
Op 24 juli kreeg Snel uit naam van B&W van de ‘unitmanager vergunning- en subsidieverlening’ een brief. Het college is van plan de ‘van rechtswege verleende vergunning voor de uitbreiding van de seksinrichting in het pand Achterdam 3-5 met een vierde werkkamer in te trekken’.
Reden: Snel zou, sinds de verlening van de vergunning op 17 juli 2014, geen gebruik hebben gemaakt van de verleende vergunning. De withete ondernemer: “Een enorme blunder.” Zijn advocate Vera Platteeuw legt het afgelopen week, 7 september, de twee juristen van de gemeente haarfijn uit. Nota bene: de ambtenaren die de brief hebben geschreven, cq ondertekend, blinken uit door afwezigheid.
Platteeuw: “De vierde kamer was in strijd met de algemene plaatselijke verordening, waarin het maximum van 69 kamers is opgenomen. Echter, de APV bepaalt slechts dat in het pand maar drie kamers mogen worden gebruikt en niet welke specifieke kamer. Achterdam 3-5 heeft vier kamers, en voor drie daarvan is een exploitatievergunning afgegeven. Nooit is vermeld om welke kamers het ging.”
Bewijs
“Daarom is de argumentatie in de brief van de gemeente niet valide. Ik wil het bewijs zien van de stelling dat de zogenoemde vierde kamer, voorheen een werkkast, nooit is gebruikt. Heeft de controlerend ambtenaar drie jaar 365 dagen lang gecontroleerd of dat zo is, en waar zijn dat de foto’s en rapporten?” De juristen snappen niets van het betoog, noch hebben de bewijzen.
Platteeuw maakt ze helemaal zenuwachtig met het vervolg van haar betoog: “Wij wachten op uw antwoord en de bewijzen, voordat we verder ingaan op uw plan tot intrekking van de omgevingsvergunning. Wij gaan dan ook niet zeggen of de werkkast ooit wel is gebruikt in de afgelopen drie jaar, of niet. Want indien wel, trekt u cliënts nieuwe vergunning in, omdat hij vanuit het oogpunt van exploitatie slechts driekamers mocht gebruiken. En hetzelfde doet u als hij zegt dat de kamer nooit gebruikt is, want dan geeft hij toe.”
De handelwijze van de gemeente is zo abject, dat Platteeuw naar de Nationale Ombudman zal stappen om te vragen om een onderzoek naar misbruik van macht om Snel iets te ontnemen waar hij recht op heeft. Bovendien wordt een verzoek wet openbaar bestuur (WOB) ingediend om te achterhalen hoe de procedure voor de afgifte van de exploitatievergunningen van de afgelopen maanden precies is verlopen en welke bestuurder zijn handtekening heeft gezet onder de niet onderbouwde documenten zoals de intrekking.
Weigeren
Dat burgemeester Piet B. en zijn gevolg er op uit zijn Snel de voet dwars te zetten in zijn streven een vierde kamer te openen, blijkt ten overvloede nog eens uit de brief die op 2 september op zijn deurmat ploft. Daarin de aankondiging dat Snels verzoek van 13 juni 2017 voor een exploitatievergunning voor een vierde kamer zal worden geweigerd, ‘omdat deze ruimte nog niet is beoordeeld op hygiëne en zedelijkheid’.
Platteeuw: “Het is opvallend, en dat is een eufemisme, dat op het moment dat de toestand over de intrekking van de omgevingsvergunning speelt, er nog een brief overheen komt over de weigering van de nieuwe exploitatievergunning. Ik vermoed dat de gemeente de intrekking van de omgevingsvergunning op niet valide gronden misbruikt om een valide reden te veroorzaken voor de weigering van de nieuwe exploitatievergunning.”
Net als in juli ontploft Snel en brengt hij de politieke gemeenteraadsfracties op de hoogte van de vuile streken die in het historische gebouw aan de Langestraat worden uitgedacht. Snel: “De exploitatievergunningverlening is sinds de jongste uitspraak van de Raad van State een kwestie van wie het eerst komt, het eerst maalt.”
“Als ik als eerste een vergunning indien en daardoor het maximumaantal van 69 kamers daarmee is bereikt, moet een van mijn collega-ondernemers een kamer inleveren. Dat is lullig, maar zo zijn de regels (zo is de APV) en zo moet het worden gespeeld. Over de vierde kamer heb ik vijf jaar een juridische strijd gevoerd met de gemeente, zij weten ook hoe de hazen lopen.” Het hygiëneonderzoek heeft wel degelijk plaatsgehad, nadat de werkkast was omgebouwd tot vierde kamer. Platteeuw: “Hierbij gaat het, let wel, om een exploitatievergunning en die ziet op het aantal kamers. Om te voorkomen dat de gemeente hem zo’n vergunning weigert, heeft Snel aparte aanvragen gedaan voor drie kamers, en voor een vierde kamer.”
“Uitgaande van de roulatie, dus het principe ‘wie eerst komt, het eerst maalt’, heeft Snel begin juni zijn aanvraag ingediend voor de exploitatievergunningen voor de komende drie jaar. Hij was een van de eersten, en had dus een vergunning moeten krijgen.” Snel: “Maar ik word geweigerd, omdat ik als enige tegen de burgemeester opsta.” Platteeuw: “Het lijkt erop dat volgens de gemeente hij altijd de 70e kamer zal hebben en dus geweigerd zal worden. Dat pikken we niet langer.”

 

Frans Snel

Kabouter?

Paddenstoelen begin augustus.

Zoektocht naar eerste kabouter van het jaar heeft niets opgeleverd.

 

Vakantiepraatjes vullen geen gaatjes

Luxe en comfort, werden ons beloofd tijdens ons verblijf op het Italiaanse vakantiepark Agriturismo San Rocco in Soiano, gelegen in de heuvels bij het Gardameer. Het viel bitter tegen, na al die loftuitingen van Vacanceselect uit Alkmaar. Opnieuw blijkt dat praatjes geen gaatjes vullen.
‘Mooi en verzorgd’ is een van de wervende tussenkoppen op de pagina over San Rocco van de Vacanceselect-site. In de twee weken dat wij er verbleven (eind juni 2017) hebben we daar weinig van gemerkt. Een uitzondering wil ik maken voor het adembenemende uitzicht (op schiereiland Sirmione), maar daar betaal je niet zoveel geld voor.
Uitbater Paolo Manestrini is blijkbaar zelf ook niet overtuigd. De overigens zeer sympathieke man geeft ons de appartementssleutel bij aankomst, tekent op een overzichtskaartje de mini-market aan waar we inkopen kunnen doen en besluit zijn ultrakorte intro met ‘De bar-restaurant is open seven days a week’. Om er direct op te laten volgen: ‘Except Monday, then it’s closed’.

Slecht

Zes dagen per week, dus? Vergeet het maar. Als we na een paar uurtjes uit het zwembad stappen en een drankje willen bestellen, blijkt de restaurantdeur op slot. Heb Paolo aangeschoten. ‘Ja sorry, ik heb de serveerster een paar uurtjes vrij gegeven,. Ze had hard gewerkt en het is warm’. Goede baas, slechte horecaman. Dit geintje flikken ze ons in elf dagen drie keer. NB: Geen bier van de tap. Hij vraagt 5 euro voor een fles Wührer, waarvan ik er net zes heb ingeslagen bij de Italmark voor 79 eurocent.
‘Alles is hier tot de puntjes verzorgd en geregeld’, aldus Vacanceselect. Dan hebben ze ons appartement nooit zelf gezien. Geen balkon, geen terras, geen airco, terwijl de temperaturen ’s nachts nauwelijks onder de 25 graden C komen. Als ik een van de houten luiken wil openen, glijd ik uit over een gebroken tegel. Gelukkig val ik achter-, in plaats van voorover.

 

In het slecht schoongemaakte hok ontbreken een inventarislijst, bier- en wijnglazen, een koffiezetapparaat en een oven. Vacanceselect kraait: ‘Alle vakantiewoningen hebben een rijk uitgeruste keuken die zich goed leent voor een avondje zelf koken’. Nou, probeer dat maar, met bijvoorbeeld een afzuigkap waaraan draden aangekoekte stof en een veeg vet/schimmel.

 

De constructie van de vuilnisbak die automatisch opengaat als het kastdeurtje wordt geopend, is afgebroken. Repareren? Nooit van gehoord.

Voordat we gaan dineren, willen we nog even douchen. De schoonmaakster heeft hier zitten slapen.

 

Elk appartement heeft hoegenaamd een eigen parasol (als ook twee ligbedden en een stoel) voor het zwembad. De onze is kapot. Paolo geeft ons desgevraagd een nieuwe, die echter niet past in de voet.

We hebben een heerlijke vakantie gehad, met veel zon, heerlijk italiaans eten en drinken (in een restaurant een kilometer van San Rocco, La Gola genaamd). Vacanceselect en San Rocco hebben daar echter te weinig aan bijgedragen. Mijn advies: schets een wat realistischer beeld, dat komt je geloofwaardigheid ten goede.
Ursem, 3 juli
Arno Ruitenbeek

Slechtvalk

Een slechtvalk behoort sinds zaterdag tot onze vaste gast. Azend op lekkere hapjes kijkt hij als een vorst uit over de Rustenburgerweg.

 

Kool

’t Groeit als kool.

Voren

De voren van buurman boer zijn bijna kaarsrecht. Knap werk.