Ongekend originele spionageroman

Viet Thanh Nguyen: De sympathisant

Marmer

€ 22,95

De meerderheid van de Amerikanen bekeken ons met dubbele gevoelens zo niet met regelrechte afkeer, omdat we de levende herinnering waren aan hun schrijnende nederlaag. Hoewel sommigen van ons er inderdaad om bekend stonden dat ze de broeders van Rin Tin Tin en Lassie hadden genuttigd, deden ze dat niet op de Neanderthalerachtige wijze zoals de gemiddelde Amerikaan zich dat voorstelde, met een knuppel, een spit en wat zout, maar met culinaire hoogstandjes qua vindingrijkheid en creativiteit – onze koks konden honden op zeven viriliteitverhogende manier klaarmaken, van het laten trekken van een mergpijp tot roosteren en koken, maar ook het maken van een saus, een stoofschotel en enkele bak- en stoomvariëteiten….jammie!)

Dit is een van de talloze vlijmscherpe en hilarische observaties van Viet Thanh Nguyen. Een ongekend originele, sociaalkritische thriller waarin de ik-persoon een dubbelagent van de Vietcong is, die als kapitein van het verliezende Zuid-Vietnamese leger zijn vrienden en bondgenoten moet verraden. Maar waar hij in de traditionele spionageromans zou worden gerekend tot de slechteriken, maakt zijn geestelijke vader een sympathieke vechter voor de goede zaak van hem.

Dat gebeurt in een duizelingwekkend tempo en met een humor, die zoete herinneringen oproept aan Robin Williams’ beste film, Good morning, Vietnam. Nguyen breekt het wereldrecord woorddichtheid, wit en alinea’s zijn nauwelijks te vinden. Logisch, want hij heeft zoveel te vertellen. Bijvoorbeeld over de vlucht uit Saigon, tegenwoordig Ho Chi Minhstad, in 1975 en de wanhopige pogingen van de Vietnamezen om in VS voet aan de grond te krijgen. Hoge legerofficieren die een slijterij uitbaten, of een Chinees restaurant, dromend over een terugkeer naar hun land om daar de communisten alsnog een lesje te leren.

De meeste Amerikanen moeten niets van hen hebben, zoals hierboven uit het citaat ook wel blijkt. De kapitein ziet dat, noteert het en geeft het door aan zijn VC-contact. Dat vergt stalen zenuwen, de gave om altijd, onder alle omstandigheden de juiste toon aan te slaan en een koelkast vol bier. Ik heb intussen voor de zevende keer Goodnight Saigon van Billy Joel gedraaid, en feliciteer vanaf deze plek de auteur met zijn verbluffende debuut.

ARNO RUITENBEEK