Archief per maand:

Archief per jaar:

Jaarlijkse archieven: 2016

Hölle und Paradies

Hölle und Paradies. Amsterdam, Querido und die deutsche Exilliteratur heet het boek dat de Berlijnse ARD-redacteur Bettina Baltschev schreef. Het gaat over de haar tweede woonplaats (na Leipzig),  Amsterdam, en in het bijzonder over de Duitse schrijvers die voor Hitler vluchtten en bij de Mokumer uitgever Querido ‘onderdak’ vonden.   

Amsterdam: was für eine schöne, unverwechselbare Stadt! Sie wurde zur Zuflucht, sie lässt uns arbeiten«, schwärmte Klaus Mann von einer seiner ersten Stationen im Exil. Und Amsterdam war nicht nur temporärer Wohnort, sondern verhieß schon bald auch eine ganz andere Art von Heimat: Zwischen 1933 und 1950 veröffentlichte der Querido ­Verlag viele der Autoren, die vor den Nazis aus Deutschland ­fliehen mussten, von Joseph Roth bis Irmgard Keun und Lion Feuchtwanger.

Über Europa verstreut, finden die deutschen Schriftsteller in Amsterdam ihr geistiges Zentrum. Und trotzdem: »Das Exil war eine Hölle«, schreibt Hermann Kesten. Bettina Baltschev geht mit offenem Blick durch das heutige Amsterdam und spürt dem Leben der Exilschriftsteller und ihrer Verleger nach.

Bettina’s boek is verschenen bij Berenberg Verlag en kost 22 euro.

Recordaantal bezoekers Stedelijk Alkmaar

Stedelijk Museum Alkmaar verwacht het jaar 2016 af te sluiten met een recordaantal van 70.000 bezoekers. In 2015 waren dit nog 38.500 bezoekers.

De spectaculaire stijging is te verklaren door een sterk tentoonstellingsaanbod dit jaar. Vooral de tentoonstelling Picasso in Holland zorgde voor goedbezochte zomermaanden met augustus (10.000 bezoekers) als uitschieter. De huidige tentoonstelling over de Alkmaarse classicist Caesar van Everdingen, Vleiend penseel, met topstukken uit binnen- en buitenland trekt ook veel nieuwe bezoekers naar het museum.

Waar het museum in het verleden vooral bezoek uit de regio trok, komen bezoekers nu uit het hele land. Uit een analyse van de bezoekcijfers blijkt dat alle provincies zijn vertegenwoordigd. Ook buitenlandse bezoekers weten het museum beter dan ooit te vinden.  In het gastenboek schreven bezoekers onder meer: “Treinreis vanuit ‘Mestreech’ de moeite waard!” en “Prachtig allemaal, wij Groningers zijn wel een beetje jaloers”.

Picasso's Les Trois Hollandaises (1905), goauche collectie Centre Pompidou. Foto: SMA

Picasso’s Les Trois Hollandaises (1905), goauche collectie Centre Pompidou. Foto: SMA

Met bijzondere tentoonstellingen over de zeventiende-eeuwse Alkmaarse meester Emanuel de Witte en over verzamelaar Wim Selderbeek (Sluijters, Toorop, Bergense School) verwacht Stedelijk Museum Alkmaar zijn landelijke betekenis in 2017 verder te vergroten.

Stedelijk Museum Alkmaar, geopend in 1875, is een van de oudste musea van Nederland. Het recent vernieuwde museum presenteert naast tijdelijke tentoonstellingen een hoogwaardige collectie oude en moderne kunst, kunstnijverheid en stadsgeschiedenis.  Tot en met 22 januari is te zien Vleiend penseel. Caesar van Everdingen (1616/1617-1678). Van 18 februari tot en met 20 augustus staat op de agenda Sluijters, Gestel, Kelder: de passie van verzamelaar Wim Selderbeek.

Onwelkome restaurantgasten gearresteerd

De politie heeft vanmorgen twee achttienjarige Heerhugowaarders opgepakt die probeerden in te breken bij een restaurant aan de Middenwaard in hun woonplaats.

Omstreeks 02.30 uur kreeg de politie een melding dat twee personen probeerden in te breken in een restaurant. De politie was snel ter plaatse en trof de onwelkome gasten aan. Zij bleken inbrekersgereedschap bij zich te hebben. Een toegangsdeur naar het restaurant had verse braakschade.

Het duo zit voor verhoor vast op het politiebureau. Het gereedschap werd in beslag genomen.

50 maanden cel geëist voor beroving vertegenwoordiger

Vijf Colombianen en een Mexicaan zouden zitten achter de beroving van een Hoornse vertegenwoordiger in horloges, ruim acht maanden geleden. Tegen elk van de zes (36 tot en met 52 jaar) is 50 maanden cel geëist.

Op 7 april om 15.30 uur parkeert de Hoornaar z’n Volvo V40 op de oprit van zijn woning aan de Klipper in Hoorn. Hij stapt uit. Drie mannen rennen op hem af. Ze dreigen met een mes en een aluminium stok, werken hem naar de grond en binden zijn benen vast met een strook verband. De gedupeerde raakt zijn rolkoffer met 125 horloges met een gezamenlijke waarde van 14.000 euro kwijt, een laptop en z’n Volvo.

Die wordt korte tijd later in de buurt teruggevonden. Een getuige ziet hoe vier mannen opvallend snel van de Volvo in een zwarte Audi overstappen. Dezelfde Audi duikt, in combinatie met een bordeauxrode Ford, een uurtje later op in Amsterdam. De politie daar, bezig met rijdende controles op drugs, vertrouwt het zaakje niet. Na een korte achtervolging worden de inzittenden van beide wagens gearresteerd, te weten de Colombianen Javier E. (52), Nelson M. (45), John G. (43) Frank G. (36, geen familie) en Pablo S. (43) en Mexicaans staatsburger Nicandro O. (38). In de auto’s worden de gestolen klokjes en het notebook aangetroffen.

Ontkennen

Tijdens het proces in de rechtbank in Badhoevedorp houden vier van de zes hun mond stijf dicht, de ander twee ontkennen alles. Door de roof heeft het slachtoffer psychische en fysieke problemen. Hij vordert 4000 euro smartengeld. Volgens de officier van justitie is de overval strak georganiseerd. Zo is de vertegenwoordiger enige tijd in de gaten gehouden tijdens zijn bezoeken aan Noord-Hollandse juweliers. ,,Geraffineerd en vooral ernstig doordat het voor de voordeur plaats heeft, op een tijdstip dat de kinderen net uit school komen”, aldus de aanklager.

Ze eist vier jaar en twee maanden cel voor ieder. Voor de eerder in Spanje en Frankrijk veroordeelde Frank G. komen daar nog zes maanden bij. Hij heeft nog twee woninginbraken in Nieuw-Vennep en Nijmegen in oktober 2013 op zijn kerfstok. Hoewel zijn bloed, lees zijn DNA is aangetroffen op de plaatsen delict, wil hij ook hier niets over vertellen.

De uitspraak is over twee weken. 

Porträt einer Region

Ik vestig hierbij graag de aandacht op het boek van een collega van mij en lid van ‘onze’ club van Nederlandse en Duitse journalisten, dr. Ute Schürings. Zij schreef ‘Porträt einer Region. Politik, Alltag, Kultur und Geschichte’ over de actuele politieke ontwikkelingen in de Benelux. Haar standpunt is dat de uitslag van de Nederlandse verkiezingen in maart 2017, lees de grote winst van Wilders cs, ook zijn weerslag zal hebben op haar moederland.

Het boek wordt uitgegeven door Ch Links Verlag in Berlin, ISBN 978-3-86153-919-3 en kost 18,00 euro. Mooi voor onder de Weihnachtsbaum.

Populismus in den Niederlanden, Terror in Belgien, Steuertricks in Luxemburg – die Berichterstattung aus den Benelux-Ländern beschränkt sich meist auf skandalträchtige Schlaglichter. Ute Schürings setzt dagegen aktuelle politische Entwicklungen in einen größeren Kontext, erklärt kulturelle Identität und ihre historischen Wurzeln, berichtet aus der Innenperspektive: Was hat das alte niederländische Konsensdenken mit der heutigen Polarisierung der Politik zu tun?

Welche Gründe gibt es für den langjährigen Konflikt zwischen Flamen und Wallonen? Wie sieht die luxemburgische Steuerpolitik wirklich aus? Ein facettenreicher Einblick in den politischen, gesellschaftlichen und kulturellen Alltag der drei Benelux-Staaten.

Anfang 2017 besonders aktuell, da in den Niederlanden im März 2017 Parlamentswahlen stattfinden, die auch die politische Stimmung in Deutschland beinflussen werden. Eine gute Gelegenheit, sich mit den drei Nachbarländern vertraut zu machen, die zu Deutschlands wichtigsten Handelspartnern zählen.

Ute

Ute Schürings wurde geboren 1970, studierte Germanistik, Romanistik und Niederlandistik. 1997 bis 2000 war sie Redaktionsmitglied von Le Monde diplomatique (Berlin), 2001 bis 2007 Dozentin für Niederländische Literatur/Kulturgeschichte an den Universitäten Oldenburg und Köln. 2005 Promotion mit einer Arbeit über niederländische Berlindarstellungen.


Ute Schürings ist Autorin mehrerer Sachbücher über Unternehmenskultur in den Niederlanden, Belgien und Deutschland. Sie zählt zu den wenigen Expertinnen, die sowohl Französisch als auch Niederländisch sprechen und mit allen drei Ländern vertraut sind. Seit 2008 ist sie selbstständig als Trainerin für interkulturelle Kommunikation mit Schwerpunkt Benelux.

 

 

 

Bertje Doperwtjes grote hits nu op cd

De hoes van de cd, die een nieuwe Bertje toont.

De hoes van de cd, die een nieuwe Bertje toont.

Gisteren stond Alkmaars beroemdste straatmuziek Bertje Doperwtje bij de Alkmaarse freelance journalist Pieter Bliek op de stoep. “Vol trots kwam hij mij het eerste exemplaar van zijn nieuwe CD ‘tussen plantaardig en diervriendelijk’ aanbieden. Uiteraard heb ik hem binnengelaten om samen naar zijn nieuwste muzikale hoogstandjes te luisteren en van hem te  horen hoe het creatieve proces dat heeft geleid tot ‘ the album of the year’ met grote hits tot stand is gekomen.” Hier Pieters verslag.

‘tussen plantaardig en diervriendelijk’ is alweer het derde album van de straatmuzikant. Zijn eerste album ‘Lust je nog peultjes?’ stamt uit 1997 en zijn tweede album ‘Onhoudbaar’ is van 2007. Wie denkt dat Doperwtjes laatste album over plantaardige voeding en dierenliefde gaat zal toch enigszins teleurgesteld zijn. Bertje: “De liedjes en teksten zijn typische Bertje Doperwtje-songs.”Uiteraard heeft de muzikant alle 14 liedjes op een na allemaal zelf gecomponeerd en geschreven.

Het tweede lied op de CD ‘Patricia’ geschreven naar aanleiding van de belediging van cabaretier Theo Maassen aan het adres van de thans bejaarde pin-up girl Patricia Paay tijdens een uitzending van het tv-programma ‘De Wereld Draait Door’, zeven jaar geleden. Patricia stond toen voor haar zestigste verjaardag met een fotoshoot in de Playboy. Theo maakte de beledigende opmerking dat hij een vriend had die necrofiel is. Bertje: “Patricia liet zich niet uit de tent lokken en bleef heel beleefd. Dat vind ik grote klasse.” Dit lied is een ode van Bertje aan Patricia, ‘mijn droom op twee benen’.

Gevoelig

Op de CD laat Bertje zich ook van zijn gevoelige kant horen. Lied nr. 13 ‘Bel me op’ heeft Bertje speciaal voor een ernstig ziek familielid geschreven. En de laatste song van het album nr. 14 ‘Pastorale’ is een cover van niet minder dan Boudewijn de Groot. Om dit fantastische lied te mogen gebruiken heeft Bertje persoonlijk toestemming van Boudewijn en de diens uitgever gekregen. Bertje: “Daar ben ik apentrots op.”

De titel van het album ‘tussen plantaardig en diervriendelijk’ is geïnspireerd op Bertjes dochter die veganist is geworden. Bertje: “Mijn dochter zegt: ‘Je hebt maar recht op een leven en dat is dat van jezelf’.” Maar de albumtitel heeft toch ook iets te maken met Bertjes sterke vermageringskuur. Sinds Bertje zich afgelopen zomer is gaan uithongeren (of liever gezegd normaal is gaan eten) is hij een slordige 20 kilo afgevallen. “Voorheen propte ik alles wat ik tegenkwam in mijn mond. Ik heb besloten dat daar een einde aan moest komen.” Dat Bertje er een stuk ‘normaler’ uit is komen te zien is niet onopgemerkt gebleven. “Mensen op straat vragen me soms of ik ziek ben. Mijn antwoord: ‘Nee hoor. Ik ben gewoon minder gaan eten’.”

De vermageringskuur had echter wel gevolgen voor het hoesje van de CD. De fotograaf had enkele maanden geleden, toen Bertje nog baggervet was, foto’s van hem genomen. “Om te voorkomen dat mensen mij straks niet zouden herkennen op de CD heb ik besloten om nieuwe foto’s te laten maken.’ Dit is dan ook de reden dat het album met enige vertraging is uitgekomen.”

Misschien is de nieuwe CD een cadeautip voor onder de kerstboom. Het album is voor slechts 10 euri te verkrijgen bij muziekhandel Spanjaard aan de Koorstraat. Maar een persoonlijk gesigneerd exemplaar kan ook bij de artiest zelf op straat worden gekocht. Waar hij precies in de kaasstad staat is moeilijk van te voren te zeggen. Maar je hoeft niet lang te zoeken, want Bertje is van verre luid en duidelijk te horen wanneer hij zijn dagelijkse brood bij elkaar ‘schreeuwt’.

 

 

55 miljoen aan coke voor Medemblik

Voor 55 miljoen aan cocaïne had als bestemming een bedrijf in Medemblik. De 1800 kilo hard drugs uit Zuid-Amerika kwamen echter niet verder dan de haven van Antwerpen, waar de Nederlandse recherche en de Belgische douane er beslag op legden.

1800 kilo coke, niet (meer) voor Medemblik.

1800 kilo coke, niet (meer) voor Medemblik.

 Nadat de coke uit de deklading fruit was verwijderd, werd de vracht naar de onderneming op bedrijventerrein Almere in Medemblik doorgestuurd. Daar gingen acht man onvervaard aan ´t uitpakken. Ze werden ruw gestoord tijdens hun klus. De politie viel binnen, arresteerde het octet en trof en passant vuurwapens en auto’s, waarvan eentje met stashes (geheime ruimtes) aan.

Volgens de politie zijn de meeste verdachten ´zware jongens´. Die CV´s en de enorme omvang van de onderschepte partij neuspoeder leidde ertoe dat rechter-commissaris in Amsterdam besloot de acht de komende weken in voorarrest te laten zitten. Geen (coke-)witte kerst, laat staan dat ze de feestdagen thuis kunnen vieren.

Glad? Kijk op strooit.nu

De nieuwe website Strooit.nu geeft vanaf nu actuele gladheidsinformatie over de provinciale wegen in Noord-Holland. Weggebruikers kunnen bovendien via de site zelf gladheid melden.

De provincie Noord-Holland verzamelt de noodzakelijke gegevens voor actuele gladheidsinformatie al langer. Dat gebeurt op 31 stations verspreid over de hele provincie. Daar meten sensoren onder meer de temperatuur, vochtigheid van lucht en wegdek en eventuele neerslag.

Ook gegevens van de strooiwagens worden verzameld: hoeveel zout of pekel er aan boord is, hoeveel er wordt gestrooid, in welk tempo de strooier rijdt en hoeveel kilometer er waar is gereden. Nu wordt de informatie ook beschikbaar gesteld aan alle weggebruikers. Op strooit.nu kunnen mensen ook zelf aangeven waar het glad is.

Strooiwagen.

Strooi nog eens wat zoutigs in elke hoek.

 

Frans Snel en de liegende burgemeester

Deze column is van de hand van Frans Snel, kamerverhuurder van de Achterdam. We plaatsen het indrukwekkende epistel zonder commentaar en verwijzen naar Frans’ eigen site www.kamerverhuur-snel.nl, waar deze en andere aanklachten tegen, meningen over en kritieken op de gemankeerde machthebbers van dit land (en deze gemeente) staan.

bezoek-op-achterdam

De leugen van Bruinooge

De kerstman, voor de gelegenheid gestoken in een politie-uniform, heeft me vroeg en aangenaam verrast. Het cadeau had niet groter of mooier kunnen zijn en heet: De leugen van Bruinooge. Want uit de brief die ik van de Hermandad kreeg, blijkt dat ons burgemeestertje niet de waarheid heeft gesproken in de affaire meldingen mensenhandel.

Ik fris nog even uw aller geheugen op.

Op 3 maart 2011 stuurt de Alkmaarse burgemeester Piet Bruinooge een brief aan de Tweede Kamer. Het thema is de wrp, oftewel wet regulering prostitutie en bestrijding misstanden seksbranche, met name het onderdeel ‘registratie van prostituees’. Die registratie heeft, volgens het wetsvoorstel, ‘als belangrijk doel signalen van uitbuiting op te vangen en daar op te acteren.’

Bruinooge schrijft dan: ‘Eind 2010 zijn onze baliemedewerkers getraind op het signaleren en melden van uitbuiting. Een dertigtal meldingen binnen 3 maanden laat zien dat deze gemeentelijke medewerkers, die dagelijks contact hebben met Oost-Europese migranten, in staat zijn om signalen van uitbuiting te herkennen’.

Als kamerverhuurder op de Achterdam wil ik graag weten wat er speelt, zeker op het gebied van uitbuiting lees mensenhandel, om daar tegen te kunnen optreden en zo mogelijk deze moderne vorm van slavernij te voorkomen. Mijn collega’s en ik zijn eerzame ondernemers in een legale branche (voor zover u het was vergeten: prostitutie is in 2000 gelegaliseerd) en het laatste waar we op zitten te wachten is gelazer in de straat.

Openbaarheid

Dus verzoeken mijn advocaat en ik de gemeente, met een beroep op de wet openbaarheid van bestuur (wob), in mei 2015 om alle stukken te overleggen over of in verband met de 30 meldingen. De gemeente zegt me niets te kunnen laten zien, omdat er niets meer is. De emails met en over de meldingen zijn gewist.

Bruinooge en zijn paladijnen laten de politie de kolen uit het vuur halen. De veldwachterij weigert echter mededelingen te doen, want: ‘De meldingen bevatten gegevens betreffende geïdentificeerde of identificeerbare natuurlijke personen die worden beschermd door het regime van de wet politiegegevens (wpg) en kunnen niet met een beroep op de wob worden geopenbaard’.

Ik stel voor dat de autoriteiten de documenten zwarten, zodat de gegevens van personen onleesbaar zijn, en wil desnoods genoegen nemen met een opsomming van de 30 meldingen met uitsluitend de datum van melding en aard van melding (uitbuiting, mensenhandel). De instanties vertikken het. Dus gaan we in beide gevallen in beroep.

De zaak dient in september. Op 27 oktober doet de rechter, die zelf de 30 geheimgehouden meldingen heeft gezien om tot een afgewogen beslissing te komen, uitspraak. En zoals hij tijdens de zitting al aangeeft, vindt hij dat de data van de meldingen niet onder de wpg vallen en dus mogen worden vrijgegeven ‘om aan mijn gemoedsrust tegemoet te komen’. Want, zo concludeert de magistraat,  ‘het gaat in de overgrote meerderheid om meldingen door gemeenteambtenaren die twijfel hebben over een inschrijving in de gemeentelijke basisadministratie’.

Lachen

De burgemeesterpiet krijgt overigens wel gelijk van de rechter: ‘De mails zijn niet (meer) bij de gemeente’. Heeft hij over het vonnis hartelijk en opgelucht gelachen, dan kan ik hem vertellen dat hier het spreekwoord ‘wie het laatst lacht, lacht het best’ opgeld doet. Het zal u niet verwonderen dat ik degene ben die het laatste lacht.

Want ik ontvang gisteren de data van de politie. Let op: dit zijn de eerste dertig data van meldingen die op het emailadres  NHO_mensenhandel@noord-holland.politie.nl zijn ontvangen:

2010: 20 en 22 juli, 19 oktober, 9, 12 en 23 november, 7, 15 en 16 december;

2011: 10 en 13 januari, 2 februari, twee x 15 maart, twee x 1, 12 en 13 april, 4, 7 en 19 mei, 20 juli, 1, 2 en 8 augustus, 15 en 16 september, 4, 11 en 14 oktober.

De conclusies:

Bruinooge liegt. Tussen 20 juli 2010 en 2 februari 2011 zijn twaalf meldingen binnengekomen, geen 30. Geen drie maanden, maar zeven. Want, de brief aan de Tweede Kamer is gedateerd 3 maart 2011.

Bruinooge gaat soepel om met de waarheid. Hij speldt onze volksvertegenwoordiging iets op de mouw. Hij heeft met de ophoging van de cijfers – bewust – meegewerkt aan de beeldvorming dat het heel ernstig is met de mensenhandel. Terwijl dat, zo blijkt ook hier weer, wel meevalt. Zeker omdat we weten dat er geen of hooguit heel weinig aangiftes en nog minder vervolgingen en veroordelingen uit zijn voortgekomen.

Bruinooge is oliedom, of arrogant. Of allebei. Als dit echt alle meldingen zijn in een periode van vijftien maanden, waarom stuurt hij me dan door naar de politie? Hij moet toch hebben geweten dat zijn sprookje onderuit gehaald wordt?

Dan komt de opmerking van die foute politiejurist, dat ik in een schimmige business zit en aan een vingerwijzing genoeg hebt om te weten van/over welke Oost-Europese types de meldingen gaan, in een ander daglicht te staan. De jurist had waarschijnlijk wel in de smiezen dat alleen al de data pijnlijk voor Bruinooge zouden zijn en wilde daarom de rechter afhouden van de beslissing om ze je wel te geven. Helaas voor hem, heeft hij de burgemeester ook niet kunnen redden…

NB: Ik heb aangifte gedaan wegens laster en smaad tegen de jurist. Justitie wil er niets mee doen, dus dat gaat opnieuw een zaak worden.

Bedankt, kerstman, mijn jaar eindigt prima.

Frans Snel

Frans Snel

Frans Snel

 

 

Twaalf jaar cel blijft voor Appie

De 26-jarige Appie el M. is in hoger beroep opnieuw veroordeeld tot twaalf jaar voor medeplegen van een gewapende overval op restaurant De Visserman in Callantsoog op 20 oktober 2009, waarbij  eigenaar Samir Mosa (55) is overleden. Het Amsterdamse gerechtshof acht doodslag niet bewezen.

Het openbaar ministerie eiste dertien jaar, vanuit de stelling dat El M. Mosa opzettelijk heeft gedood. Het hof haalt daar een streep door, spreekt hem vrij van doodslag maar vindt dat wel sprake is van dood door schuld. De rechtbank, die hem eerder al twaalf jaar oplegde, zag wel bewijs voor het opzet. De twee mededaders zijn onbekend gebleven en dus nooit veroordeeld.

Dood door schuld.

Dood door schuld.

In hoger beroep heeft de verdachte voor het eerst verklaard over de overval. El M. heeft de overval gepleegd met een bekende en een onbekende mededader. De verdachte droeg een ongeladen pistool,  zijn kennis had een mes en de onbekende had een geweer. Tijdens de overval heeft de verdachte het geweer van de onbekende mededader gepakt. Hij was in de veronderstelling dat dit ongeladen was, net als zijn eigen pistool.

Hij is met het geweer in zijn handen ter hoogte van het hoofd van het slachtoffer in diens richting gedraaid. Daarna is een schot afgegaan, ten gevolge waarvan de restaurant eigenaar is overleden. Het hof acht niet bewezen dat de verdachte wist dat het een geladen wapen betrof.

Ingrijpend

Hoewel het hof niet bewezen acht dat de verdachte het slachtoffer opzettelijk heeft gedood, is toch dezelfde straf opgelegd als de rechtbank heeft gedaan. Het hof tilt zwaar aan de omstandigheden waarin het feit is gepleegd en aan de ingrijpende gevolgen hiervan voor de nabestaanden van het slachtoffer.

“De verdachte en zijn mededaders hebben werknemers van het restaurant, de dochter en het jonge zoontje van de eigenaar bedreigd met een mes en vuurwapens. Geldzucht was hun enige doel. Zij vonden dat er te weinig geld in het restaurant lag en hebben hun rooftocht vervolgd naar het kantoortje. Daar zat de eigenaar de dagopbrengst te tellen. Het is aan de schuld van de verdachte te wijten dat daar het fatale schot is afgegaan en de eigenaar door zijn hoofd is geschoten, als gevolg waarvan hij is overleden. De verdachte heeft daarmee het leven ontnomen van een geheel weerloos en onschuldig slachtoffer.”

“De overval en de gevolgen daarvan beïnvloeden na zoveel jaren het leven van de nabestaanden nog zeer ingrijpend. De verdachte heeft hen zeven jaar in het ongewisse gelaten over de toedracht van de dood van hun vader. Pas in de fase van het hoger beroep heeft hij voor een gedeelte openheid van zaken gegeven. De verdachte wilde niet verklaren wie de mededaders waren, zodat de nabestaanden daarover nog altijd in onzekerheid en onwetendheid moeten leven.”