Maandelijkse archieven: februari 2018

1,5 jaar voor schuldhulpfraudeur

De 36-jarige S.V. uit Heemstede is veroordeeld tot anderhalf jaar cel voor zeven keer oplichting. De recidivist speelde de schuldbemiddelaar en troggelde zo mensen hun laatste geld af.
V. haalde zijn slachtoffers over om hun salaris of uitkering aan hem te gevenen dan zou hij wel eventjes hun financiële problemen oplossen. Binnen anderhalf jaar (sic) waren ze uit de zorgen en van hun schuldeisers af.
In werkelijkheid heeft hij echter de pecunia uit voor eigen genot. De schuldeisers zijn nooit benaderd. Zodoende heeft hij de slachtoffers voor duizenden euro’s opgelicht. V., eerder wegens oplichting veroordeeld, moet de ernstig gedupeerden schadevergoeding betalen.
Tenslotte is hij geplukt. Zijn zwarte winst van ruim 16.000 euro belandt in de Staatskas.

Failliet

Beautiful Holland BV en Holland City BV zijn failliet. Mooi zo.

Hoezo mooi?

Nou, simpel. Ik heb de boeken Beautiful Holland en Holland City geschreven. Maar de uitgeefster vertikte het om me te betalen voor de laatste titel. Ze kwam met allerlei smoesjes, betichtte me zelfs van plagiaat om onder haar verplichtingen uit te komen, en liet me diverse keren voor niets opdraven voor een zogenaamde bespreking in hotel Van der Valk aan de A4 (bij Schiphol). 

Ze beloofde – nadat ik een deurwaarder er op had gezet – tot twee keer toe haar schuld af te lossen via een betalingsregeling. Maar u raadt het al: geen cent ontvangen. Ze verhuisde een paar keer kort achter elkaar, mogelijk om haar sporen uit te wissen of van schuldeisers af te komen. Ze schermde met twee externe financiers (van wie we er eentje kennen uit een minstens zo slecht programma; hint: voetbal en kunst), maar het einde van het liedje kennen we nu. 

Over de kop. Betekent zo goed als zeker dat ik kan fluiten naar mijn geld. Ik moet het doen met leedvermaak. Alles beter dan niets.

 

Gemeente Schermer?

De gemeente Schermer is (net als Graft-De Rijp) drie jaar geleden opgeheven en opgegaan in de gemeente Alkmaar. Toch heb ik voor mijn nieuwe paspoort, dat ik deze week (2 februari 2018) heb aangevraagd, moeten onderschrijven dat ik woon in Ursem, gemeente Schermer.  

Nu weet ik waar de Schermer molens, waar ik vanuit mijn kantoor op uitkijk, voor staan. Ze staan voor de ambtelijke molens van de gemeente Alkmaar. Die er meer dan 1000 dagen voor nodig heeft om zoiets simpels als een administratieve correctie door te voeren.

Want meer is het niet, zo bleek me afgelopen vrijdag in het Alkmaarse stadskantoor, waar ik plaatsnam tegenover de gemeenteambtenaar en 65,30 euro moest aftikken voor nog geen tien minuten om de verlenging van mijn paspoort rond te breien. Op het moment dat ze me vroeg mijn persoonsgegevens te controleren, zag ik dat mijn paspoort wordt gebaseerd op incorrecte informatie: “Ik woon in het buitengebied van Ursem, dat met de rest van de gemeente Schermer in 2015 is opgeslokt door de gemeente Alkmaar. Toch staat hier, in dit door u opgemaakte stuk dat aan de basis ligt van mijn paspoort, dat ik in de gemeente Schermer woon. Die helemaal niet meer bestaat.”

“Ja, meneer Ruitenbeek, daar is niets aan te doen, Want zo staat het in de GBA.” De gemeentelijke basisadministratie, bedoelde de schat, die waarschijnlijk al zo beroepsgedeformeerd is dat ze denkt dat een gewone burger de afkorting kent.

Dus, omdat het staat in de GBA, woon ik weliswaar in de gemeente Alkmaar, maar staat er in de gegevens waarop mijn paspoort van ruim zes tientjes is gebaseerd, een knots van een fout. “Ja, meneer Ruitenbeek, zo is het. Ik zal er een aantekening van maken. Ik weet dat meer mensen hierover geklaagd hebben, ik kan er echter niets aan veranderen.”

Als de wereld vergaat, ga ik naar Alkmaar, want daar gebeurt alles altijd 50 jaar later, parafraseer ik de grote Duitse auteur Heinrich Heine. 

PS: Ook de post die ik ontvang, wordt gestuurd naar Ursem, gem S.