Archief per maand:

Archief per jaar:

Jaarlijkse archieven: 2020

Misbruik naam Netbeheer

Netbeheer Nederland (brancheorganisatie van alle elektriciteit- en gasnetbeheerders) heeft verschillende meldingen gehad van misbruik. Uit haar naam bieden oplichters consumenten een energiecontract aan.

De beller meldt zich namens Netbeheer Nederland en zegt dat onderzoek uitwijst ‘dat u te veel betaalt voor energie’. Wie (lastige) vragen stelt over het doel van het telefoontje of over misbruik van privégegevens, kan vervelende reacties krijgen.

Op internet zijn inmiddels tientallen reacties te vinden van mensen die op deze manier zijn benaderd, soms ook uit naam van een regionale netbeheerder. (Zie https://www.telguarder.com/nl/nummer/0202050712).

Netbeheerders en Netbeheer Nederland zijn niet actief op het gebied van energielevering of verkoop van contracten. Wanneer consumenten uit naam van Netbeheer Nederland of een van de netbeheerders worden gebeld met een aanbod, is dat dus misbruik. “Ook een van onze eigen medewerkers werd gebeld. Toen zij vragen begon te stellen, volgde een agressieve reactie. Wilt u discussie vermijden, hang dan gewoon direct op”, aldus de site www.netbeheernederland.nl.

Valentijn

Ik kreeg van mijn Valentijntje deze mooie surprise. Weer een mooie dag.

‘Taboe op seks herinvoeren’

Peter J. Muller: Seksbaron tegen wil en dank

Uitgever Mulstra Boek

19,95 euro

“Het is tijd voor herinvoering van een taboe op seks. Ik verlang terug naar die jaren-vijftigsamenleving, waarin je echt vreselijk op zoek moest naar wat onschuldige seksblaadjes.” Was getekend Peter Johannes Muller. Oftewel de oprichter van het sekscontactenblad Candy en bedenker van mijn lijfspreuk ‘Beter langharig dan kortzichtig’. Terwijl de nieuwe preutsheid zich als een Coronavirus over het land verspreidt, verschijnt Mullers autobiografie ‘Seksbaron tegen wil en dank’.

Een prachtig tijdsbeeld is het boek, waaraan ‘de Candyman’ (geboren 1946) sinds 1999 met grote tussenposes heeft gewerkt. “Gelukkig heb ik zelf vanaf 1965 altijd een archief bijgehouden, maar de research vergt erg veel tijd. Tenslotte hebben we het over 40 jaar geschiedenis, dat zijn heel veel data en feiten.”

Langharige Muller versus kortzichtige koddebeier. (Foto: collectie Peter J. Muller)

Alleen het hilarische voorwoord van Maarten Spanjer – net als Muller opgegroeid in dezelfde keurige straat in Amsterdam-Oost – is de aankoop al waard. Maar natuurlijk draait het om de man, die op zeventienjarige leeftijd leerling-verslaggever wordt bij het Amsterdamse advertentieblad De Echo en uitgroeit tot een van Neerlands bekendste en meest omstreden bladenmakers. “Het boek beslaat alle bladen die ik in vier decennia heb uitgegeven. Geplaatst in de context van de tijd waarin deze bladen konden ontstaan.”

Hitweek

Hij staat aan de wieg van Beatbox, voorloper van zijn geruchtmakende weekblad voor de jeugd Hitweek. “Jongeren moesten worden bevrijd van het juk van volwassenen”, is zijn streven. Beter langharig dan kortzichtig, de strijdkreet voor het ‘langharige, opstandige tuig’, wordt  razend populair. Op de vleugels van het succes maakt Muller in 1966 een single met op de A-kant ‘Beter langharig dan kortzichtig’. Mede dankzij ingrijpen van kortgeknipte koddebeiers wordt het een hit. Op de B-kant staat ‘Mode noemt-ie fashion’. Via Youtube is het hoesje te bekijken en het langharigennummer te horen.

Na een jaar heeft hij genoeg van Hitweek. “Er kwamen artikelen over politiek in Hitweek te staan. Het werd me te studentikoos.” Net getrouwd, een kind, moet er in 1968 brood op de plank komen. Zijn tijdschriftenwinkel in Rotterdam Peter J. Muller’s Popshop loopt voor geen meter. Het enige dat geld oplevert zijn de Amerikaanse bloteborstenboekjes, waarvan hij uit arren moede een partijtje  heeft ingeslagen. “Dat liep als een trein. Ik dacht: dat ga ik ook doen. Bovendien is blaadjes maken altijd mijn lust en mijn leven geweest.”

Gat

De seksuele revolutie biedt sekscontactenblad Candy en daarmee Muller een ongekend gat in de markt. Zij het dat hij in het begin voorzichtig moet opereren. “Seks was in die tijd een levensgroot taboe. Seks was voor velen toch een probleem vanwege het geloof. Ik verkocht die blaadjes onder de toonbank. Vergeet niet dat pornografie bij wet verboden was.”

Uit het boek: ‘De geschoren vagina deed zoveel stof opwaaien dat in maart 1970 in een oplage van 50.000 een special Candy-editie over dit onderwerp verscheen.’

Dat elk nadeel zijn voordeel heeft, leert hij als de strenge zedenmeesters van politie en OM hem in de kraag  vatten.  “Dat was met het uitkomen van Candy nummer 3, waarin een prijsvraag stond met als hoofdprijs een levend fotomodel. Ik werd gearresteerd en vastgezet. Vanaf dat moment knalde de verkoop omhoog en was ik met dank aan justitie in een mum van tijd de jongste miljonair van Nederland.”

Na een uitspraak van de Hoge Raad in 1970 over pornografie mag Candy gewoon openlijk verkocht worden. In de jaren zeventig bereikt het maandblad oplagen van 130.000 exemplaren. Om publiciteit te genereren, sponsorde het blad in 1970 de Vrije Sekspartij, die deelnam aan de Amsterdamse gemeenteraadsverkiezingen. De partij behaalt 0,3 procent van de stemmen: te weinig voor een zetel in de Amsterdamse gemeenteraad.

Uit het boek: ‘Wat wel goed liep waren de (…) ‘Candy Seks Rapport’-boeken, vooral door de opzwepende ‘besprekingen’ in het blad.’

Hij is bladenmaker, geen idealist en houdt zich zoveel mogelijk afzijdig  van het pornowereldje. “Ik wilde gewoon geld verdienen. Ik creëerde mijn eigen wereld, was begin twintig, verdiende waanzinnig veel geld en ging me gedragen op een manier die, dacht ik, bij een seksbaron hoorde. Mijn vrouw was zestien toen we trouwden. Naast de villa in Heemstede had ik in Amsterdam een appartement aan het Rokin voor mijn maîtresse gekocht. Toen mijn dubbelleven uitkwam, kostte me dat mijn huwelijk. Ik werd met het echte leven geconfronteerd, en het kaartenhuis stortte in. Binnen de kortste tijd liep ik bij de psychiater en slikte handenvol pillen. Na vijf jaar heb ik Candy verkocht.”

Zondag

Terug in Amsterdam, pakt hij de draad weer op. In 1990 is hij hoofdredacteur van Zondag Amsterdam. “Een mooie tijd”, denkt hij met plezier terug aan de hoofdstedelijke editie van de, door broer Rob opgerichte zondagskrant.

Na Zondag vermaakt hij het land met ‘leugenkrant’ De Nieuwe, dan wordt hij hoofdredacteur in vaste dienst bij VNU (eerst Story, daarna Showtime) en daarna fulltime presentator van Talkradio samen met onder anderen Beau van Erven Dorens, Theo van Gogh, Frederique Spigt, Jeroen Pauw, Rijk de Gooyer en daar is-ie weer, Maarten Spanjer. Gelijktijdig vormt hij met Hitweek-kompaan Willem de Ridder de hoofdredactie van de Talkradio Krant.

Alkmaar maakt zich belachelijk over beeld

Susanne mag niet op de Dijk. Anders gezegd: de gemeente Alkmaar heeft zichzelf weer belachelijk gemaakt met een kulargumentatie: kabels en leidingen verhinderen plaatsing van het bronzen beeld met de blote borsten.

Helaas is de hilarische BBC-serie ‘Allo, Allo” afgelopen. In de tv-komedie over een door nazi’s overspoeld Frans dorpscafé zit een terugkerende grap over het schilderij ‘The Fallen Madonna with the big boobies’. Alkmaar, zijn anti-prostitutieburgemeester Piet Bruinooge en diens volgzame kliek jaknikkers hadden daar prima bij gepast.

Want de Kaasstad is met het gedraai over de ‘eigen‘ Madonna met blote borsten een lachertje geworden. Zelfs over de grens, onder meer in Duitsland (het geboorteland van de kunstenaar die het beeld maakte) moet men grinniken om de nieuwe preutsheid van de stad die o zo graag Duitse  toeristen wil trekken.

Omhaal

Met veel omhaal van woorden heeft het Alkmaarse college van B & W Susanne geweerd van de voorgenomen stek op de Dijk.

Lees even rustig mee:

Het plaatsen van een beeld is in strijd met de bestemming Verkeer – Verblijf. De omgevingsvergunning is alleen mogelijk als er wordt afgeweken van het bestemmingsplan. Een omgevingsvergunning voor het afwijken van het bestemmingsplan mag niet worden verleend als de aanvrager geen toestemming heeft van de grondeigenaar. De gemeente is eigenaar van de grond en moet privaatrechtelijk toestemming verlenen.

In de grond zijn kabels en leidingen aanwezig waardoor plaatsing op de gewenste plek niet mogelijk is. Daarnaast kan het beeld met de lantaarnpaal niet tegen een bestaande lantaarnpaal worden geplaatst, omdat lantaarnpalen altijd vrij moeten blijven van obstakels en ook het serviceluik vrij toegankelijk moet blijven. Het vervangen van de bestaande lantaarnpaal en de aansluiting van een lantaarnpaal van anderen op het netwerk openbare verlichting is geen optie. De gemeente wil geen lantaarns van derden. We hebben een zorgplicht voor openbare verlichting en kunnen daarom aansprakelijk worden gesteld bij schade.

Het college heeft daarom besloten om geen toestemming te geven om de gemeentegrond te gebruiken en geen omgevingsvergunning te verlenen.

“Ik had liever gehad dat ze eerlijk hadden gezegd: we willen dat aanstootgevende beeld van jou niet, en zeker niet op die plek”, aldus Cor Ootes, de pandeigenaar van de Achterdam die opdracht gaf om het beeld te maken en dat ook betaalde.

Kamerverhuurder Frans Snel loopt al jaren te hoop tegen Bruinooges demagogie, voortkomend uit een streng christelijke geloofsovertuiging. “Bij zijn aantreden in 2007 heeft hij besloten de prostitutie in Alkmaar in het algemeen en de Achterdam in het bijzonder, met wortel en tak uit te roeien. Alles wat vies en voos is in de stad, komt volgens hem voort uit dit straatje.”

In 2011 was het na veel juridische getouwtrek zover dat Bruinooge de helft van de peeskamers kon sluiten. In 2013 liet hij Operatie Telraam uitvoeren, zogenaamd om de mensenhandel een halt toe te te roepen; het resultaat was iets meer dan nul (rechtszaken). In weerwil van de feiten roept de man dat bijna alle vrouwen op de Achterdam daar gedwongen zitten, dat er sprake is van uitbuiting, en dat de rosse buurt een poel van criminaliteit is.

Traineren

“De cijfers vertellen iets heel anders”, aldus Frans Snel, die iedereen uitnodigt om dat bij hem te komen controleren. Snel heeft legio rechtszaken tegen Bruinooge cs gevoerd, bijvoorbeeld over de vergunning voor een vierde kamer voor Achterdam 3-5. “Gewonnen, maar zelfs dan traineert Bruinooge de boel en legt hij de uitspraak van de rechter naast zich neer.”

Susanne mag niet op de Dijk, maar de opvang van lieden met verward gedrag wel. Adjunct-directeur  Gabrielle Geerdink van GGD Hollands Noorden heeft dit onlangs verteld aan Frans Snel. “Bruinooge lokt ernstige moeilijkheden, zoals recentelijk in de grote steden door ‘verwarde mensen’, uit op een plek die hij betitelt als de plaatselijke Sodom en Gomorra.”

“Als je slecht denkt, zou je zeggen dat hij dit expres doet. Lok problemen uit op en bij de Achterdam en je hebt een stok om de hond (nog meer) mee te slaan.” Volgens Geerdink heeft de gemeente gezegd dat er in de binnenstad geen andere plek is voor de crisisopvang. Ootes en Snel  geloven er geen woord van.

Bij wijze van protest is op 1 februari het bronzen beeld op het platte dak van een garage op de Dijk getakeld. Susanne kijkt nu van vier meter hoogte op de stad neer. ”Net als Bruinooge op prostitutie en de Achterdam neerkijkt.”

DHL liegt weer

DHL staat blijkbaar voor Die Hufters Liegen. Opnieuw slaat de pakjesbezorger toe bij ons. Dit keer beweren ze glashard dat het pakket is bezorgd, terwijl dat niet zo is.

Tussen 11.21 en 13.21 uur zou een, voor mijn jarige echtgenote Anette bestemd pakje worden bezorgd. Wij zijn beiden thuis (in Ursem, overigens gemeente Alkmaar sinds 1 januari 2015 en dus niet meer gemeente Schermer, zoals ook Postnl nog steeds volhoudt), maar in de genoemde periode belt niemand aan, noch gooit iemand iets in brievenbus.

Tot onze verbijstering meldt de track & trace van DHL dat ze het pakket hebben bezorgd om 13.24 uur. We controleren ten overvloede de brievenbus en de stoep voor de voordeur: niets.

Anette belt met DHL klantenservice, krijgt na 7,5 minuut iemand aan de lijn en wordt steeds bozer, als ze hoort dat het drie tot vijf dagen kan duren alvorens het pakje wel wordt bezorgd. Ze ontploft bijna, als het antwoord op haar reactie ‘Bel die bezorger dan, kan hij vanmiddag alsnog langskomen’ luidt: ‘Mevrouw, hij heeft geen telefoon bij zich.’ Anno 2020…

In het recente verleden hebben we tot vier keer toe met de DHL-leugenaars te maken gehad. Steeds in de avonduren, als we wisten dat we thuis zouden zijn. De smoes om niet te bezorgen was: ‘U was niet thuis.’ Terwijl we nota bene aan tafel zaten. In een geval met gasten. De lichten binnen en op het erf brandden, er stonden meerdere auto’s voor iedereen zichtbaar.

Wij vermoeden dat de DHL-man of -vrouw geen zin had om ’s avonds buiten de bebouwde kom te komen. Maar om ons dan de schuld in de schoenen te schuiven, is ronduit asociaal. We hebben die keren en ook nu in elk geval de leveranciers/afzenders van de diverse pakjes gebeld en hen aangeraden met een bedrijf in zee te gaan, dat wel betrouwbaar is.

Hier een afbeelding van de track & trace:

‘GGD’ers misbruikt over Achterdambeeld’

“GroenLinks Alkmaar heeft een uitlating van GGD-verpleegkundigen misbruikt om stemming te kweken tegen Susanne, het beeld dat bij de Alkmaarse Achterdam moet komen.” Dat zegt Gabrielle Geerdink, adjunct-directeur van GGD Hollands Noorden.

Mevrouw Geerdink heeft vandaag (9 januari) namens de gezondheidsdienst aan kamerverhuurder Frans Snel haar excuses aangeboden voor de ophef die eind vorig jaar is ontstaan. Dat gebeurde in het hoofdkantoor van de GGD aan de Hertog Aalbrechtweg. “De beide verpleegkundigen van Prostitutiecentrum Zevenhuizen en wij op kantoor zijn zeer geschrokken van de gang van zaken. Dit was een wijze les voor de toekomst.”

Volgens de afdeling communicatie van de GGD hebben medewerkers informeel enkele sekswerkers gevraagd wat zij van dit beeld vinden. “De GGD-arts vroeg zich dit af uit interesse.” Tot zover niets aan de hand.

In november echter presenteerden GGD-medewerkers een overzicht van hun werk aan de Alkmaarse gemeenteraad. Geerdink: “Na afloop van het officiële gedeelte stelden enkele raadslieden nog vragen. GroenLinks wilde weten hoe er werd gedacht over de voorgenomen plaatsing bij de Achterdam van het bronzen beeld van een meisje dat het oudste beroep ter wereld verbeeldt.”

“Onze collega’s hebben spontaan verteld dat ze hebben gehoord dat een paar prostituees het beeld vrouwonvriendelijk vinden.’’ Susanne, genoemd naar de burgemeester van het Duitse stad waar de maker van dit erotische kunstwerk woont en werkt, heeft ontblote borsten.

Misbruik

GroenLinks is daar vervolgens mee aan de haal gegaan. Of, zoals de GGD-adjunct het noemt: “Groen Links heeft misbruik van de kwestie voor eigen politiek gewin.” Want in een gemeenteraadsvergadering deed GroenLinks meteen een poging plaatsing van het beeld te voorkomen.

De Alkmaarsche Courant deed er verslag van en daarmee lag de discussie op straat. Ondernemer Frans Snel pikte ‘het smerige politieke spelletje’ niet en correspondeerde de afgelopen weken met de GGD, om te weten te komen hoe de vork nu echt in de steel zit. Snel: “Ik heb de bewuste GGD-verpleegkundigen gesproken en zij zeiden dat het helemaal niet de bedoeling was dat dit in de openbaarheid zou komen.”

“De Courant noemt desgevraagd politici een betrouwbare bron en heeft daarom niet gecheckt. Ik dus wel en je ziet het resultaat.” Hij is uitermate tevreden met de uitkomst van het zeer openhartige gesprek met mevrouw Geerdink. “De GGD doet al zo lang en naar onze volle tevredenheid zijn werk op en voor de Achterdam. Ik ben blij dat de lucht is geklaard.”