Archief per maand:

Archief per jaar:

Column

Ministerie handelt onwettig met veertien wob-verzoeken

Het ministerie van economische Zaken (EZ) wil eerst weten wat de onderzoeksjournalisten Platform Authentieke Journalistiek (PAJ) willen bereiken met veertien Wob-verzoeken voordat er antwoord volgt. Alleen, dat verbiedt de wet, aldus Villamedia.

Villamedia is het vaktijdschrift (online en op papier) voor journalistiek en communicatie en is nauw verbonden aan de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ). In de jongste digitale editie staat een interessant artikel over de verwrongen en vooral onwettige wijze waarop EZ tracht onder veertien verzoeken op basis van de wet openbaarheid van bestuur (wob) uit te komen.

Het PAJ, in samenwerking met Follow The Money, wil via de antwoorden van EZ de relatie tussen de Nederlandse overheid en oliegigant Shell in kaart te brengen. EZ heeft er duidelijke geen zin in, zo blijkt uit het stuk van Villamedia. Na vier maanden komt EZ niet verder dan te vragen waarom PAJ dat allemaal wil weten.

Volgens de wet, zegt een door Villamedia geraadpleegde expert, mag de overheid helemaal niet naar het belang van de verzoeker vragen en die laatste hoeft z’n motieven ook helemaal niet kenbaar te maken.

Ongepast, ongewenst en onwettelijk, noemen de Vereniging van Onderzoeksjournalisten (VVOJ) en de NVJ de handelwijze van het departement.. Zij roepen het ministerie op deze eis te laten vallen.

Dit zaakje stinkt als de hel. Het is goed dat zoveel mogelijk mensen weten hoe Den Haag met de wet omspringt, als het ongemakkelijk dreigt te worden. Helaas weigerde Twitter zojuist mijn tweet met bovenstaand bericht te plaatsen, dus dan maar op deze manier.

Gemeente Alkmaar mag helemaal niet vragen naar seksgegevens

Op vingers getikt voor jarenlange overtreding verbod

Alkmaar heeft jarenlang het verbod overtreden op verwerking van seksuele gegevens van prostituees op de Achterdam. De Autoriteit Persoonsgegevens heeft de gemeente nu op de vingers getikt.

Alkmaar mag prostituees niet langer meer om seksgegevens vragen.

Kamerverhuurder Frans Snel vecht al langer op diverse juridische fronten tegen de gemeente, in casu tegen de fel anti-prostitutieburgemeester Piet Bruinooge. Onlangs moest Bruinooge cs een fikse nederlaag slikken.

De rechter heeft geoordeeld dat de gemeente willens en wetens Snel een vergunning voor een vierde peeskamer in het pand Achterdam 3-5 heeft onthouden. Snels inkomensderving loopt in de tienduizenden euro’s; Alkmaar dient de portemonnee te trekken. Politieke partijen in de raad zijn daar niet blij mee.

Inmiddels is de stand gemeente-Snel 0-2. De ondernemer heeft meermalen geprotesteerd tegen de verplichting dat hij de intiemste gegevens van de sekswerkers, aan wie hij kamers verhuurt, moet bijhouden.

In de regulering prostitutie, seksbranche en aanverwante onderwerpen uit de algemene plaatselijke verordening (Apv) staat dat Snel (en de overige exploitanten) de naam, leeftijd, nationaliteit, (werkelijk) adres en woonplaats van elke prostituee moeten registreren.

Hierbij hoort ook opgave van het sofi- cq burgerservicenummer. De vergunninghouders moeten goedgelijkende kleurenkopieën van de identiteits- en verblijfsdocumenten maken en zeven jaar bewaren. Snel: “Maar in de praktijk is het nog erger. De gemeente wil de intiemste dingen weten. Hoe vaak ze het doen, met of zonder condoom. Te gek. Dat gaat ze geen snars aan.”

“Prostituees zijn gewone ondernemers, ZZP’ers en dienen als zodanig te worden behandeld. Hun inschrijving bij de Kamer van Koophandel is wettelijk gezien voldoende. Alkmaar behandelt ze echter als illegale viespeuken. Dit moet stoppen.” Daarom kaartte hij de zaak bij de waakhond Autoriteit Persoonsgegevens (AP) aan.

De AP heeft de gemeente, in casus de ‘functionaris gegevensbescherming van de gemeente Alkmaar nu een ondubbelzinnige brief gestuurd. “De AP heeft al eerder het standpunt ingenomen dat het verwerken van persoonsgegevens van sekswerkers gezien dient te worden als het verwerken van gegevens over het seksuele leven van personen.”

Identiteitsfraude

Dan is de uitvoeringswet algemene verordening gegevensbescherming (Uavg) van toepassing, “Een gemeentelijke verordening biedt geen uitzonderingsmogelijkheid op het verbod op het verwerken van bijzondere categorieën van persoonsgegevens. In het algemeen gesteld kan worden dat het verwerken van volledige kopieën van identiteitsbewijzen privacyrisico’s met zich mee brengt, zo is er het risico op identiteitsfraude.

Daarnaast mag het burgerservicenummer alleen worden verwerkt als bij wet is vastgelegd dat dit verplicht is. Een gemeentelijke verordening is geen wet, dus over en uit.  De gemeente Alkmaar wist (of weet inmiddels) hoe laat het is.

Snel kreeg deze mededeling van de ‘unitmanager leefgebied van de gemeente’. “Via deze brief laat ik u weten dat u de regels en de vergunningsvoorwaarden omtrent de registratie met betrekking tot sofi-nummer/burgerservicenummer en kleurenkopieën van de identiteit- en verblijfsdocumenten als niet van toepassing kunt beschouwen. De Uitvoeringswet algemene verordening gegevensbescherming  staat hieraan in de weg.  

Bovenstaande betekent dat de nadere regels voor seksinrichtingen, het prostitutiebeleid Alkmaar 2016 en de vergunningsvoorwaarden op deze punten aangepast moeten worden. Streven is om dit voor het einde van het jaar af te hebben.”

Snel: ‘’Waarom die aanpassing nog meer dan zes maanden moet duren, is mij een raadsel. Maar uit ervaring weet ik dat de gemeente traineren tot een doel heeft gemaakt.”  

Stasimuseum maakt stil

Berlijn is veel meer dan de Muur, de Bundestag en het Kaufhaus des Westens. Ik bezocht de indrukwekkende hoofdstad  van Duitsland voor de zoveelste keer en viel even stil in het Stasimuseum en de bunker.

Dat ik zonder woorden zit, is een zeldzaamheid volgens velen. Maar het Stasimuseum, aan de Ruschestrasse in Berlijn-Lichtenberg (neem vanaf de Alexanderplatz de U5, uitstappen bij Frankfurter Allee Ost), deed me twee uur lang zwijgen.

Met dit soort posters werden Oost_Duitse kinderen gewaarschuwd voor de verderfelijke invloed van rock, West-Duitse radio en media.

Het is en blijft onvoorstelbaar dat nog in 1989, rond de val van de Muur, 180.000 Oost-Duitsers hun familie, vrienden en collega’s bespioneerden, dier persoonlijke gegevens en bewegingen doorgaven aan het Ministerium für Staatssicherheit. Deze zogenoemde Inoffizielle Mitarbeiter (IM) waren in alle lagen van de bevolking, op alle niveaus en dus ook in de, in kracht toenemende tegenbeweging actief.

40 jaar lang onderdrukking, in Europa, dat gaat ieders, ook mijn voorstellingsvermogen te boven. Dat ik met andere Nederlandse en Duitse journalisten, die betrokken zijn bij de Internationale Journalisten Programme, een paar kilometer verderop sprak over de grenzen van de journalistiek, deed daarom onwerkelijk aan.

De aanleiding voor de conferentie Journalismus an der Grenze was het heuglijke feit dat de IJP 25 jaar bestaat. De IJP is ooit opgericht om het zeer negatieve beeld dat de Nederlandse jeugd van Duitsland en de Duitsers had, bij te stellen. Inmiddels is dat beeld compleet gedraaid, is Duitsland het favoriete vakantieland van jong en oud aan deze kant van de grens die anno 2019 noch fysiek, noch geestelijk nog bestaat.

Wij journalisten zijn niet zo arrogant om te denken dat die omwenteling door onze inspanningen is veroorzaakt. Echter, stilletjes hopen we wel dat we een bijdrage hebben geleverd door onze verhalen over Das Leben der Anderen. Laatste opmerking hierover: we waren te gast in het prachtige onderkomen van de vertegenwoordiging in Berlijn van de deelstaat Nordrhein-Westfalen.

Elke keer dat ik in Berlijn ben, of dat nu met mijn geliefde is, of beroepshalve (alleen), probeer ik een ander facet van de metropool aan de Spree te zien. Natuurlijk staan toeristische hoogtepunten als  Gendarmenmarkt (eten bij Augustiner, Beierse gemoedelijkheid), slot Charlottenburg, Bundestag, Siegessäule, Checkpoint Charlie, Unter den Linden, Friedrichstrasse, Zoologischer Garten (Bahnhof Zoo, wie kent Christiane F. nog?) en Museuminsel op mijn afvinklijstje.

Augustiner, Gendarmenmarkt. Als er nieuw vat wordt aangeslagen, klinkt applaus van de gasten.

Veel meer trekken we echter de minder bekende bezienswaardigheden. Vooraf: om daar te komen, laat ik de auto bij het hotel staan. Het openbaar vervoer in Berlijn is uit de kunst. Haal de app BVG Tickets binnen, koop de Berlin Welcome Card (inclusief boekje met veel suggesties, kortingen en tips) voor 48 of 72 uur en je kunt voor een paar tientjes overal heenreizen per metro , tram, trein of bus.

Behalve het Stasimuseum belandde ik op deze wijze nu in de bunker aan de Schöneberger Strasse in Kreuzberg. Daar is onder meer de permanente expositie Hitler – wie kontte es geschehen te bewonderen is. De bunker, met een geheime onderdoorgang via Hitlers ‘regeringsstation’ Anhalter Bahnhof gaf op het hoogtepunt van de geallieerde bombardementen op de stad plaats aan liefst 12.000 mensen.

Lelijk van buiten, imposant van binnen: de bunker in Kreuzberg.

De bunker was pas in 1942 gereed voor gebruik. De nazi’s hadden nooit verwacht dat de oorlog zich op hun eigen grondgebied zou afspelen, dus hadden geen maatregelen genomen om de burgers te beschermen tegen het leed dat ze andere landen toebrachten. Het was niet hun enige, jammerlijke en daarom voor vele onschuldigen dodelijke misvatting…

Bier (3,80 Euro voor een halve liter, op een terras in een wereldstad, waar tref je dat?) kun je overal in Duitsland en dus ook in Berlijn drinken. Het lichte Berliner Weisse, eventueel mit Schuss (van frambozen bijvoorbeeld), Berlinder Kindl, ein helles (let op: dit is geen pils, maar lichtbitter tot –zoet goudgeel bier met een volle smaak) of, mijn favoriet Kreuzberger Nacht. Dit is een zwartbier om door te drinken, 4,9 procent, van origine uit Bohemen. Zwartbieren werden vooral in Oost(-Europa, – Duitsland) gedronken en dreigden na 1989 tegen het westelijke biergeweld onder te gaan. Dat is gelukkig niet gebeurd. Wat heet, de populariteit van dit bier is verheugend.

Goedendag, wat een Nacht.

Een bezoek aan het historisch nagebouwde Nicolaiviertel, dichtbij Alexanderplatz, blijft een vast baken in mijn Berlijn-agenda. Als u daar dan heengaat, loop iets door en drink en eet bij de oudste kroeg van Berlijn, Zur letzten Instanz. Een zestiende-eeuwse schatkamer, aan de Waisenstrasse in Mitte. Met Biergarten en een menukaart, die verwijst naar rechtspraak. Kies voor een Anwaltsfrühstück, de Zeugenaussage (Schweinshaxe) of Kreuzverhör (Kalbsleber).

Bruinooge slechte verliezer

Piet Bruinooge is een slechte verliezer. Nadat hij bij de rechter een smadelijke nederlaag heeft geleden in de slepende zaak rond de vierde peeskamer voor Achterdam 3-5, heeft winnaar Frans Snel hem, overdrachtelijk, de hand willen reiken. De Alkmaarse ´weg met de prostitutie´-burgemeester heeft niet eens het fatsoen gehad om te reageren.

De gemeente had de vergunning voor een vierde peeskamer voor Achterdam 3-5 niet mogen weigeren, luidde het heldere vonnis van de Alkmaarse bestuursrechter eind december 2018. Zes jaar lang heeft kamerverhuurder Frans Snel, die sinds mensenheugenis drie ramen in het pand exploiteert, in geldverslindende procedures tevergeefs gevochten tegen de gemeente.

Of liever gezegd tegen gristelijke burgemeesterpiet, die het liefst de Achterdam en helemaal de straatvechter Frans Snel het liefst in een zwart gat ziet verdwijnen. Maar Snel hield vol en dat bleek te lonen.

In het (voorlopig en hopelijk) laatste proces bij de Alkmaarse bestuursrechter op 21 november 2018 krijgt de ondernemer zijn zin. De Raad van State had namelijk beslist in 2017 dat Alkmaar de maximaal 69 vergunningen moet verdelen volgens het principe ‘wie het eerst komt, het eerst maalt’.

Snel dient als een van de eerste van de vijf vaste Achterdam-exploitanten een vergunning in voor ‘zijn’ drie kamers en een voor de ‘extra’. De laatste wordt – weer – geweigerd. Bruinooge weet op voorhand dat hij daarmee flinke juridische risico’s neemt, blijkt uit emailverkeer dat per ongeluk ook in de mailbox van Snel terechtkomt. En dat komt uit.

Onbepaald

Zoals Snels advocate Vera Platteeuw in de rechtszaal al heeft opgemerkt, constateert de rechter een kleine twee maanden geleden ook dat de gemeente in feite ‘vergunningen voor onbepaalde tijd’ uitgeeft. Nieuwe kamerexploitanten komen er nooit tussen en een ondernemer zoals Snel die wil uitbreiden, kan dit plan wel op zijn buik schrijven.

Het is niet de enige tik over de vingers voor Bruinooge cs. De gemeente had tijdig, duidelijk en voor alle belangstellenden begrijpelijk in het openbaar moeten vertellen hoe de vergunningenverdeling loopt op basis van wie het eerst komt,… Nu zijn de regels vaag en voor meerdere uitleg (maar wel steeds in het nadeel van Bruinooges tegenstander Snel) vatbaar, aldus de rechter.

Snel boekt winst, maar wel met een wrang bijsmaakje. Omdat de 69 kamers al vergund zijn, kan de rechter Snel niet zijn vierde kamer alsnog geven. Hij moet wachten tot 2020, bij de nieuwe ronde vergunningverlening. Wel moet de gemeente de proces- en Snels advocaatkosten van bijna 2400 euro betalen.

De winnaar: “Ik kan voor de drie jaar dat ik ten onrechte ben geweigerd, een schadevergoeding eisen.” Snel zit vervolgens zes weken lang in spanning, of Bruinooge ondanks het vernietigende vonnis toch nog in hoger beroep gaat. De termijn verloopt zonder dat de burgemeester of een van zijn discipelen iets van zich heeft laten horen.

Bovendien zwijgt Bruinooge in alle talen, nadat Vera Platteeuw kort na de uitspraak namens Snel officieel heeft opgeroepen de strijdbijl te begraven. Op 27 januari schrijft ze aan de juridisch adviseur van de burgemeester: “Mag ik van u vernemen of bij de gemeente (zegge de burgemeester) de bereidheid is om te bekijken of partijen er minnelijk uit kunnen komen?”

Onbeschoft

Reactie vanaf het stadhuis: nul. Snel is er helemaal klaar mee. “Ik vind het ronduit onbeschoft van Bruinooge dat hij noch op de uitspraak, noch op ons voorstel reageert. Zo ga je niet met je burgers om, ook al ben je het niet eens met die man of vrouw. Zo onfatsoenlijk, zulke slechte manieren: en maar afgeven op sekswerkers.”

Snel zal zijn misnoegen over de Langestraatregent ook aan de gemeenteraadsleden overbrengen. “Ik verwacht daar echter geen heil van. In het verleden hebben ze de Achterdam en mij ook altijd laten zakken en liepen ze als schoothondjes achter Bruinooge aan. Dat zal nu niet anders zijn.”

Woensdag 6 februari

Update

Of het bovenstaande artikel van twee dagen geleden de aanleiding is, weten we niet. Maar Bruinooge heeft via zijn juridisch adviseur nu een teken van leven gegeven.

Zij mailt Vera Platteeuw dat ‘de burgemeester, ook naar aanleiding van de uitspraak van de rechtbank Noord-Holland, geen aanleiding ziet om het aantal werkruimten te verhogen van 69 naar 70. Op dat punt zal het beleid dan ook niet worden aangepast.’

‘Wel heb ik vernomen dat er ander beleid zal worden voorbereid voor de verdeling van de schaarse exploitatievergunning. Er zal een verdeelsleutel komen, waarmee de ‘extra’ kamer op de Achterdam op een eerlijke, objectieve wijze kan worden verdeeld.’

‘Voor een gesprek met de heer Snel ziet de burgemeester op dit moment geen aanleiding.’

Snel: ‘Het resultaat blijft nul. Vernomen, voorbereid? Klinkt vaag, er staat geen jaartal bij. En we weten: traineren is Bruinooges grote hobby. Bovendien: ‘een verdeelsleutel voor een eerlijke, objectieve wijze van verdeling van de ‘extra’ kamer’? Hoezo verdeelsleutel. De Raad van State en nu ook de bestuursrechter zijn toch duidelijk geweest. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Bruinooge neemt weer een loopje met ons.” �

Scholte boekt bij rechter pyrrusoverwinning

De gemeente Den Helder heeft volgens de rechter onrechtmatig  gehandeld door de onderhandelingen met kunstenaar Rob Scholte over de aankoop van het voormalig postkantoor in de marinestad af te breken. Een pyrrusoverwinning, helaas.

Want het pand, waarin Scholte tot april 2018 heeft gewoond, gewerkt en er zijn Rob Scholte Museum draaide, is al verkocht aan een ander. Daarom heeft de Alkmaarse rechtbank ook geen bevel gegeven om de onderhandelingen voort te zetten, zoals Scholte had gevraagd.

De pesterijen van het Nieuwediepse gemeentebestuur om Rob Scholte weg te krijgen, hebben jaren geduurd. Scholte wilde zich graag permanent vestigen in het pand en leek ook op medewerking te kunnen rekenen, maar de regenten hadden plotseling andere plannen. Nadat hij vorig jaar werd uitgezet, probeerde hij via de juridische weg zijn gelijk te krijgen.

Rob Scholte heeft in deze procedure allereerst gesteld dat er tussen hem en de gemeente een koopovereenkomst tot stand is gekomen. Daarin heeft de rechtbank hem niet gevolgd. Voor een koopovereenkomst is nodig dat er overeenstemming is over de hoofdzaken van de koop zoals de prijs.

“Gedurende de onderhandelingen is er geen moment geweest waarop partijen het eens zijn geweest over de hoofdzaken. Rob Scholte en de gemeente hebben nooit een voorstel van elkaar aanvaard.”
Ook volgt de rechtbank Rob Scholte niet in zijn stelling dat de openbare verkoopprocedure niet volgens de regels is verlopen en dat het pand daarom niet aan een ander mocht worden verkocht.

De rechtbank heeft echter wel geoordeeld dat de gemeente de onderhandelingen met Rob Scholte over de koop van het pand eind november 2017 onrechtmatig heeft afgebroken. Bij dat oordeel heeft de rechtbank rekening gehouden met het gehele verloop van de onderhandelingen tussen Rob Scholte en de gemeente.

Definitief

Zij zijn elkaar uiteindelijk dicht genaderd. Van de kant van de gemeente is daarbij nooit een definitief nee gekomen op de voorstellen van Scholte. Wel heeft de gemeente herhaaldelijk, ook richting Scholte, de intentie uitgesproken het pand aan hem te willen verkopen.

Tot slot is van belang dat waar de bereidheid bij de gemeente tot verder onderhandelen met Scholte eind november 2017 ontbrak, deze bereidheid er later met de uiteindelijke koper wel is geweest. Het is verre van uitgesloten dat de kleinstedelijke bestuurders het de kunstenaar, met zijn hart op de tong, niet gunden. lsdlock

Uil bewaakt schuur

Twee jonge uilen ´bewaken´ de kapschuur. Op de foto de vogel die rustig blijft zitten als ik de deur open, om oud papier weg te zetten. Zijn broertje of zusje heeft positie ingenomen aan de andere kant van de schuur, dichtbij het nest.

Rechter, officier en parkeerwachter staan voor schut

Alkmaarder wint in hoger beroep over ‘binnen vijf meter van kruispunt’

Een parkeerwachter, een officier van justitie en een kantonrechter staan voor schut. Het gerechtshof in Leeuwarden stelde Alkmaarder Frans Snel in het gelijk na een slepende procedure over een op het oog simpele verkeersovertreding.
Op 12 april 2016 constateert verbalisant Ramy A. dat met Snels Mercedes-Benz met het kenteken 91-LR-RP een verkeersovertreding is begaan op de Vijverlaan in Bergen. En wel ‘met een stilstaand voertuig niet de rijbaan gebruiken’; feitcode R315B. De bekeuring is 90 euro.
Snel gaat hiertegen in beroep bij de officier van justitie. De beslissing van de OvJ volgt een half jaar later. Snel wordt in het ongelijk gesteld. Hij heeft volgens de OvJ wel degelijk de overtreding ‘parkeren bij een kruispunt binnen 5 meter daarvan’; feitcode R397A.
Een geheel andere overtreding, maar de OvJ strijkt de plooien recht in zijn brief van 28 november 2016. Daarin stelt de officier dat, na aanpassing van de beschikking in verband met de fout van de verbalisant, de beschikking terecht en op juiste gronden is gegeven. 90 euro betalen, Snel.
De kantonrechter in Alkmaar volgt in mei 2017 dat standpunt klakkeloos. Hij luistert niet naar Snel en zijn communicatieadviseur Arno Ruitenbeek, die het verweer schrijft dat hij later in uitgebreide vorm ook bij het hof zal voorlezen, dat Snel ruim buiten de vijf meter van de hoek heeft geparkeerd. Want de afstand dient te worden gemeten vanaf het denkbeeldige snijpunt van de stoepranden van de kruisende wegen.

Reconstructie

Omdat hij vindt dat hij gelijk heeft en de kantonrechter ongelijk, gaat Snel in hoger beroep. Dat dient op 21 maart. Om beslagen ten ijs te komen, reconstrueren Snel en Ruitenbeek de periode van ruim zes maanden die ligt tussen de eerste en de tweede beschikking. Ze stuiten op het aanvullende proces-verbaal van de verbalisant, gemaakt op 28 oktober 2016, met drie bijlages.
Dat zijn drie foto’s, helaas van inferieure kwaliteit, van Snels Mercedes, staand op de Vijverlaan en genomen op de dag van de overtreding. Let wel, van de overtreding met code R315B. Want vanaf het punt waar deze opnames zijn gemaakt, is met de beste wil van de wereld niet te zien dat de auto binnen vijf meter van het kruispunt staat. De verbalisant wilde laten zien dat de Mercedes ‘een weghelft blokkeert’ aldus het proces-verbaal.
Foto’s van de overtreding ‘binnen vijf meter’ zijn er ook niet. Dat valt te lezen in de uitdraai van het digitaal loket van het ministerie van veiligheid en justitie van 10 december 2016. Dat de OvJ er toch 100 procent zeker van is dat Snel binnen vijf meter van het kruispunt staat, heeft Snel mogelijk zichzelf te verwijten. Hij liet, enige tijd nadat hij beroep is gegaan bij de kantonrechter met een drone foto’s van onder meer zijn wagen, geplaatst op de overtredingsplek, en op een ervan een meetlint om aan te geven dat hij ruim buiten de vijf meter heeft geparkeerd destijds.
“Onze voorzichtige conclusie is dat hier sprake is van een opzetje van de OvJ en de verbalisant. De laatste stelt zijn aanvankelijke verklaring bij, zodat de OvJ met de foto’s van Snel als ‘bewijs’ het beroep kan afwijzen. Lek gedicht, Snel de pineut”, aldus Ruitenbeek tijdens de zitting in de Friese hoofdstad, drie weken geleden.

Duidelijkheid

Over de overtreding valt inhoudelijk feitelijk weinig te vertellen. Met dank aan de advocaat-generaal, die in zijn schriftelijke visie op de kwestie uitdrukkelijk aan het hof vraagt een uitspraak te doen die duidelijkheid schetst over de definitie van ‘kruispunt’, en ‘het punt waar vandaan de vijf meter moet worden gemeten’.
Het is, toegegeven, een wazige tekst in de verkeerswet RVV 1990, artikel 24. Daar in staat dat de bestuurder zijn voertuig niet mag parkeren. bij een kruispunt op een afstand van minder dan vijf meter daarvan. De toelichting van het RVV 1990 vermeldt daarbij: RVV artikel 24 vervangt artikel 83 van de oude wet, RVV 1966.
“Vervangen, dat is iets heel anders dan dat de formulering al meer dan 25 jaar is afgeschaft zoals de AG zegt. Hij verzoekt uw hof niet voor niets om een uitspraak”, bepleit Ruitenbeek tijdens de zitting half maart. “Om beter te zien hoe we geacht worden die vijf-metergrens te zien, moeten we er dus het oude RVV 1966 nog even bij pakken. Artikel 83: parkeren is verboden bij kruisingen of splitsingen van wegen op een afstand van minder dan vijf meter van de rand van de rijbaan van de zijweg of van het verlengde daarvan

Rand

Hieruit volgt zonder meer dat er vanaf de rand van de rijbaan van de zijweg gemeten moet worden, en niet vanaf het einde van de afronding van de hoeken. “Mocht u nog twijfelen, dan wijs ik u graag op twee kruispunten in Alkmaar, waarvan ik foto’s heb genomen. Het gaat hier om de Herculesstraat en de Hertog Aalbrechtweg. Hier liggen de onderbroken strepen en de haaientanden in het verlengde van de rand en in het geval van de Herculesstraat zelfs zes klinkerbreedtes daarbuiten”, aldus Ruitenbeek als gemachtigde van Snel.

“In dit verband wil de heer Snel opmerken dat bij hem het ongemakkelijke gevoel is opgekomen over de beslissing van de kantonrechter in Alkmaar op 19 mei 2017. Als u wordt gevraagd om duidelijkheid over wat een kruispunt is en vanaf welk punt de vijf meter moet worden berekend, dan was het toch voor die rechter ook niet duidelijk? Dan had hij Snel toch moeten vrijspreken?”

Het hof is het daar volkomen mee eens. Deze rechter heeft zijn huiswerk wel goed gedaan en komt met een arrest van 20 mei 1997 van de Hoge Raad over het begrip kruispunt in artikel 23 van het RVV 1990: “Indien hij (de kantonrechter, red.) heeft geoordeeld dat ingeval van een kruising of splitsing van wegen de afrondingen van de hoeken steeds tot het kruisingsvlak, te weten het weggedeelte dat aan die wegen gemeenschappelijk is, moeten worden gerekend, heeft hij miskend dat die opvatting in zijn algemeenheid niet als juist kan worden aanvaard. De vraag of een weggedeelte tot het kruisingsvlak behoort dient aan de hand van de strekking van art. 23 RVV 1990 te worden beantwoord en kan verschillen al naar gelang de ligging van de desbetreffende kruising of splitsing van wegen.”

De AG geeft ruiterlijk toe dat hij nog nooit van dit arrest heeft gehoord. De kantonrechter in Alkmaar was er blijkbaar ook niet van op de hoogte, laat staat de officier en om over de parkeerwachter maar niet te spreken. Zij zullen dan ook moeten slikken als ze de uitspraak lezen. “De gestelde gedraging is niet verricht, Snel heeft geen overtreding begaan. Het hof zal de beslissing van de kantonrechter daarom vernietigen en doen wat de kantonrechter had behoren te doen, te weten – met gegrondverklaring van het beroep daartegen – de beslissing van de officier van justitie en de inleidende beschikking vernietigen.”

Snel: “Au, dat doen pijn bij de kantonrechter, de officier en ook die parkeerwachter. Maar ik wist dat ik in mijn gelijk stond.”

Meineed

Snel krijgt de 90 euro terug, plus 250 euro in de tegemoetkoming van zijn kosten (voor onder meer de drone). “Ik heb natuurlijk veel meer betaald, maar dat maakt me niet uit. Dit was een principezaak en die heb ik gewonnen.” Een van de verliezers, parkeerwachter A., is echter nog niet klaar met Snel. “Ik bekijk met mijn advocaat of ik hem aanklaag wegens meineed.”

Dat zit zo. A. legt Snel dingen in de mond. Zo zou hij, enige tijd na de eerste bekeuring, tegen de parkeerwachter hebben dat hij zijn wagen expres zo heeft neergezet ‘om de politie te pesten’. In het latere aanvullende proces-verbaal heet het plotseling dat Snel dit deed om hufterig te doen. “De woorden politie en pesten komen nergens terug.”

“Het is mijn nee, tegen zijn ja”, aldus Snel, die volhoudt nooit zulke uitlatingen te hebben gedaan. “Bovendien spreekt hij zichzelf tegen. Hij gaf me de bekeuring voor ‘met een stilstaand voertuig niet de rijbaan gebruiken’, maar schrijft dat ik de uitlatingen zou hebben gedaan in verband met ‘parkeren binnen vijf meter van de kruising’. Als we elkaar al hadden gesproken, zou het toch niet over dat laatste gaan.”

“En daarmee komen we op de valsheid in geschrifte, gedaan op ambtseed en dat is volgens mij meineed. Want A. levert bij de originele bekeuring foto’s aan, die zijn gemaakt om aan te tonen dat ik buiten het parkeervak sta. Het kruispunt en de afstand ertoe komen niet in beeld. Dus liegt hij ronduit als hij, gedekt door de officier van justitie, later zegt dat hij dit wel bedoeld had, maar slechts de verkeerde feitcode heeft ingevuld.” Overigens heeft Snel een parkeervergunning en is hij daarom tegen de eerste, ‘verkeerde’ overtreding, in bezwaar gegaan bij de officier. Met het bovenbeschreven gevolg.

“Ik wil niet dat een parkeerwachter een loopje met de waarheid neemt en er mee weg komt. Daarom denk ik er sterk over om aangifte tegen hem te doen.”

Zeg het met takken

Pasen is in aantocht. Dus zeggen we het met takken.

Failliet

Beautiful Holland BV en Holland City BV zijn failliet. Mooi zo.

Hoezo mooi?

Nou, simpel. Ik heb de boeken Beautiful Holland en Holland City geschreven. Maar de uitgeefster vertikte het om me te betalen voor de laatste titel. Ze kwam met allerlei smoesjes, betichtte me zelfs van plagiaat om onder haar verplichtingen uit te komen, en liet me diverse keren voor niets opdraven voor een zogenaamde bespreking in hotel Van der Valk aan de A4 (bij Schiphol). 

Ze beloofde – nadat ik een deurwaarder er op had gezet – tot twee keer toe haar schuld af te lossen via een betalingsregeling. Maar u raadt het al: geen cent ontvangen. Ze verhuisde een paar keer kort achter elkaar, mogelijk om haar sporen uit te wissen of van schuldeisers af te komen. Ze schermde met twee externe financiers (van wie we er eentje kennen uit een minstens zo slecht programma; hint: voetbal en kunst), maar het einde van het liedje kennen we nu. 

Over de kop. Betekent zo goed als zeker dat ik kan fluiten naar mijn geld. Ik moet het doen met leedvermaak. Alles beter dan niets.

 

Gemeente Schermer?

De gemeente Schermer is (net als Graft-De Rijp) drie jaar geleden opgeheven en opgegaan in de gemeente Alkmaar. Toch heb ik voor mijn nieuwe paspoort, dat ik deze week (2 februari 2018) heb aangevraagd, moeten onderschrijven dat ik woon in Ursem, gemeente Schermer.  

Nu weet ik waar de Schermer molens, waar ik vanuit mijn kantoor op uitkijk, voor staan. Ze staan voor de ambtelijke molens van de gemeente Alkmaar. Die er meer dan 1000 dagen voor nodig heeft om zoiets simpels als een administratieve correctie door te voeren.

Want meer is het niet, zo bleek me afgelopen vrijdag in het Alkmaarse stadskantoor, waar ik plaatsnam tegenover de gemeenteambtenaar en 65,30 euro moest aftikken voor nog geen tien minuten om de verlenging van mijn paspoort rond te breien. Op het moment dat ze me vroeg mijn persoonsgegevens te controleren, zag ik dat mijn paspoort wordt gebaseerd op incorrecte informatie: “Ik woon in het buitengebied van Ursem, dat met de rest van de gemeente Schermer in 2015 is opgeslokt door de gemeente Alkmaar. Toch staat hier, in dit door u opgemaakte stuk dat aan de basis ligt van mijn paspoort, dat ik in de gemeente Schermer woon. Die helemaal niet meer bestaat.”

“Ja, meneer Ruitenbeek, daar is niets aan te doen, Want zo staat het in de GBA.” De gemeentelijke basisadministratie, bedoelde de schat, die waarschijnlijk al zo beroepsgedeformeerd is dat ze denkt dat een gewone burger de afkorting kent.

Dus, omdat het staat in de GBA, woon ik weliswaar in de gemeente Alkmaar, maar staat er in de gegevens waarop mijn paspoort van ruim zes tientjes is gebaseerd, een knots van een fout. “Ja, meneer Ruitenbeek, zo is het. Ik zal er een aantekening van maken. Ik weet dat meer mensen hierover geklaagd hebben, ik kan er echter niets aan veranderen.”

Als de wereld vergaat, ga ik naar Alkmaar, want daar gebeurt alles altijd 50 jaar later, parafraseer ik de grote Duitse auteur Heinrich Heine. 

PS: Ook de post die ik ontvang, wordt gestuurd naar Ursem, gem S.