De kapel: tien minuten genieten van de devote stilte

‘Gaan jullie toevallig naar Heiloo?’

Heiloo, dat is toch vooral: de kapel en de put. Niets ten nadele van het bos, de prachtige villa’s, de golfbaan, het recentelijk sterk gemoderniseerde winkelcentrum. Maar het bedevaartsoord in de buurtschap Kapel, in het zuidelijke deel van het dorp, is de echte publiekstrekker.

“Gaan jullie toevallig naar Heiloo?” Als mijn inmiddels overleden schoonmoeder vanuit diep in Twente aan de lijn was met mijn echtgenote, hoorde die vraag bijna tot het ritueel. Komen jullie binnenkort hierheen, blijven jullie slapen, heb je gehoord dat tante Annie ziek is. De laatste nieuwtjes over een van de vele andere leden van deze, uiteraard rooms-katholieke familie. De overlijdensberichten, omdat die in Alkmaar niet in de krant staan.
Mijn vrouw heeft de kerk lang geleden de rug toegekeerd, met uitzondering van een bezoek gemiddeld een keer per maand aan de Genadekapel op het terrein van Onze Lieve Vrouwe ter Nood aan de Kapelweg in Heiloo. Nog steeds, al is het niet meer om een fles voor oma in Tukkerland te vullen met het, naar men zegt geneeskrachtige water uit de Runxputte gelegen in de voorhof van de kapel.
Ik ben anti-kerks opgevoed en ga toch graag mee op die zondagochtenden. We leiden een druk bestaan, zoals de meeste Nederlanders. Vijf, meestal zes dagen per week werken. Een half uurtje ‘Heiloo’ doet dan wonderen. Rust, bezinning, die maffe, boze wereld is plotseling mijlenver weg. Eerst naar de kapel, gewijd aan Maria. Eega heeft daar iets mee. Onze trouwfoto’s zijn gemaakt bij een kleinere Mariakapel in Borne. Een Maria-hangertje ligt in haar auto.
Ze steekt kaarsjes op voor dierbare overledenen, voor onze studerende zoon op wie enkele belangrijke tentamenweken wachten. Ze bidt, zoals ze het ooit heeft geleerd. Knieën op de harde bank, handen gevouwen. Ik zit achterin in de kerk, neem de devote sfeer in me op en geniet tien minuten van het totale niets.

Weer buiten, lopen we naar de put. Halen de stalen beker op, nemen een slok van het frisse water dat ons gezondheid moet brengen en doen de kruisweg. De rondgang langs de statiën, de bedevaartskerk Onze Lieve Vrouwe ter Nood (de sobere noodkerk die gelukkig nooit is vervangen door een basiliek, zoals het plan was en hier vreselijk zou hebben gedetoneerd),  de indrukwekkende kloosters. De tuinen, de vijver met rustaltaar en de calvarieberg. Wat kunnen we doen om te voorkomen dat dit ooit verdwijnt?

Arno Ruitenbeek

Ik schreef dit verhaal voor het onlangs verschenen boek ‘Juist! Heerhugowaard – Alkmaar – Langedijk’. De fraai gebonden, zeer kleurrijke en informatieve uitgave van Juist!Media uit Heerhugowaard werd zeer enthousiast ontvangen door de bestuurders van en ondernemers en geïnterviewden de beschreven plaatsen (ook Bergen, Egmond, Schoorl, Heiloo, Akersloot, Limmen). Het is een uniek boek (slechts een druk), dat onder meer als relatiegeschenk wordt gebruikt. Dus wie een exemplaar kon bemachtigen, mag zich rijk rekenen. Voor degenen die misgrepen, publiceer ik enkele hoofdstukken. AR