Gemangeld tussen criminelen en justitie

admiraal

‘Het maakt in dit land niet uit of je door de kat of door de hond wordt gebeten. Justitie is geen haar beter dan de criminelen waarop ze jaagt’. Dat zegt voormalig drugstransporteur Paul Koning in zijn autobiografie Mijn allerlaatste drugstransport, die zojuist is verschenen bij Just Publishers, € 18,95.   

Noord-Hollander Koning vertelt openhartig hoe hij van alle kanten is geplet; zowel door het criminele milieu, als door justitie waarmee hij dacht een overeenkomst te hebben.

Als het transportbedrijf van Paul Koning failliet gaat, besluit hij hasj te gaan vervoeren om zijn vele schuldeisers snel te kunnen betalen. Hij gaat werken voor een van Nederlands grootste drugsbaronnen, Charles Zwolsman. Daarmee begint 25 jaar geleden voor Koning een periode van ongekende angst, die tot op de dag van vandaag voortduurt.

De eerste transporten vanuit Noord-Afrika voor Zwolsman lopen goed en het geld stroomt binnen. Maar vanaf het moment dat Koning de leugens van zijn opdrachtgever beu is en besluit voor eigen rekening drugs te smokkelen, begint de ellende. Koning en zijn gezin worden bedreigd en geïntimideerd. Zelf wordt hij diverse keren zwaar mishandeld. Een nieuw transport wordt getipt bij justitie en Koning loopt tegen de lamp.

Identiteit

Na Konings arrestatie gaan de bedreigingen en intimidaties echter onverminderd door. Ten einde raad gaat hij in op de vraag van justitie om informatie te geven over de drugsbende van Zwolsman. Konings vooruitzicht: een nieuwe identiteit en financiële middelen. Maar als de wanhopige transporteur is leeggelopen trekken de opsporingsinstanties, lees de Staat der Nederlanden, hun handen van hem af. Paul Koning staat er dan helemaal alleen voor. Hij ontvlucht Nederland. Vele jaren later moet hij nog iedere dag over zijn schouder kijken…

De grootste teleurstelling voor Paul Koning is echter toch geweest dat de autoriteiten niet te vertrouwen blijken. Hij vind dat justitie speelt met levens als haar dat toevallig van pas komt. De IRT-affaire heeft volgens Koning slechts een topje van de ijsberg van smerigheden boven water gebracht. Justitie en politie in de democratie die Nederland heet te zijn, zien er geen been in om beloftes te breken als dat hen beter uitkomt. Dat ze daarmee mensen in groot gevaar brengen, heeft hij aan den lijve ondervonden.

Paul Koning (1954) ziet dit boek als een afrekening na 25 jaar. Op het moment heeft hij zijn zaken weer op orde, maar hij kroop hiervoor uit een ongekend diep dal. Hij heeft werk en inkomen en een leuk huis. Dit boek bevat een duidelijke boodschap aan iedereen (ook ondernemers) die in een soortgelijke positie als waarin hij zat, dreigen terecht te komen: doe het niet.

Ghostwriter is journalist Arno Ruitenbeek (1955), al meer dan 25 jaar misdaadverslaggever en auteur van onder meer Je zult maar in hun schoenen staan  over de geruchtmakende moordzaak-Wijker, een gerechtelijke dwaling van jewelste. Hij heeft de vele processen rond de criminele organisatie van Zwolsman gevolgd. Voor Mijn allerlaatste drugstransport trok hij lange tijd met Paul Koning op (zowel in als buiten de gevangenis) en sprak hij met betrokkenen.

Media

Naar aanleiding van de verschijning van het boek is Paul Koning morgen, woensdag 13 april, te gast bij Humberto Tan in diens tv-programma RTL Late Night. De uitzending begint om 22.30 uur.

Andere media-optredens die staan gepland: donderdag 14 april 9 uur BNR Radio en dezelfde dag Radio 1, Nieuws en Co, 18 uur.

Hieronder het hoofdstuk Teeven uit Mijn allerlaatste drugstransport:

Ik besluit het over de band van de politiek te spelen. Niet dat dit meevalt. De vaderlandse politiek is niet mijn favoriete onderwerp van gesprek. Net als het gros van de Nederlanders heb ik een gezonde afkeer van plucheklevers, sprekende pakken en dikdoeners. Na enig plussen en minnen staat er onder de streep welgeteld een Tweede-Kamerlid waarop ik mijn kaarten durf te zetten. Dat is Fred Teeven van Leefbaar Nederland, maar doorslaggevend is vooral dat hij de officier van justitie in de, mijns inziens vergelijkbare Hakkelaar-drugszaak was. 

In het proces tegen Johan ‘De Hakkelaar’ Verhoek is hasjleverancier Fouad Abbas als kroongetuige opgetreden. De deal die justitie met de Pakistaan sluit komt er op neer dat hij in ruil voor zijn belastende verklaringen een boete van 800.000 euro betaalt en dan in geen enkel land ter wereld vervolgd kan worden voor drughandel. Nadat Abbas tien uur heeft getuigd, verdwijnt Johan mede daardoor voor zes jaar achter gaas.

Teeven zit sinds mei 2002 in het parlement. Hij is de helft van de tweemansfractie van Leefbaar Nederland. Ik krijg eind van dat jaar via via zijn mobiele telefoonnummer te pakken en leg hem uit wie ik ben en wat ik zou willen. Ondanks de drukte die zijn baan met zich meebrengt, maakt hij tijd voor me vrij. Teeven ontvangt me in zijn volle kamer in het Tweede-Kamergebouw en luistert geduldig naar mijn verhaal. Ik beloof hem zo snel mogelijk mijn dossier aan hem te geven en neem afscheid met een positief gevoel.

Na een paar weken – hij heeft intussen de stukken kunnen inzien – bel ik op, nieuwsgierig naar zijn mening en nog nieuwsgieriger naar wat hij voor me kan betekenen. Hij zegt onder de indruk te zijn wat ik allemaal heb meegemaakt. Weer krijg ik het idee dat er nu echts iets gaat gebeuren. Dat optimisme blijft onverkort bestaan, als de alom gewaardeerde Teeven de politiek even snel verlaat als hij er is in gekomen. Hij trekt zich in januari 2003 terug, omdat de partijleiding vrij onverwacht Emile Ratelband naar voren heeft geschoven als kandidaat-lijsttrekker. (Die clown wordt overigens niet Freds opvolger, maar Haitkse van der Linden.)

Teeven keert terug naar zijn oude nest, het openbaar ministerie. Als officier van justitie bij het landelijk parket is hij belast met de vervolging van oorlogsmisdrijven, daarna teamleider OM op Schiphol. Hij probeert nog iets te doen voor mij; dat levert hem een probleem op. Teeven krijgt te horen dat hij zich niet met de kwestie-Koning mag bemoeien. In 2006 wordt hij lid van de Kamerfractie van de VVD.

Ik heb geen contact meer met hem gehad sindsdien. Als ik mijn aantekeningen voor dit boek aan Arno Ruitenbeek geef, is mijn laatste zin ‘Dit was de enige persoon die empathie voor mijn zaak had’. Dat brengt Arno ertoe in een mail aan Teevens naaste medewerker Peter Valstar te vragen wat Teeven zich kan herinneren van de contacten met Koning , wat zijn idee er bij was en nu  is. Hier de retourmail, die Arno wel had verwacht maar mij rauw op mijn dak valt:

Geachte heer Ruitenbeek,

Het spijt mij u te moeten berichten dat de heer Teeven niet meewerkt aan de totstandkoming van het boek.

Rest mij niets anders dan u succes te wensen met de verdere totstandkoming ervan.

Met vriendelijke groet,

 P.Valstar

VVD-Tweede Kamerfractie

Blijft de vraag waarom hij zo bot reageert. Puk H., Fouad Abbas? Was het zijn aftreden in de bonnetjesaffaire? Of juist zijn terugkeer in de Tweede Kamer, korte tijd later? Heeft de crimefighter van weleer het vechten opgegeven en is hij ook een pluchetijger geworden?

Een antwoord kan worden gevonden in de persconferentie van de onderzoekscommissie ontnemingschikking op 9 december 2015. Oud-ombudsman Marten Oosting maakt gehakt van de deal die Teeven sloot met Puk H.  Ooit wilde het OM H. voor 500 miljoen gulden plukken, dan blijft de zaak jaren stil liggen en is sprake van overschrijding van de redelijke termijn van vervolging. De kans is op die manier groot dat een ontnemingproces tegen H. als een nachtkaars uitgaat, dus Teeven gaat buiten de rechtszaal om een overeenkomst aan. Daarbij betaalt H. 750.000 gulden ontneming en krijgt hij zijn in beslag genomen bezittingen, in totaal 4,7 miljoen gulden, terug.

Daarvoor hoeft Puk, zegt Oosting, geen belastende verklaringen af te leggen (over De Hakkelaar). Een vreemde deal, want Teeven doet toezeggingen over strafkorting, terwijl hij daar geen toestemming voor heeft van zijn superieuren. Dat college van procureurs-generaal is tegen vrijheid tegen betaling. Teevens cadeautje is nog niet helemaal uitgepakt. Want de crimefighter garandeert H. dat de belastingdienst niet wordt geïnformeerd. Een geregisseerde belastingontduiking.

Zoveel geluk is mij niet beschoren. In september 1998, ik verblijf dan in De Geerhorst in Sittard, krijg ik een aanslag inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen over het jaar 1990. Het oorspronkelijke bedrag van 313.294 gulden zijn de 300.000 gulden afgetrokken, die bij mijn arrestatie in beslag zijn genomen. Van die drie ton is 6621,43 gulden afgeboekt op de openstaande kosten en zijn 42.772 gulden afgeboekt als invorderingsrente. Blijft open om te betalen: 62.687,43 gulden.

De acceptgiro heb ik nog steeds. Blanco zoals ik hem heb gekregen. De laatste brief van de belastingdienst dateert van 31 augustus 2000. Ze hebben beslag gelegd, daarbij het adres in Voorschoten gebruikt, want thans zonder bekende woon- of verblijfplaats binnen of buiten het koninkrijk en onder de griffie van de rechtbank Amsterdam als ‘derde-beslagene’. Ik heb nooit een cent betaa

Hij krijgt 4,7 miljoen en ik, behalve die aanslag, niets. Was de portemonnee leeg of zijn ze zich achteraf doodgeschrokken van die deal?

Vraag me niet hoe, maar ik heb mijn schuld aan het beveiligingsbedrijf toch afgelost. Jaren heb ik er over gedaan. Het is me mooi gelukt, mede dankzij een vaste baan en een redelijk inkomen. Mede omdat ik financieel weer boven Jan kom en toch niets te verliezen heb, besluit ik om Teeven te vergeten en een deurtje verderop in politiek Den Haag aan te kloppen. Bij de PvdA kom ik niet verder dan de woordvoerder van Ella Kalsbeek, die ik op het oog heb omdat ze in de commissie-Van Traa heeft gezeten.

Derde poging is D66. Daar speelt voormalig rechter Boris Dittrich een grote rol, dus lijkt hij de aangewezen man om me te helpen. Diens woordvoerder kapt mijn verzoek om Dittrich te spreken te krijgen voortijdig af, met de smoes: ‘als er een rechterlijk vonnis ligt in uw zaak, meneer Koning, dan kunnen wij niets meer voor u doen’.

De stichting vals beschuldigd in Amsterdam kan wellicht uitkomst brengen. Bij de tweede ontmoeting is de stichtingsmedewerker in gezelschap van de illustere Klaas Langendoen, ongewild hoofdrolspeler in het rapport van de commissie-Van Traa. Langendoen was chef van de Haarlemse sectie stiekem (CID) die probeerde de bende van Etienne U. en val te brengen. Dat gebeurde met ‘aparte’ middelen: onder het toeziend oog van Langendoen en zijn maatje Joost van Vondel importeerden de criminelen ruim 220.000 kilo hasj.

Langendoen profileert zich als iemand met diepgaande contacten in de wereld van justitie en politiek. Hij ziet mogelijkheden om mij van dienst te zijn. Ik heb in totaal vier keer een gesprek met hem, een vijfde keer laat hij me zonder tegenbericht zitten op de afgesproken plek. Een vingerwijzing dat Rotterdammer Langendoen zijn eigen opvatting heeft van ‘geen woorden, maar daden’. Bij hem is het ‘geen daden, maar woorden’, want ons contact eindigt met zijn boodschap dat hij alles heeft geprobeerd, maar er niet in is geslaagd mijn zaak op de agenda van de beleidsmakers te krijgen.