‘Internetgoud’ bestaat niet, weten nu velen tot hun schade en schande

Beleggingsfraude heeft kiem in Nieuw-Vennep

Door Arno Ruitenbeek
Haarlem – Ruim 80 Nederlanders zijn voor ruim een half miljoen euro gedupeerd door beleggingsfraude. De kiem lag bij lieden achter Frankendael Participatiemaatschappij in Nieuw-Vennep.  In die plaats ontstonden ook de eerste verdenkingen van oplichting. Gisteren werden bij de Haarlemse rechtbank werk- en voorwaardelijke celstraffen geëist.
Op 20 november 2002 had in Het Trefpunt in Nieuw-Vennep een gedenkwaardige bijeenkomst plaats. De zaal zat vol met deelnemers aan elf commanditaire vennootschappen (CV’s) van Frankendael Internet Participaties. Twee jaar eerder waren ze in de CV’s gestapt met 5000 gulden of een veelvoud daarvan.
Hun spaarcenten en geleende bedragen zouden rendementen tot 64,1 procent opleveren, hadden Frankendael-topman Michael van D. (52), fiscaal expert Max B. (52) en financieel adviseur Hendrik de R. (72) hen op de mouw gespeld. Want internet was ‘booming business’.
Goud

Met de handel in domeinnamen en oprichting van webwinkels was goud te verdienen. Frankendael garandeerde terugkoop met winst. Bovendien zou de belastingdienst de CV-deelnemers aanmerken als ondernemers. Dat leverde interessante aftrekposten op.
Op de vergadering in Nieuw-Vennep waren de gouden bergen verdwenen. Ze kregen geen cent, van verkoop aan Frankendael spraken Van D. en B. niet meer. Van D. deelde mee dat de participaties werden omgezet in obligatieleningen. Die gaven het recht op aandelen in The Internet One (TIO), een beursgenoteerde onderneming.
De R., die in de zaal zat in Het Trefpunt, was verbijsterd over ‘de oorverdovende stilte’. ,,Op dat moment wist ik dat er iets vreselijk mis zat”, zei hij tegen de rechters. Van D.: ,,Niemand klaagde, dus ging iedereen akkoord.” De officier van justitie: ,,U hebt ze die obligaties door de strot geduwd.”
Waakhond

In 2004 zouden de verdachten de deelnemers in een hotel in Leusden bijpraten over TIO. De inval van waakhond Autoriteit Financiële Markten (AFM) daar sloeg al hun hoop de grond in dat ze nog een cent zouden zien. TIO was failliet, en net als de CV’s had de onderneming niet een activiteit ontplooid om de beloofde grote winsten te genereren.
Sterker, al na een paar maanden hadden Van D. en B de ruim 500.000 euro aan inleg rondgepompt door hun vele BV’tjes. Die stonden er niet best voor.  Er moesten gaten worden gedicht. De R. had voor het aanbrengen van klanten bijna 60.000 euro gekregen.
De aanklager stelde dat het weliswaar om een relatief kleine beleggingsfraudezaak ging: ,,De verdachten hebben zich ook niet gewenteld in luxe.” Anderzijds vond ze dat veel mensen zo bedonderd zijn, dat cel op zijn plaats was geweest als het proces eerder was geweest. Ze eiste tegen Van D. en B. elk 240 uur onbetaalde arbeid en drie maanden cel, tegen De R. 200 uur dienstverlening. Aan 31 benadeelden zouden ze 350.000 euro schadevergoeding moeten betalen.
De uitspraken zijn over veertien dagen.