Archief per maand:
Archief per jaar:

Komisch talent 2014 is 83 1/4 jaar oud

Komisch talent 2014.

Komisch talent 2014.

‘Evert vroeg laatst plompverloren of er nog mensen waren die hun schaamhaar een beetje fatsoenlijk bijhielden. Had je die gezichten moeten zien.’ U had mijn gezicht moeten zien bij lezing van het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 ¼ jaar: Pogingen iets van het leven te maken.

De tranen biggelden me met regelmaat over de wangen. Van het lachen. Mijn mond stond drie dagen lang in de grijnsstand. Mijn ogen verraadden, althans volgens mijn lieftallige echtgenote, dat ik alleen maar fysiek in onze tuin in Oudorp zat,maar geestelijk volledig was verkast naar het verzorgingshuis in Amsterdam-Noord waar Hendrik Groen zijn laatste levensjaren doorbrengt.

Coben

Hilarisch dus, deze uitgave van Meulenhoff (€ 18,95). Ik heb op Twitter al gezegd  dat Groen het ‘komisch talent van 2014’ is. Iemand van het kaliber Harlan Coben, wiens inktzwarte humor bijdraagt aan de perfectie van de thrillers rond Myron Bolitar. Tegenover de uitgever uitte ik tegelijkertijd het vermoeden dat zich achter het alias Hendrik Groen, 83 ¼ jaar een professionele grappenmaker als Youp van ’t Hek of Raoul Heertje moet zitten, want dat niveau heeft deze dagboekanier wel.

Bij Meulenhoff houden ze onverkort vast aan hun promotietekst dat ‘Hendrik Groen misschien wel de oudste debutant van Nederland is’. Niet dat ik dat geloof (dat de persoon Groen bestaat), maar omdat er direct een bewezen waarheid op volgt: ‘Ongezouten en openhartig neemt hij de wereld om zich heen op de korrel’, laat ik het er maar bij. Want oneindig veel belangrijker dan wie de auteur is, is wat hij waarneemt en aan ons doorgeeft.

En dat is de alarmerende boodschap dat een zogenaamd beschaafd en rijk land schandalig slecht omgaat met zijn ouderen. We stoppen ze weg in foeilelijke gebouwen, waar van medemenselijkheid gespeende managers ervoor zorgen dat de, in aantal toenemende en steeds strengere regels worden gehandhaafd.  Dat kost ze weinig moeite. 95 procent van de bewoners laat zich als een mak lam naar de oven of een gat in de grond leiden.

Serieus

Hendrik Groen, zijn vriend Evert Duiker en een groepje medestanders voeren als enigen een vorm van verzet die de lachspieren in uitstekende conditie brengt. Via hun oud-maar-niet-dood-club Omanido scheppen ze zich de vrijheid die andere hen o zo graag willen afnemen. Ze hebben zelfs hun eigen wikileaks. Dat Pogingen iets van het leven te maken een mateloze vrolijkheid oproept, wil overigens niet zeggen dat er niet plaats is voor serieuze en droevige zaken. Ze horen erbij als bij het leven. Groen zet er echter altijd heel snel een punt achter onder het motto ‘dat eeuwige gezeur en geklaag van bejaarden’.

Groens messcherpe observaties, gedaan tussen 1 januari en 31 december 2013, zouden verplichte kost moeten zijn voor al die politici die zeggen op te komen voor 50-plussers. Of Henk Krol, vaak en niet echt gunstig ten tonele gevoerd,   daar blij mee is? Denk het niet.

ARNO RUITENBEEK