MUTTI HEEFT GEWONNEN (en dat is geen verrassing)

‘Angie muss die Welt retten’ 

Mutti heeft de Bundestagsverkiezingen 2013 gewonnen. De CDU van Angela Merkel, moeder aller Duitsers, haalt bijna 42 procent. En dat is geen verrassing, maar een bevestiging van wat vrienden al lang wisten en vijanden reeds maanden vreesden. Ik was erbij in Berlijn, de laatste dagen.

Als ik in de aanloop naar gisteren (zondag, stemhokjesdag) een ding heb geleerd, is dat de CDU en de SPD de professionals onder de goedwillende amateurs zijn. Merkel en ‘Stinkefinger’ Steinbrueck (de bijnaam dankt hij aan zijn opgestoken middelvinger tijdens een foto-interview twee weken geleden) weten hoe de hazen lopen. Zij speelt met verve de rol van de moederkloek die haar jongen beschermt tegen al het kwade. Hij acteert sterk en met gevoel voor humor dat er slechts een redelijk alternatief is voor Angies christen-democraten: zijn sociaal-democraten.

Ze zijn tot elkaar veroordeeld, denk ik maar zo. Mede doordat de anderen steken hebben laten vallen, met voorop de FDP als grote verliezer (uit de Bundestag, want kiesdrempel net niet gehaald). De Groenen bijvoorbeeld waren te laat met hun volstrekt onvoldoende reactie op de ‘ontdekking’ dat ze dertig jaar geleden pedofilie omarmden. De woordvoerder van deze linkse jongens trachtte een klein uur lang dit hete hangijzer nota bene te vermijden, terwijl hij werd aangekeken door 25 buitenlandse journalisten onder wie ondergetekende.

Tenslotte kon hij de nadrukkelijk herhaalde vraag naar het waarom en hoe niet meer laten liggen en moest hij  – hoe passend – met de billen bloot. Dat deed hij zo klungelig, dat ik even het idee had John Cleese te zien in een remake van de Fawlty Towers-aflevering waarin er Duitse gasten zijn . Don’t mention the pedo. Pijnlijk, lachwekkend, een serieuze politieke partij onwaardig.

De geest van Monty Python waarde ook rond op de zogenaamde persconferentie van de Piratenpartei. Waar de andere partijen de journalisten van media uit onder meer de VS, Scandinavië, Qatar en Nederland dus op zijn Duits informeel ontvingen – conferentiezaal in een keurig hoofdkwartier, koffie, thee en broodjes – hadden Jack Sparrows semi-intellectuele maatjes gekozen voor een half afgebroken fabrieksgebouw waar halverwege achter een smoezelig oranje doek een heus podium was opgebouwd. Met daarop een tafel met vier stoelen, waarop gezeten een hippie met een slecht gebit en drie studentes filosofie.

Allen keken serieus, bijna boos de zaal met acht rijen van tien stoelen in. De aangekondigde Duitse pers blonk, zoals ze bij de piraatjes gewend zijn, door afwezigheid. Terecht, want het kwartet draaiden integraal het warrige verkiezingsprogramma  af (Goed uit het hoofd geleerd, kinderen). In rap Duits, waar de concurrentie wel was ingegaan op het verzoek Engels als voertaal te gebruiken (omdat niet alle journalisten perfect Duits spraken en daarom belangrijke details konden missen).

Tijdens een lunch in een te krap Italiaans restaurant hadden we het genoegen te spreken met Beatrix von Storch van de Alternative fuer Deutschland. De Eurosceptische Wilders-kloon  – hoewel  Geertje knapper is – kon het niet bolwerken tegen de Portugese journalist die haar vlijmscherp ondervroeg over haar niet zo doordachte uitlatingen over ‘de euro voor de armen en eentje voor de rijken’. Oh wat was ze blij dat een paar onderdanen van haar advocatenkantoor belden om raad en bijstand, zodat ze de lasagne kon laten voor wat-ie was.

Met zo’n lachwekkende tegenstand had Mutti niets te vrezen. Woensdag, in haar geboortestad Hamburg, wist ze het al: ,,We gaan het redden.” Haar massaal naar de Fischmarkt opgekomen aanhang ging uit zijn dak. ‘Angie muss die Welt retten’, zong de band en iedere CDU’er knikte. Wreef zich de tranen van geluk uit de ogen, nam nog een slok van z’n Holsten-pils en was gelukkig.

ARNO RUITENBEEK