Nieuw bloed gewenst en op komst

Bolitars laatste kunstje?

Harlan Coben: Levenslijn
Boekerij
19,95 euro
‘Levenslijn’ is een heel andere Bolitar dan we kenden. De duivelse dialogen tussen de sportmakelaar, -agent en privédetective en zijn levensgevaarlijke vriend en helper Win zijn nagenoeg verdwenen. De inktzwarte humor is er nog wel, gedoseerd, maar volledig ondergeschikt aan de plot.
Dan is er nog maar een vraag door mij te beantwoorden. Is het daarmee een betere thriller dan ‘Vals spel’ , ‘Schijnbeweging’, ‘Laatste kans’ of een van die andere Bolitar-avonturen? Wie mij kent, weet dat het antwoord nee luidt. Ik ben nu eenmaal gek op die combinatie van ‘moorden met woorden’, zoals  ‘Krachtmeting’ van Nelson DeMille en veel, heel veel werk van Coben.
Hoewel niet van de nuance, zeg ik er bij dat ‘Levenslijn’ los van alles wat we kennen van deze schrijver, een meer dan goede roman is met een uiterst stevige intrige en verrassende wendingen. Dit alles geschaard rond de personen die ons lief zijn: Myron, Esperanza, Big Cyndi en Win. En daar kom ik bij mijn tweede stokpaardje: in wat ik zie als Bolitars laatste kunstje, gaat het incestblik helaas volledig open.
Myrons ouders kennen we natuurlijk al lang en als figuranten deden ze het leuk. Maar Myrons broer Brad en schoonzus Kitty als ook hun zoon Mickey  zijn in ‘Levenslijn’ prominent aanwezig. Alhoewel, over Brad wordt veel gepraat en naar hem wordt druk gezocht. Een actieve rol speelt hij niet. Kitty en Mickey en hun grote problemen daarentegen des te meer. Op een haar na klef wordt het met bevriende popmusici en vrouwelijke klanten Myron als het gaat over baby’s, ontrouw, drugs, een afgekochte moord en een afgelegen eiland.
Beschouw ik het positief, is dit een aanzet tot nieuwe verhalen over en rond Mickey. Nieuw bloed was gewenst, en ik zal de ontknoping niet weggegeven, maar is op komst. Coben bedenkt wel iets leuks, daar ben ik van overtuigd.
ARNO RUITENBEEK