Porno op z’n De Giers

Door Arno Ruitenbeek

Het Noord-Hollandse Bergen verloor vijf jaar geleden zijn eigen pornograaf. In april 2009 overleed, in zijn morsige huurhuis, op 82-jarige leeftijd Willem de Gier. Eenzaam, armlastig en verbitterd. De man die honderden pornofilms maakte en op gevorderde leeftijd zelfs nog de kinderpornosite dutch-teen.com  opzette, had voor zijn dood nog zo graag wraak willen nemen op ‘de hypocriete moraal van de christelijke zedenmaffia’. Zijn autobiografie zou het land versteld doen staan. 

Maar noch zijn beoogde ghostwriter (ondergetekende), noch zijn potentiële uitgever en zijn advocaat wilden meewerken aan De Giers naming & shaming. Vooral van zijn vaste voornemen om het toenmalige hoofd jeugd- en zedenzaken van de politie Noord-Holland Noord aan de schandpaal te nagelen, was Willem niet af te brengen. Hij tikt zijn vingers blauw op zijn ontboezemingen, die als basis moeten dienen voor het, door mij te redigeren boek.

Fragment uit De Giers ongecorrigeerde autobiografie. Pagina 1, over zijn eerste seksuele ervaring. Hij is dan vijf of zes jaar oud en is met zijn ongeveer even oude buurmeisjes  Greta en Tineke en een vriendinnetje in een park. 

“Greta tilde haar rok omhoog, schoof haar broekje naar beneden en sommeerde mij eveneens de broek te laten zakken. Zij vleide zich op de grond en ik moest op haar gaan liggen. Na even zo gelegen te hebben deelde Greta mede, dat zij ‘klaar’ was. Vervolgens moest er ook met Tineke en Rietje geneukt worden.”

Deel van door de Gier getypte tekst.

Deel van door de Gier getypte tekst.

Willem de Gier wordt op 28 juni 1926 geboren in Den Helder, als derde van vijf kinderen van een werkloze landarbeider. Zijn moeder en acht jaar oudere zus overlijden op vrij jonge leeftijd aan kanker. Zijn broer die twee jaar ouder is komt om in concentratiekamp Neuengamme, waar hij terecht is gekomen na een mislukte vlucht per boot naar Engeland.

Vijftien jaar is de Nieuwedieper, als hij door ‘zijn lage lusten’ voor het eerst in aanraking komt met politie en justitie. Hij stapt geheel ontkleed  in de grote zinken teil waar zijn elfjarige vriendinnetje Netty en haar zesjarige zusje poedelnaakt zitten te baden.

Fragment uit de autobiografie. Het zesjarige meisje grijpt in haar volmaakte onschuld de erectie van Willem.

‘Een handeling, die Netty een lachstuip bezorgde. Aangemoedigd door haar vrolijkheid drukte ik mijn bereidvol geslacht tegen haar buik onder de vermelding dat – God vergeve mij amen – wij nu aan het ‘neuken’ waren. Hoewel ik ten prooi was aan vuige wellust, vormde het voor Netty slechts aanleiding tot enorme hilariteit. Haar zusje voelde zich kennelijk misdeeld en gaf te kennen dat ik ook met haar moest neuken. Ik voldeed gaarne aan deze wens en drukte mijn jonge god ook tegen haar buik.”

Voor ontucht met het negen jaar jongere zusje wordt Willem opgepakt. Twee weken in een cel op het politiebureau en twee maanden in het huis van bewaring in Alkmaar vormen de opmaat naar een verblijf van vier maanden in het christelijke opvoedingsgesticht  Valkenheide in Maarsbergen. Tussentijds veroordeelt de Alkmaarse rechtbank hem tot voorwaardelijke terbeschikkingstelling van de regering (tbr, nu tbs).

Verduistering

Na een half jaar mag ‘de schrik van de buurt’ terug naar huis, met zoals hij zelf schrijft: een diep ingeramd schuld- en schaamtegevoel. Dat hij gebrandmerkt is, voelt hij binnen een maand. De niet bepaald snuggere jongere broer Henny, die in Willems latere carrière als pornoproducent nog een opmerkelijke rol zal spelen, heeft bij zijn baas de banketbakker een kilo suiker achterover gedrukt. Het is oorlog, suiker is schaars. Desondanks zal vader De Gier Henny ongenadig op zijn falie geven als hij achter de verduistering  komt.  Maar senior is niet thuis en Henny besluit de gestolen waar snel te verkopen aan een notoir zwarthandelaar in de marinestad. Willem vergezelt zijn broertje en krijgt de helft van de opbrengt van vijf gulden.

Hij kan er niet lang van genieten. De volgende dag komt de diefstal uit en de veertienjarige Henny slaat door. Willem wordt weer opgepakt en doorloopt dezelfde route: politiecel, huis van bewaring, Valkenheide. Daar krijgt-ie te horen dat zijn voorwaardelijke tbr is omgezet in onvoorwaardelijk. Vijf jaar gesticht wachten hem, maar De Gier lijkt het geluk aan zijn zijde te hebben. De Duitsers nemen in 1944 het beheer over Valkenheide, nadat het verzet er een NSB’er in de isolatiecel hadden gegooid.  De bewoners moeten loopgraven bouwen in de omgeving.

Met een lot- en plaatsgenoot besluit De Gier te ontsnappen, als de bombardementen heviger worden en de aandacht van de gedesillusioneerde Duitsers verslapt.  Willem kan de bevrijding in vrijheid vieren, is een jaar lang tolk op een Engels marineschip maar krijgt eind 1946 te horen dat hij de tbr moet afmaken. Dat gebeurt in een werkkamp in het Limburgse Sevenum en, als dat wordt opgeheven, in een inrichting in de buurt van Veenendaal.

Twee dagen van de vijf opgelegde jaren hoeft hij niet uit te zitten, zodat hij kort voor zijn 21e verjaardag als vrij man Den Helder opzoekt. Dat cadeautje van de Nederlandse staat, die 48 uur, is de vruchtbare bodem voor de verbittering die allesbepalend wordt in De Giers latere leven.

Fragment. Pagina 25.

“Als je je realiseert dat vijf van je mooiste jeugdjaren naar de bliksem zijn geholpen door een straftoepassing die in geen enkele verhouding staat tot het gepleegde feit, raak je, om het maar wat eufemistisch uit te drukken, verbitterd, ja. En als ik bedenkt dat zij in staat zijn geweest om mij jarenlang op te zadelen met angst, schuld- en schaamtegevoel (…), is het geen kwestie meer van verbitterdheid, maar van haat. Haat tegen de overheid, justitie en vooral tegen hen, die zich profileren als christenen. (…) Een ding stond voor mij vast: ik zou mij nooit en never meer laten beïnvloeden door de hypocriete moraal van de christelijke zedenmaffia.”

De gelouterde De Gier lijkt toch in de pas te gaan lopen. De reclassering helpt hem aan werk op de rijkswerf in Den Helder, hij trouwt en krijgt zelfs via een relatie van zijn aangetrouwde familie een functie bij een bank. Die raakt hij, net als de job bij een Amsterdamse tapijthandelaar, kwijt doordat zijn werkgevers worden ingelicht over zijn verleden. In de jaren vijftig is de zogenaamde Nederlandse tolerantie ver te zoeken.

Willem heeft de pest in zijn lijf, gaat naar een hoer die haar diensten aanbiedt dichtbij zijn pension in Amsterdam, en berooft na de wip de prostituee van een tientje. Getuigen grijpen hem en leveren hem over aan de politie. Nu heeft hij ook afpersing op zijn strafblad staan. Zijn laatste vaste baan bij een bank in de hoofdstad verliest hij doordat hij een jeugdige vandaal mishandelt.

Dekmantel

Als zijn huwelijk strandt, breken de laatste lijntjes met het burgerbestaan. Willem vestigt zich als cineast-fotograaf, een dekmantel voor de verboden productie van pornografie. Zijn ‘actrices’ zijn Scandinavische meiden die hij ronselt tijdens zijn vele reisjes naar onder meer Denemarken en Zweden.  Minderjarig zijn ze niet, wel heeft hij ze het liefst zo jong mogelijk. Dat valt ook in de smaak bij Willems afnemers, vertelt hij me begin deze eeuw met enige trots.

Ik bezoek hem in die tijd elke maand minstens een keer om te bespreken hoe we zijn deels getypte, deels op de computer uitgewerkte rommelige manuscript tot een serieuze autobiografie kunnen omsmeden. Als ik zit in dat onverklaarbaar bewoonde huis aan de rand van Bergen, de vol gerochelde papieren zakdoekjes zie die de hoestende en naar adem snakkende kettingroker werkelijk overal rond laat slingeren, de antieke audio- en videoapparatuur en het half vergane meubilair (om maar niet te spreken van de vieze bekers waaruit ‘de gasten’ hun slappe koffie moeten drinken), kan ik me gewoon niet voorstellen dat deze aandoenlijke oude man ooit veel geld heeft verdiend met vieze filmpjes. Hij bezweert echter dat hij aan de basis stond van het succes van het bedrijf van ‘Dikke’ Charles G. en warme relaties onderhield met Joop Wilhelmus.

In 1961 valt de politie in zijn studio binnen en neemt alle apparatuur en filmpjes in beslag. Willem krijgt een jaar cel van de ‘christelijke zedenmaffia’, maar laat zich daardoor niet (meer) uit het veld slaan. Want ook in 1964, 1968 en 1969 levert  zijn professie hem confrontaties met justitie op. Als hij zijn laatste straf er in 1969 op heeft zitten, is, hoe wrang, de zedenwetgeving aangepast. Pornografie is niet langer strafbaar.

In plaats van zijn kennis, ervaring en contacten te gebruiken om een grote in de porno te worden, zoekt Willem weer de illegaliteit. Hij stort zich op kinderpornografie en ziet daar geen kwaad in. Daarover zegt hij in april 2002, tijdens wat zijn laatste proces zal worden: ,,In het begin van de jaren zestig was pornografie met volwassenen bijna goed voor de doodstraf. In het begin van de jaren tachtig kon je overal kinderpornografisch materiaal krijgen.”

 

Fragment uit proces-verbaal kinderpornozaak.

Fragment uit proces-verbaal kinderpornozaak.

 

De Gier is inmiddels verhuisd naar Bergen. Hij heeft een ww-uitkering en verdient bij als katvanger voor de werkelijke initiatiefnemers van besloten gokclubs en maakt deel uit van het clubje renegaten dat de plaatselijke radio- en tv-piraat draaiende en lokale politici uit de slaap houdt. De zendamateur wordt twee keer veroordeeld voor deze piraterij, die hem  tegelijkertijd enorm populair maakt onder de jeugd.

En daar maakt De Gier handig gebruik van. Hij haalt veel  jongens en meisjes binnen, en verleidt ze stap voor stap om voor zijn foto- en filmcamera’s te poseren. Eerst met kleren aan, dan naakt, dan door seksueel getinte spelletjes met elkaar of met Willem of zijn broer Henny. De laatste is alcoholist en latent pedofiel.

Asbakken

In Nieuwe Revu nummer 11 van 1999 vertelt een dan 31-jarige vrouw onder de gefingeerde naam Roos hoe Willem te werk ging: ,,Ik was zestien en werkte in een kruidenierswinkel. Elke zaterdag kwam hij daar boodschappen doen. (…) Hij vertelde dat hij een interview had in verband met zijn werk. ‘Ik engageer jonge modellen’, zei hij. ‘Die bereid ik voor op het harde leven in de modellenwereld.’ Naïef als ik was, zei ik: ‘Oh, wat zou ik dat graag doen…’Hij zei dat ik rustig langs mocht komen, omdat ik volgens hem gemakkelijk model zou kunnen worden. In mei 1985 ben ik voor het eerst bij hem langs geweest. Ik weet nog dat het een enorme rommel in zijn huis was. Overal stonden asbakken en lagen papieren zakdoekjes. Beneden hing een rooklucht, boven stonk het naar drank.’

Roos vervolgt: ‘Hij nam me eerst mee naar de zolderkamer, waar een bed met een rode sprei stond. In een hoek was een camera geïnstalleerd en op een tafeltje stond een tv en een mengpaneel. Eerst moest ik een screentest doen, wat heen en weer lopen voor de camera en iets over mezelf vertellen. Ik vertelde dat ik al die aandacht niet gewend was. Op dat moment had ik een heel slecht contact met mijn vader, die keek nauwelijks naar mij om. Ik wist dus niet wat ik meemaakte. Toen zoende Willem me op mijn wang en zei: ‘Ik wil best wel een soort vader voor je zijn, hoor. Bij mij kun je altijd terecht.’

De afloop laat zich raden: Roos vertrouwt blindelings op die aardige meneer en treedt maandenlang op voor de camera. ‘Het werd steeds extremer’, herinnert zich in het weekblad dat had achterhaald dat De Giers producties voor 45 gulden te koop waren en in binnen- en buitenland gretig aftrek vonden. ‘In pornokringen krijgt hij de bijnaam jeugdpornokoning van West-Europa’, aldus Nieuwe Revu.  Enkele jaren later zwakt hij dat tegenover mij af, wetende dat ze bij justitie ook kunnen lezen. Zijn laatste kinderpornozaak speelt, op zijn appeltje voor de dorst van 35.000 euro ligt beslag en als hij wordt veroordeeld en geplukt, dreigt hij een hoogbejaarde dakloze te worden.

camera-159582_1280

September 1985 wordt de inkomstenbron van Willem voorlopig, maar niet voorgoed stilgelegd. De politie staat op zijn stoep, hij wordt gearresteerd op verdenking dat hij en zijn broer zeker negen minderjarigen ernstig seksueel hebben misbruikt, dan wel dat op film hebben vastgelegd. Op de helft van de 150 videobanden die de zedenrechercheurs, onder leiding van een man die De Gier in zijn autobiografie uitroept tot zijn gezworen vijand, meenemen staat kinderporno. Te zien is onder meer hoe Henny zich vergrijpt aan tien- en twaalfjarigen.

Misdrijven als deze worden tegenwoordig streng bestraft, in tegenstelling tot 27 jaar geleden. Bij de rechtbank Alkmaar krijgt Willem een jaar cel, Henny een half jaar. In hoger beroep maakt het Amsterdamse hof in 1988 de straf van de dan 62-jarige Willem af op acht maanden. Dat is voor medeplichtigheid aan ontucht met iemand beneden zestien jaar en uitkeringsfraude. Zijn zwarte pornowinst van 2000 gulden moet hij aan de Staat afstaan.

Heeft hij daarvan geleerd? Je zou het denken, als je kijkt wat er na het arrest uit 1988 nog is gebeurd. Behalve het overlijden van Henny is er tien jaar lang niets over De Gier en zijn menagerie te melden. Goed, zijn naam duikt op in het proces tegen een Bergense pianoleraar, die uiteindelijk in 1993 wordt veroordeeld tot 240 uur onbetaalde arbeid voor misbruik van zijn (minderjarige) leerlingen. De twee Bergenaren delen hun voorliefde voor piepjong en zouden innige contacten hebben onderhouden. Maar pas in 1999 gaat het doek voor de laatste akte van het drama-De Gier.

Om zijn huur te kunnen betalen, verhuurt De Gier kamers. Er komen veel studenten over de vloer. Een van hen,  die we Marcel zullen noemen, benadert De Gier in 1997 met het voorstel om zijn bewaard gebleven pornomateriaal uit de jaren zestig op internet te zetten. Ze zullen de opbrengsten eerlijk verdelen. NB:  De Gier heeft in zijn verklaringen bij de politie en de rechtbank altijd volgehouden dat Marcel met het plan kwam. Marcel  zegt het natuurlijk andersom.

Marcel is vaardig in uploaden en zal eens in de maand langskomen om de site te updaten. Zijn vriendin die rechten studeert heeft uitgezocht dat het niet strafbaar is om die oude meuk op het wereldwijde web te pleuren. Een paar broers die handig zijn met computers, verlenen hand- en spandiensten. Een huisvriend is niet te beroerd om de handen uit de mouwen te steken voor het nieuwe project.

Teens

De Gier ruikt zijn kans om op eenvoudige manier zijn karige aow aan te vullen. Aldus ontstaan drie sites. Dutch-teens from the sixties and seventies, Dutch porno queen en Russian teens, vallend onder de door Marcel aangevraagde domeinnaam www.dutch-teen.com.

De jonge compagnon van de oude pornograaf zegt in een van zijn verhoren: ,,Willem kwam op het idee er pre-teens op te zetten (foto’s van poserende meisjes van acht tot twaalf jaar, AR). Ik ging daarmee akkoord. In het begin stond Dutch-teens op mijn naam. Toen er te pikante zaken op kwamen te staan, kwam de site op naam van Willem. Ik wilde niet in problemen komen.” Willem weerspreekt dat als de recherche hem met deze uitspraak confronteert: ,,Marcel was bang voor de fiscale gevolgen, daarom moest de tenaamstelling worden veranderd. Niet omdat er van mij afkomstige kinderporno op de site werd geplaatst.”

Om de sites te kunnen bekijken, moest je abonnee worden en met credit-card betalen. Voor Dutch-teen bijvoorbeeld 19,95 dollar per maand, voor Dutch porno Queen 17,50 dollar en voor Russian teens 25 euro. De Gier, op de zitting in Alkmaar in april 2002: ,,Ik denk dat Marcel en ik elk 50.000 gulden hebben verdiend aan de sites.  Ik heb ongeveer 15.000 gulden daarvan gebruikt voor de aanschaf van een digitale videocamera en een videorecorder.” De financiële recherche heeft naderhand berekend dat de vijf verdachten (De Gier en de vier jongeren) met de sites ruim 236.000 euro winst hebben gemaakt.

filmrol

Als de groep nog druk bezig is geld te verdienen met opgefriste (kinder-)porno, zijn de autoriteiten achter de schermen al bezig om De Gier cs pootje te lichten. Want op 21 juli 1998 krijgt de afdeling jeugd- en zedenzaken van de politie Noord-Holland Noord (met De Giers vermeende opponent aan het roer) een fax. Daarin staat dat de stichting meldpunt ter bestrijding van kinderporno een melding heeft binnengekregen ‘aangaande een zogenaamde website op het internet,  waarop kinderpornografische afbeeldingen te vinden zouden zijn’.

Het onderzoek van de zedenrechercheurs brengt hen bij‘foto’s van kennelijk zeer jonge kinderen’ en ‘afbeeldingen van naakte meisjes, jonger dan 16 jaar’ die vergaande seksueel getinte handelingen verrichten (bij zichzelf, bij elkaar) of ondergaan (door een volwassen man).  Hoe kan dat, want je moest toch betalen om toegang tot de sites te krijgen? Een terechte vraag, waarop maar een antwoord juist is: pseudokoop.

Op 16 november 1999 koopt de recherche het lidmaatschap van de sites en vindt uit wie er achter zitten. Veertien dagen later heeft de zoveelste inval bij De Gier plaats. Ook worden bij zijn vijf kompanen huiszoekingen gedaan. Van de verdachten worden zeventien computers, 500 cd-roms, 250 videobanden en nog eens bijna 800 computerschijven en -floppy’s  afgepakt. Net als geld op de bankrekeningen van onder anderen Marcel en zijn vriendin d e rechtenstudente in Luxemburg en De Gier, gewoon in Nederland.

Laatste fragment. Pagina 25/26. De Gier laat zich zogenaamd interviewen door Alter Ego, verslaggever van het levensblad Categorische imperatief.

“Voor zover ik heb begrepen, heeft U dat (het standpunt: ik zou mij nooit en never meer laten beïnvloeden door de hypocriete moraal van de christelijke zedenmaffia, zie boven AR) nog aardig wat conflicten opgeleverd?”

“Inderdaad. Terwijl grote aantallen mensen zaten te geilen op de films die ik produceerde en daar kennelijk behoefte aan hadden, zat ik in de gevangenis omdat de twijfelachtige eerbaarheid van de zedenmeesters was gekwetst. Gekwetst door materiaal, waarvan zij pas kennis konden nemen door geweld in de vorm van invallen een en ander bij mij weg te roven. Maar die tijd is voorbij, waarin christelijke arrogantie de macht had om anders geaarden tot crimineel te verheffen.”

De vijf handlangers, dus ook Marcel, worden vrij snel na de verhoren op vrije voeten gesteld. Hun vervolging levert evenmin schokkende resultaten op. Nee, het is duidelijk op wie alle pijlen zijn gericht: De Gier. Hij zit als enige van begin december 1999 tot 8 maart 2000 in voorarrest.  Zijn thuiskomst staat in het kader van de alles verterende woede over de inbeslagname van zijn appeltje voor de dorst van ruim 35.000 euro, en jegens het hoofd jeugd- en zedenzaken.

Misbruikt

Misschien is Willem ook wel een beetje boos op zichzelf, want bij de inval in zijn huis hebben de rechercheurs dia’s gevonden uit 1985, waarop broer Henny kinderen misbruikt. Willem heeft nooit meer aan die troep gedacht en juist dit spul is het enig harde bewijs dat minderjarigen zijn misbruikt. Voor de rest heeft Willem vermoedelijk alleen maar de geschikte plaatjes gezocht uit zijn ‘gewone’ pornovoorraad van de jaren zestig en zeventig, toen niemand zich bekreunde over de eventuele minderjarigheid van de spelers. De recherche heeft in elk geval geconstateerd dat minimaal 56 procent van de afbeeldingen op de sites geen kinderporno is.

Bij de rechtbank heeft Willem in dezen getracht zijn straatje schoon te vegen: ,, De dia’s zijn afkomstig van mijn inmiddels overleden broer. De dia’s zijn in mijn huis gemaakt. Ik ben toen wel thuis geweest, maar ik ben niet aanwezig geweest bij de opnamen.” Henny kan daar niets meer over zeggen, en Willem ook niet meer, zodat nooit kan worden vastgesteld of de oudste De Gier de waarheid heeft gesproken.

De Alkmaarse rechtbank veroordeelt Willem in 2002 voor verspreiding van kinderporno op internet tot een voorwaardelijke celstraf van zes maanden en een werkstraf van 240 uur, waarvan 153 uur van het voorarrest worden afgetrokken. De financiële kwestie (ontneming wederrechtelijk verkregen voordeel, ook wel plukze genoemd) sleept zich vervolgens zo lang voort, dat niemand uitsluit dat De Gier dood is voordat het Amsterdamse gerechtshof arrest heeft gewezen. Zijn gezondheid keldert achteruit, hij ziet steeds minder.

Hij kan niet bij zijn spaarcentjes, waarvan hij blijft volhouden dat ze grotendeels afkomstig zijn van verdiensten uit legale porno en dus onterecht in beslag zijn genomen. Het geldgebrek wordt nijpend. Hij rijdt onverzekerd rond in een gammel autootje, met een door ijzerdraad bijeen gehouden brilletje voor zijn bar slechte ogen. De Gier leeft echter door op woede, frustratie en wraakgevoelens, bijeen gebracht in zijn gedroomde autobiografie.

De gesprekken die ik bij hem thuis voer en de vele telefoongesprekken over de stand van zaken (hoeveel tekst ik al heb bewerkt, of ik wel snap wat er staat, wat hij bedoelt) hebben een vast, terugkerend thema. De Gier wil iedereen die heeft geholpen hem kapot te maken, minstens zo hard terugpakken. Zoals de profvoetballer,  die hem zijn vrouw heeft ontstolen.  Maar vooral het hoofd jeugd- en zedenzaken. Alles moet de buitenwacht over de zedenmaffiosi te weten komen, zodat iedereen ziet hoe gemeen ze hem hebben behandeld.

Juristerij

Ik overleg met de uitgever, met de raadsvrouw en afzonderlijk en in gezamenlijkheid dringen we er bij hem op aan om zijn, waarlijk bijzondere leven aan het papier toe te (laten) vertrouwen en het daar bij te laten. Riskeer geen juristerij, geen geld en tijd verslindende procedures om het boek uit de handel te houden of te krijgen (want die komen er gewis), geen nieuwe invallen, denk om je leeftijd, je gezondheid.

Het helpt niet. Ik geef hem zijn smoezelige manuscript terug en verlies hem uit het oog. In de wandelgangen hoor ik dat het openbaar ministerie, dat had berekend dat De Giers zwarte winst 32.865,24 euro bedroeg, bakzeil heeft gehaald. De rechtbank in Alkmaar zegt in november 2006 (De Gier is dan al 80 jaar): ‘Gelet op zijn leeftijd zal de rechtbank het bedrag van wederrechtelijk verkregen voordeel , bepaald op 21.764 euro, matigen met 20 procent’. Oftewel: 17.412 euro.

Het Amsterdamse gerechtshof knabbelt ook daar nog iets van af, in mei 2008, omdat het allemaal zo lang heeft geduurd. De Gier moet 15.670,80 euro aftikken voor de staatskas. Of hij de rest van zijn spaargeld terug heeft gekregen, is een van de onbeantwoorde vragen die leven bij zijn advocaat. Zij heeft in de jaren erna contact daarover met hem gezocht, maar enige reactie bleef uit. Bij toeval vernam ze dat haar cliënt in april 2009 afscheid had genomen van een wereld die de zijne niet was.

Mij resten gemengde gevoelens. Het was een boef, hij deed heel verkeerde dingen en was een eigenwijs stuk vreten. Hij had echter ook een verhaal, een verdomd goed verhaal dat elke journalist wil optekenen. Dat is hier en nu gebeurd, veel korter dan hij in gedachten had, maar hopelijk zonder mensen onnodig te beschadigen.

Dit verhaal werd eerder gepubliceerd in Koud Bloed, medio 2012.

Zie ook: ‘Candyman’ Peter Muller gaat autobiografisch