Archief per maand:
Archief per jaar:

Rob Scholte Museum mogelijk permanent

Het Rob Scholte Museum in Den Helder krijgt wellicht een permanente status. Het college van de marinestad wil voor 1 januari 2015 besluiten of de kunstenaar in het oude postkantoor mag blijven zitten.

Het gemeentebestuur denkt dat een museum met kunst van Scholte en vrienden een trekpleister voor de stad kan zijn. Dat is een ware omwenteling, want de 56-jarige Noord-Hollander – die na een bomaanslag in een rolstoel zit – had begin dit jaar nog te horen gekregen dat hij op 1 september uit zijn tijdelijke onderkomen moest vertrekken.

Incubate Pirate Conference 2010

De gemeente kocht tien jaar geleden het voormalige postgebouw in de binnenstad met het idee dit te slopen. Mede door de economische crisis is dat plan in de ijskast verdwenen. Scholte trok vorig jaar in het leegstaande pand en maakte er een tijdelijk museum van. Het ziet er inmiddels goed uit. Want als het businessplan dat hij voor 1 oktober moet inleveren in de smaak valt bij burgemeester en wethouders, is de kans zeer groot dat het museum blijft en de gewenste uitbreiding er zelfs kan komen.

Rietveld

Scholte studeerde hij aan de Gerrit Rietveld Academie. Daarna maakte hij onder meer deel uit van het kunstenaarscollectief W139, waar hij met Sandra Derks in 1982 debuteerde met het ‘meesterwerk’ Rom 87, een reeks in vrije stijl geschilderde variaties op een boek kinderkleurplaten. Deze stijl zou hij vervangen door minutieus geschilderde werken die hij begon te exposeren in 1984 in The Living Room.

In 1986 wekte hij opschudding met een nageschilderde ansichtkaart, Utopia. Hij werd erop gewezen dat dit een citaat uit Manets Olympia was, en reageerde met een schilderij waarop het krantenartikel met deze kritiek en afbeelding zou zijn nageschilderd, een letterlijk citaat van een halve krantenpagina. Met How to Star, een solotentoonstelling in Boijmans Van Beuningen, schilderijen uit 1983-1988, ontving Scholte zowel lof als kritiek. Werken van Scholte waren in 1987 te zien op de Documenta en in 1990 mocht hij het Nederlandse paviljoen inrichten van deBiënnale van Venetië.

In 1991 ontmoette hij het model, tevens soap– en filmster Mickey Hoogendijk (nu getrouwd met Adam Curry). Zij werd directeur van zijn BV en op 31 mei 1994 traden zij in het huwelijk in de Roxy, de hoofdstedelijke housetempel. In 1993 werd Scholte docent aan de kunstacademie in Kassel, een baan die hij in 1999 zou opzeggen.

In 1991 haalde de Rob Scholte BV de opdracht binnen voor een 1200 vierkante meter grote wand- en plafondschildering op het Huis ten Bosch Resort in Nagasaki, Japan. Scholte werkte met een groot aantal assistenten aan de schildering met als titel Après nous le déluge, over de voortdurende herhaling van oorlog in de geschiedenis. De opening ervan zou plaatsvinden op 9 augustus 1995, samenvallend met de 50-jarige herdenking van de atoombom op Nagasaki, maar moest worden uitgesteld wegens een aanslag op Scholte.

Bomaanslag

Op 24 november 1994 stapten Scholte en Hoogendijk bij de Laurierstraat in Amsterdam in de donkerblauwe BMW 5251 van Scholte. Kort nadat Scholte was weggereden, ontplofte een handgranaat onder de auto. Scholte raakte zwaargewond. Zijn beide benen moesten boven de knie worden geamputeerd. Hoogendijk, die van Scholte in verwachting was, kreeg een miskraam. De dader van de aanslag is nooit gevonden. Een van de theorieën was dat de aanslag was bedoeld voor advocaat Oscar Hammerstein, maar dat de dader zich in de auto had vergist. Hammerstein reed in eenzelfde type BMW, van dezelfde kleur, en met bijna hetzelfde nummerbord, die in de buurt stond.

De Amsterdamse groep Nits bracht op hun CD Wool in 2000 een nummer uit over de aanslag op Rob Scholte, genaamd Crime & Punishment.

Beeldenmaker

Scholte is een beeldenmaker. Hij ordent en plaatst beelden – uit de massamedia, uit zijn eigen omvangrijke archief – in een nieuwe context, waarmee hij die beelden van een nieuwe betekenis voorziet. Vaak vindt men in zijn werken tegenstrijdigheden en tegenstellingen die in hun nieuwe context ‘overwonnen’ worden.

De minutieus geschilderde werken van zijn hand worden doorgaans geproduceerd door assistenten en door hem zelf gesigneerd. Daarmee volgt hij een zeventiendee-eeuwse methode van werken. Zijn werkwijze is illustratief voor het postmodernisme en legt de nadruk op de permanente toestroom van beelden die ons omringen, vormen en kneden. Thematisch zijn steeds de media, hij haalt er inspiratie uit, geeft kritiek op de manipulatie ervan en trad zelf ook op als ‘mediapersoonlijkheid’.