Verdachte: ‘Ongelukkige samenloop van omstandigheden’

Weer vijftien jaar geëist voor aanslag met bijl Zandvoort

Door Arno Ruitenbeek

Amsterdam – Masood A. (40) heeft ook in hoger beroep vijftien jaar cel horen eisen voor poging tot moord op zijn ex-vrouw in Zandvoort. De vrouw raakte ernstig verminkt aan haar hoofd door bijlslagen.

In april van het vorig jaar eiste de officier van justitie in Haarlem vijftien jaar cel voor de aanslag met de hakbijl op 18 oktober 2010. Daarbij werd niet alleen A.’s voormalige echtgenote bijna gedood. Een vriendin die haar probeerde te beschermen, kreeg klappen met het wapen in arm en knie. De rechtbank vonniste overeenkomstig en wees  schadevergoedingen van respectievelijk 50.000 en 2017 euro toe.

Hij stapte naar het Amsterdamse gerechtshof, omdat hij de straf te hoog vond. Met name, omdat het geen moordpoging zou zijn geweest. A. zou niet met voorbedachten rade hebben gehandeld. Gisteren trachtte hij de raadsheren daarvan te overtuigen: ,,Ik liet haar de bijl alleen maar zien om te bewijzen dat ze niet bang voor me hoefde te zijn: ‘Kijk, ik heb een wapen en doe je toch niets’.”

Geschampt

De vriendin bemoeide zich er echter mee, aldus A.: ,,Ze trok aan mijn arm. Er kwamen steeds meer mensen om me heen staan. Een werkman wilde me slaan met zijn schep, een ander zat aan mijn schouder. Ik raakte in paniek en heb daardoor een keertje per ongeluk met de bijl het hoofd van mijn ex geschampt.” Het was niet meer dan een zeer ongelukkige samenloop van omstandigheden geweest. Zijn advocaat zette in op poging doodslag. Mocht het hof daar op 18 oktober op uitkomen, gaan er snel vijf jaar af.

Als het aan de advocaat-generaal ligt, blijven de vijftien jaar uit Haarlem onverkort staan. Ze deed A.’s lezing van de gebeurtenissen twee jaar geleden af met de woorden: ongeloofwaardig en bewezen onjuist. De in Limburg woonachtige A. kocht twee dagen voor de aanslag de bijl. Hij vertelde een dag ervoor tegen een vriend dat hij zijn kinderen weer zou zien.

Zijn ex had hem ‘na een zesjarig huwelijk waarin ze constant lichamelijk en geestelijk was mishandeld’ al in 2006 verlaten. Ze had de kinderen meegenomen en was via hulpverlening tenslotte op een geheim adres in Zandvoort terechtgekomen. In april 2010 werd dit adres echter aan A. doorgespeeld. Hij ging een paar keer naar de kustplaats toe, voordat hij de bijl meenam.

Kalm

De AG citeerde diverse getuigen, die A. zes en zelfs tien keer hebben zien toeslaan. ,,Ze geloofden niet wat ze zagen. Wat hen ook opviel, was dat de verdachte zo kalm bleef – hoezo, paniek?” A. liet na de aanslag rustig naar zijn auto, legde de bijl op de auto, belde zijn advocaat en zijn broer, wiste die contacten plus de adresgegevens en meldde het drama toen pas bij 112.