Archief per maand:
Archief per jaar:

Vier jaar lang aan het lijntje gehouden

Door Arno Ruitenbeek

Wervershoof – Eén zinnetje. Dat was uiteindelijk genoeg voor Hein Pieters* uit Wervershoof om het vreselijke besef te laten doordringen dat Theo K. hem niet alleen voor tienduizenden euro’s heeft opgelicht. Maar hem bovendien met loze beloften en leugens bijna vier jaar lang aan het lijntje heeft gehouden.

Pieters werd rond 1990 klant bij De Hoek. Een zwager had hem in contact gebracht met Hoek-baas Theo K. Van een verzekering hier en daar ging de afdoening van Pieters’ hele financiële hebben en houden tenslotte naar K. ,,Theo trok het naar zich toe. Hij kwam steeds met nieuwe producten, die me moesten verzekeren van een zorgeloze oude dag.” Het bekende verhaal: eenmaal het vertrouwen van een klant gewekt, begon K. over geld lenen. ,,In 2002 bood hij me een tot twee procent meer rente dan de banken op het geld dat ik aan hem leende. Ik kon het elk moment opvragen.” In de navolgende periode schreef Pieters 23.000, 6000 en 5000 euro over naar K.’s rekening. ,,Ik gaf hem ook 4500 euro in handen. Als ik veel contanten in huis had, bracht ik daarvan een deel naar Theo, die er dan iets mee zou doen. Een koopsompolis of zoiets.”

In september 2006 voelde Pieters nattigheid. Deze krant berichtte vanaf dat moment met grote regelmaat over misstanden bij en met De Hoek. Diverse gedupeerden kwamen aan het woord. K.’s reactie was steeds dat al die anderen logen. ,,Dat zei hij ook tegen mij. K. was juist het slachtoffer. Hij kreeg miljoenen van hén, ze hadden hem genaaid in de tijd dat zijn vrouw ernstig ziek was en hij de boel liet versloffen.” Pieters schreef in november van dat jaar een brief aan ‘Beste Theo’, waarin hij om directe afbetaling van de schuld groot 35.563,16 euro (leenbedrag plus rente van zes procent) vroeg. Omdat K. hem talloze keren met de hand op het hart beloofde dat de pecunia er toch echt aankwamen, besloot de Wervershover – in tegenstelling tot zijn zwager en vele anderen – niet naar de krant en evenmin naar de politie te stappen. ,,Ook al omdat K. een paar keer heeft geroepen dat wie aangifte tegen hem deed, geen cent kreeg.”

Het wachten op zijn centen meer dan beu, toog Pieters op 3 augustus 2009 naar Purmerend, het zoveelste adres van waaruit K. opereert. ,,Hij had dé oplossing, zei-ie. Hij ging achter zijn machine zitten en schreef ter plekke een rammelende verklaring ‘betreft: uitgegeven lening aan uw bedrijf in 2002 en 2004. Geachte heer K., hierbij delen wij u mede dat wij nog een voredering op u hebben. Wij verzoeken u vriendelijk om ook in de regeling, waarvan u stelt dat die er komt, mee te doen. Onze lening is groot exc.rente een bedrag van 35.950 euro.(…)’ Voordat het epistel eindigt met ‘Met vriendelijke groet, Hein Pieters’ komt er een zin die bij de zogenaamde opsteller Pieters de dijken doet doorbreken: ‘Ik ben akkoord met ieder bedrag wat er eventueel nog weer word betaald via de regeling’. ,,Ik denk: die smeerlap komt er met een euro of zelfs nog minder onderuit, als ik dít onderteken. Ik zeg: ‘Ik kijk er thuis naar en laat je het dan weten’. Hij drukte me op het hart dit papier vooral aan niemand te laten zien. Nee, dat begreep ik ook wel. Iedereen ziet dan dat je de boel zit te flessen, man.”

Vanzelfsprekend is Pieters nooit meer teruggegaan en heeft hij geen handtekening gezet. Dat ene zinnetje, dat deed het hem. ,,Nadat ik in de krant onlangs weer had gelezen over dat lelijke-eendverhuurbedrijf dat door K. was opgelicht, wist ik het zeker. Ik hang het nu ook aan de grote klok.” Hij ondernam tegelijkertijd de gang naar de politie, in de hoop dat zijn aangifte nog meekan in het proces dat over enkele weken tegen K. begint.

*ter bescherming van de persoonlijke levenssfeer is de naam van de betrokkene gefingeerd.